LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation

adiciō

adiciō (present infinitive adicere, perfect active adiēcī, supine adiectum)
Classical[aˈdɪ.ki.oː]Ecclesiastical[adˈjiː.t͡ʃi.o]

Meaning

  1. to throw, hurl, cast or fling an object to, towards, or at
  2. to direct one's mind, eye or attention to, turn to
    adicere animum ad aliquid (or alicui rei)to turn the mind towards something
    adicere animosinspire the courage
  3. to attach, insert; apply, assign; add, increase, add to; intensify
  4. to add to a bid, outbid
  5. to add (as a proviso); add to something that has already been said
    Q. Fuluio Ap. Claudio, prioris anni consulibus, prorogatum imperium est atque exercitus quos habebant decreti, adiectumque ne a Capua quam obsidebant abscederent priusquam expugnassent.The military authority of Quintus Fulvius and Appius Claudius, consuls of the previous year, was extended and the armies which they had were decided upon, and it was added as a proviso that they should not withdraw from Capua, which they were besieging, until they conquered it.27 BCE – 25 BCE, Titus Livius, Ab urbe condita 26.1
  6. with dativeto modify (another word)
    Adverbium quid est? Pars ōrātiōnis, quae adiecta verbō significātiōnem eius explānat atque implet.What is an adverb? It is the part-of-speech that, modifying a verb, explains and fulfills its meaning.4th century CE, Donatus, Ars Minor
    Inde inventae sunt etiam adiectīvae positiōnēs, ut cōnsequentia nōminibus commūnibus vel propriīs compleantur, ut equō albus vel fortis, Platōnī vērō sapiēns uel bonus adicitur.c. 500 CE, Priscianus, Institutiones 17

In the readers how our graded readers gloss it

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.adiciōadiciēbamadiciamadiēcīadiēceramadiēcerō
2nd sg.adicisadiciēbāsadiciēsadiēcistīadiēcerāsadiēceris
3rd sg.adicitadiciēbatadicietadiēcitadiēceratadiēcerit
1st pl.adicimus
adiicimus
adiciēbāmusadiciēmusadiēcimusadiēcerāmusadiēcerimus
2nd pl.adicitisadiciēbātisadiciētisadiēcistisadiēcerātisadiēceritis
3rd pl.adiciuntadiciēbantadicientadiēcērunt
adiēcēre
adiēcerantadiēcerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.adiciamadiceremadiēcerimadiēcissem
2nd sg.adiciāsadicerēsadiēcerīsadiēcissēs
3rd sg.adiciatadiceretadiēceritadiēcisset
1st pl.adiciāmus
adiiciāmus
adicerēmusadiēcerīmusadiēcissēmus
2nd pl.adiciātisadicerētisadiēcerītisadiēcissētis
3rd pl.adiciantadicerentadiēcerintadiēcissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.adicioradiciēbaradiciar
2nd sg.adiceris
adicere
adiciēbāris
adiciēbāre
adiciēris
adiciēre
3rd sg.adicituradiciēbāturadiciētur
1st pl.adicimuradiciēbāmuradiciēmur
2nd pl.adiciminīadiciēbāminīadiciēminī
3rd pl.adiciunturadiciēbanturadicientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.adiciaradicerer
2nd sg.adiciāris
adiciāre
adicerēris
adicerēre
3rd sg.adiciāturadicerētur
1st pl.adiciāmuradicerēmur
2nd pl.adiciāminīadicerēminī
3rd pl.adicianturadicerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.adiceadicere
pres. 2nd pl.adiciteadiciminī
fut. 2nd sg.adicitōadicitor
fut. 3rd sg.adicitōadicitor
fut. 2nd pl.adicitōte—
fut. 3rd pl.adiciuntōadiciuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveadicereadicī
adiicī
perfect infinitiveadiēcisseadiectum esse
future infinitiveadiectūrum esseadiectum īrī
present participleadiciēns—
perfect participle—adiectus
adiecta, adiectā, adiectae, adiectam, adiectārum, adiectās, adiecte, adiectī, adiectīs, adiectō, adiectōrum, adiectōs
future participleadiectūrus
adiectūra, adiectūrā, adiectūrae, adiectūram, adiectūrārum, adiectūrās, adiectūre, adiectūrī, adiectūrīs, adiectūrō, adiectūrōrum, adiectūrōs, adiectūrum
adiciendus
adiciundus, adicienda, adiciendā, adiciendae, adiciendam, adiciendārum, adiciendās, adiciende, adiciendīs, adiciendōrum, adiciendōs
gerundadiciendī, adiciendō, adiciendumsupineadiectum, adiectū

ădĭcĭo, v. adjicio.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinadiciō

Proto-Indo-European *(H)yeh₁- Proto-Indo-European *-kt Proto-Indo-European *(H)yéh₁kt ~ *(H)ih₁kéntder. Latin iaciō Latin adiciō From ad- (“to, towards, at”) + iaciō (“to throw, hurl”).

Descendants
  • Italianaggettare
  • Englishadject

In English words that came into English from adiciō

  • adjectiveadiectivus
  • adjectionadiecto

Quick answers

What does adiciō mean in Latin?
adiciō, a verb, means “to throw, hurl, cast or fling an object to, towards, or at; to direct one's mind, eye or attention to, turn to; to attach, insert”.
What are the principal parts of adiciō?
adiciō, adicere, adiēcī (third (-iō variant) conjugation).
How do you pronounce adiciō?
In classical Latin, [aˈdɪ.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [adˈjiː.t͡ʃi.o].
Where does adiciō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin adiciō.