LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation

circumiciō

circumiciō (present infinitive circumicere, perfect active circumiēcī, supine circumiectum)
Classical[kɪr.kʊˈmɪ.ki.oː]Ecclesiastical[t͡ʃir.kuˈmiː.t͡ʃi.o]

Meaning

  1. to throw, cast, place or hurl around
  2. to surround, encompass, envelop

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.circumiciōcircumiciēbamcircumiciamcircumiēcīcircumiēceramcircumiēcerō
2nd sg.circumiciscircumiciēbāscircumiciēscircumiēcistīcircumiēcerāscircumiēceris
3rd sg.circumicitcircumiciēbatcircumicietcircumiēcitcircumiēceratcircumiēcerit
1st pl.circumicimuscircumiciēbāmuscircumiciēmuscircumiēcimuscircumiēcerāmuscircumiēcerimus
2nd pl.circumicitiscircumiciēbātiscircumiciētiscircumiēcistiscircumiēcerātiscircumiēceritis
3rd pl.circumiciuntcircumiciēbantcircumicientcircumiēcērunt
circumiēcēre
circumiēcerantcircumiēcerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.circumiciamcircumiceremcircumiēcerimcircumiēcissem
2nd sg.circumiciāscircumicerēscircumiēcerīscircumiēcissēs
3rd sg.circumiciatcircumiceretcircumiēceritcircumiēcisset
1st pl.circumiciāmuscircumicerēmuscircumiēcerīmuscircumiēcissēmus
2nd pl.circumiciātiscircumicerētiscircumiēcerītiscircumiēcissētis
3rd pl.circumiciantcircumicerentcircumiēcerintcircumiēcissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.circumiciorcircumiciēbarcircumiciar
2nd sg.circumiceris
circumicere
circumiciēbāris
circumiciēbāre
circumiciēris
circumiciēre
3rd sg.circumiciturcircumiciēbāturcircumiciētur
1st pl.circumicimurcircumiciēbāmurcircumiciēmur
2nd pl.circumiciminīcircumiciēbāminīcircumiciēminī
3rd pl.circumiciunturcircumiciēbanturcircumicientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.circumiciarcircumicerer
2nd sg.circumiciāris
circumiciāre
circumicerēris
circumicerēre
3rd sg.circumiciāturcircumicerētur
1st pl.circumiciāmurcircumicerēmur
2nd pl.circumiciāminīcircumicerēminī
3rd pl.circumicianturcircumicerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.circumicecircumicere
pres. 2nd pl.circumicitecircumiciminī
fut. 2nd sg.circumicitōcircumicitor
fut. 3rd sg.circumicitōcircumicitor
fut. 2nd pl.circumicitōte—
fut. 3rd pl.circumiciuntōcircumiciuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecircumicerecircumicī
perfect infinitivecircumiēcissecircumiectum esse
future infinitivecircumiectūrum essecircumiectum īrī
present participlecircumiciēns—
perfect participle—circumiectus
future participlecircumiectūrus
circumiectūra, circumiectūrā, circumiectūrae, circumiectūram, circumiectūrārum, circumiectūrās, circumiectūre, circumiectūrī, circumiectūrīs, circumiectūrō, circumiectūrōrum, circumiectūrōs, circumiectūrum
circumiciendus
circumiciundus, circumicienda, circumiciendā, circumiciendae, circumiciendam, circumiciendārum, circumiciendās, circumiciende, circumiciendīs, circumiciendōrum, circumiciendōs
gerundcircumiciendī, circumiciendō, circumiciendumsupinecircumiectum, circumiectū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

aer terrae circumiectus or circumfusus
the atmosphere.

circum-ĭcĭo or circum-jĭcĭo (access. form circum-jăcĭo, Liv 33, 18, 17, where more recent editt. read circumagere), jēci, jectum, 3, v. a.
I. To cast, throw, or place around (in good class. prose)' amic tum, Varr. L. L. 5, § 132: vallum, Liv 35, 4, 6: fossam quoque et alia munimenta verticibus iis... circumjecere, id. 38, 19, 5: pars urbis, cui brevior orbis munitionis circumjectus erat, id. 36, 9, 12 miles moenibus Cremonensium castra sua, castris vallum circumjecerat, Tac H. 3, 26 vehicula, id. A. 14, 37' multitudinem hominum totis moenibus, Caes. B. G. 2, 6 equites levisque armaturae quod erat cornibus circumjectum, Liv. 33, 18, 11 custodes, Tac. A. 6, 19 al.—In pass. with acc. (depending on circum): quod anguis vectem circumjectus fuisset, had wound itself around, Cic. Div. 2, 28, 62.—Hence, circumjec-tus, a, um, of localities, lying around, surrounding' aedificia muris, Liv. 9, 28, 5: silvae itineri, id. 35, 30, 6: moenia regiae, Tac. H. 5, 11 fin.—Absol.: lucus, Liv 31, 24, 17: silvae, Suet. Aug. 100: campi, Curt. 3, 1, 3: nemora, id. 3, 10, 2 oppida, Tac. A. 4, 27: nationes, id. ib. 6, 31; 12, 31: civitates, id. H. 3, 43 fin.. tecta, id A 15, 37.— Subst.' circumjecta, ōrum, n. (sc. loca), the neighborhood: vagi circumjecta populabantur, Tac. A. 1, 21.—Trop., of discourse (cf. circumjaceo, II.): circumjectae orationis copia, standing by, * Quint. 4, 2, 117.—
II. Aliquid aliquā re, to encompass or environ, to surround: extremitatem caeli rotundo ambitu, Cic. Univ. 8, 23: planities saltibus circumjecta, surrounded, Tac. A. 2, 11.

Origins

Proto-Indo-European *(s)ker-der. Ancient Greek κίρκος (kírkos)bor. Latin circus Latin circum Latin circum- Proto-Indo-European *(H)yeh₁- Proto-Indo-European *-kt Proto-Indo-European *(H)yéh₁kt ~ *(H)ih₁kéntder. Latin iaciō Latin circumiciō From circum- (“around”) + iaciō (“throw, hurl”).

Quick answers

What does circumiciō mean in Latin?
circumiciō, a verb, means “to throw, cast, place or hurl around; to surround, encompass, envelop”.
What are the principal parts of circumiciō?
circumiciō, circumicere, circumiēcī (third (-iō variant) conjugation).
How do you pronounce circumiciō?
In classical Latin, [kɪr.kʊˈmɪ.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [t͡ʃir.kuˈmiː.t͡ʃi.o].