LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

tenuō

tenuō (present infinitive tenuāre, perfect active tenuāvī, supine tenuātum)
Classical[ˈtɛ.nu.oː]Ecclesiastical[ˈtɛː.nu.o]

Meaning

  1. to make thin
  2. to reduce or lessen
  3. to wear down, weaken, enfeeble

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.tenuōtenuābamtenuābōtenuāvītenuāveramtenuāverō
tenuārō
2nd sg.tenuāstenuābāstenuābistenuāvistī
tenuāstī
tenuāverās
tenuārās
tenuāveris
3rd sg.tenuattenuābattenuābittenuāvittenuāverat
tenuārat
tenuāverit
tenuārit
1st pl.tenuāmustenuābāmustenuābimustenuāvimustenuāverāmustenuāverimus
tenuārimus
2nd pl.tenuātistenuābātistenuābitistenuāvistis
tenuāstis
tenuāverātis
tenuārātis
tenuāveritis
tenuāritis
3rd pl.tenuanttenuābanttenuābunttenuāvērunt
tenuāvēre, tenuārunt
tenuāverant
tenuārant
tenuāverint
tenuārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.tenuemtenuāremtenuāverim
tenuārim
tenuāvissem
tenuāssem
2nd sg.tenuēstenuārēstenuāverīstenuāvissēs
tenuāssēs
3rd sg.tenuettenuārettenuāverit
tenuārit
tenuāvisset
tenuāsset
1st pl.tenuēmustenuārēmustenuāverīmus
tenuārīmus
tenuāvissēmus
tenuāssēmus
2nd pl.tenuētistenuārētistenuāverītis
tenuārītis
tenuāvissētis
tenuāssētis
3rd pl.tenuenttenuārenttenuāverint
tenuārint
tenuāvissent
tenuāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.tenuortenuābartenuābor
2nd sg.tenuāris
tenuāre
tenuābāris
tenuābāre
tenuāberis
tenuābere
3rd sg.tenuāturtenuābāturtenuābitur
1st pl.tenuāmurtenuābāmurtenuābimur
2nd pl.tenuāminītenuābāminītenuābiminī
3rd pl.tenuanturtenuābanturtenuābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.tenuertenuārer
2nd sg.tenuēris
tenuēre
tenuārēris
tenuārēre
3rd sg.tenuēturtenuārētur
1st pl.tenuēmurtenuārēmur
2nd pl.tenuēminītenuārēminī
3rd pl.tenuenturtenuārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.tenuātenuāre
pres. 2nd pl.tenuātetenuāminī
fut. 2nd sg.tenuātōtenuātor
fut. 3rd sg.tenuātōtenuātor
fut. 2nd pl.tenuātōte—
fut. 3rd pl.tenuantōtenuantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivetenuāretenuārī
perfect infinitivetenuāvisse
tenuāsse
tenuātum esse
future infinitivetenuātūrum essetenuātum īrī
present participletenuāns—
perfect participle—tenuātus
tenuāta, tenuātā, tenuātae, tenuātam, tenuātārum, tenuātās, tenuātī, tenuātōrum, tenuātōs
future participletenuātūrus
tenuātūra, tenuātūrā, tenuātūrae, tenuātūram, tenuātūrārum, tenuātūrās, tenuātūre, tenuātūrī, tenuātūrīs, tenuātūrō, tenuātūrōrum, tenuātūrōs, tenuātūrum
tenuandus
tenuanda, tenuandā, tenuandae, tenuandam, tenuandārum, tenuandās, tenuande, tenuandīs, tenuandōrum, tenuandōs
gerundtenuandī, tenuandō, tenuandumsupinetenuātum, tenuātū

tĕnŭo, āvi, ātum, 1, v. a. tenuis,
I. to make thin, slender, meagre, fine, rare; to dilute, rarefy, attenuate, etc. (poet. and in post-Aug. prose; syn.: rarefacio, minuo).
I. Lit.: assiduo vomer tenuatur ab usu, Ov. P. 2, 7, 43: hoc (tempus) tenuat dentem aratri, id. Tr. 4, 6, 13: sol matutinum aëra spissum et umidum ortu suo tenuat, Sen. Q. N. 5, 3, 2; so, aëra, to rarefy, Stat. Th. 1, 338: auras, Ov. M. 14, 399: ipsā autem macie tenuant armenta volentes, make lean, Verg. G. 3, 129: tenuatum corpus, Hor. S. 2, 2, 84: corpus parvo victu tenuatum, Tac. A. 15, 63: exiles videor tenuatus in artus, Prop. 2, 22 (3, 15), 21: se in undas, to dissolve into water, Ov. A. A. 1, 761; so, artus in undas, id. M. 15, 551; cf.: tenuatus in auras, Aëraque umor abit, id. ib. 15, 246: vocis via est tenuata, narrowed, contracted, id. ib. 14, 498: flumina per multos rivos, id. R. Am. 445: chartam interpolatione, Plin. 13, 12, 23, § 75: adipes, Quint. 2, 10, 6: luna quater plenum tenuata retexuit orbem, i. e. waning, Ov. M. 7, 531: ne ad spadonum exilitatem vox nostra tenuetur, Quint. 11, 3, 19; so, vocem, id. 11, 3, 32.—
II. Trop., to make small or trifling, to lessen, diminish, reduce, weaken, enfeeble: utque meae famam tenuent oblivia culpae, Ov. Tr. 3, 11, 65: iram, id. H. 20, 73: vires amoris, id. M. 5, 374: magna modis tenuare parvis, to lessen, degrade, Hor. C. 3, 3, 72: gesta tanti viri enumerando, Pac. Pan. ad Theod. 5; Claud. IV. Cons. Hon. 127: dicite, quo pariter carmen tenuastis in antro, have spun out a slight elegiac poem, Prop. 3 (4), 1, 5. cf.: Maximo carmen tenuare tanto, Stat. S. 4, 7, 2; v. tenuis, II. B.

Origins

From tenuis (“thin, weak, fine”) + -ō (verbal suffix).

Descendants
  • Romanianînțina
  • Englishattenuate

Quick answers

What does tenuō mean in Latin?
tenuō, a verb, means “to make thin; to reduce or lessen; to wear down, weaken, enfeeble”.
What are the principal parts of tenuō?
tenuō, tenuāre, tenuāvī, tenuātum (first conjugation).
How do you pronounce tenuō?
In classical Latin, [ˈtɛ.nu.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈtɛː.nu.o].