LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation

ēripiō

ēripiō (present infinitive ēripere, perfect active ēripuī, supine ēreptum)
Classical[eːˈrɪ.pi.oː]Ecclesiastical[eˈriː.pi.o]
№ 349 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to rescue, deliver, free, save
    ‘Heu fuge, nāte deā, tēque hīs, ait, ēripe flammīs.’[Aeneas recalls Hector’s dire warning:] “‘Alas! Flee, goddess-born,’ [Hector] says, ‘and deliver yourself from these flames!’”29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 2.289
  2. to preempt, take by force
  3. to snatch, snatch away, take away, tear out, pull out, pluck, rob
  4. to escape, flee
  5. to die suddenly, to be suddenly taken away, to be suddenly snatched away

Latīnē defined in Latin in our graded readers

celeriter ē manibus capiō; vestem fūrī ēripit.
ēripiō -ere -ripuī — in Mille Verba, Thermae
is snatched
ēripitur — in Seneca, ch. XXII

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Demere · Adimere · Eximere · Auferre · Eripere · Surripere · Furari

1. Demere, adimere, and eximere, denote a taking away without force or fraud; demere (from de-imere) means to take away a part from a whole, which thereby becomes less, in opp. to addere, or adjicere. Cic. Orat. ii. 25. Fam. i. 7. Acad. iv. 16. Cels. i. 3. Liv. ii. 60; adimere, to take away a possession from its possessor, who thereby becomes poorer, in opp. to dare and reddere. Cic. Verr. i. 52. Fam. viii. 10. Phil. xi. 8. Suet. Aug. 48. Tac. Ann. xiii. 56; eximere, to remove an evil from a person oppressed by it, whereby he feels himself lightened. 2. Auferre, eripere, surripere, and furari, involve the notion of an illegal and unjust taking away; auferre, as a general expression for taking away anything; eripere, by force to snatch away; surripere and furari, secretly and by cunning; but surripere may be used for taking away privily, even when just and prudent self-defence may be pleaded as the motive; whereas furari (φωρᾶν, φέρω) is only applicable to the mean handicraft of the thief. Sen. Prov. 5. Quid opus fuit auferre? accipere potuistis; sed ne nunc quidem auferetis, quia nihil eripitu nisi retinenti. Cic. Verr. i. 4, 60. Si quis clam surripiat aut eripiat palam atque auferat: and ii. 1, 3. Non furem sed ereptorem. (iv. 123.)

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.ēripiōēripiēbamēripiamēripuīēripueramēripuerō
2nd sg.ēripisēripiēbāsēripiēsēripuistīēripuerāsēripueris
3rd sg.ēripitēripiēbatēripietēripuitēripueratēripuerit
1st pl.ēripimusēripiēbāmusēripiēmusēripuimusēripuerāmusēripuerimus
2nd pl.ēripitisēripiēbātisēripiētisēripuistisēripuerātisēripueritis
3rd pl.ēripiuntēripiēbantēripientēripuērunt
ēripuēre
ēripuerantēripuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.ēripiamēriperemēripuerimēripuissem
2nd sg.ēripiāsēriperēsēripuerīsēripuissēs
3rd sg.ēripiatēriperetēripueritēripuisset
1st pl.ēripiāmusēriperēmusēripuerīmusēripuissēmus
2nd pl.ēripiātisēriperētisēripuerītisēripuissētis
3rd pl.ēripiantēriperentēripuerintēripuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.ēripiorēripiēbarēripiar
2nd sg.ēriperis
ēripere
ēripiēbāris
ēripiēbāre
ēripiēris
ēripiēre
3rd sg.ēripiturēripiēbāturēripiētur
1st pl.ēripimurēripiēbāmurēripiēmur
2nd pl.ēripiminīēripiēbāminīēripiēminī
3rd pl.ēripiunturēripiēbanturēripientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.ēripiarēriperer
2nd sg.ēripiāris
ēripiāre
ēriperēris
ēriperēre
3rd sg.ēripiāturēriperētur
1st pl.ēripiāmurēriperēmur
2nd pl.ēripiāminīēriperēminī
3rd pl.ēripianturēriperentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.ēripeēripere
pres. 2nd pl.ēripiteēripiminī
fut. 2nd sg.ēripitōēripitor
fut. 3rd sg.ēripitōēripitor
fut. 2nd pl.ēripitōte—
fut. 3rd pl.ēripiuntōēripiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveēripereēripī
perfect infinitiveēripuisseēreptum esse
future infinitiveēreptūrum esseēreptum īrī
present participleēripiēns
ēripiente, ēripientem, ēripientēs, ēripientī, ēripientia, ēripientibus, ēripientis, ēripientīs, ēripientium
—
perfect participle—ēreptus
ērepta, ēreptā, ēreptae, ēreptam, ēreptārum, ēreptās, ērepte, ēreptī, ēreptīs, ēreptō, ēreptōrum, ēreptōs
future participleēreptūrus
ēreptūra, ēreptūrā, ēreptūrae, ēreptūram, ēreptūrārum, ēreptūrās, ēreptūre, ēreptūrī, ēreptūrīs, ēreptūrō, ēreptūrōrum, ēreptūrōs, ēreptūrum
ēripiendus
ēripiundus
gerundēripiendī, ēripiendō, ēripiendumsupineēreptum, ēreptū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

libertatem populo eripere
to rob a people of its freedom.
eripere aliquem e manibus hostium
to rescue some one from the hands of the enemy.
aliquem ex periculo eripere, servare
to rescue from peril.
dolorem alicui eripere (Att. 9. 6. 4)
to free a person from his pain.
alicui errorem demere, eripere, extorquere
to undeceive a person.
spem alicui adimere, tollere, auferre, eripere
to deprive a person of hope.
facultatem, potestatem alicui eripere, adimere
to deprive a man of the chance of doing a thing.

ē-rĭpĭo, ĭpŭi, eptum, 3, v. a. rapio,
I. to snatch, tear, or pull out; to snatch away, take away (freq. and class.; cf.: capio, prehendo, sumo, demo, adimo, rapio, furor).
I. Lit.
A. In gen.: tibias ex ore, Plaut. Stich. 5, 4, 36; cf.: bolum e faucibus, Ter. Heaut. 4, 2, 6: hirundines ex nido, Plaut. Rud. 3, 4, 67; 3, 1, 8: ex manibus alicujus, Cass. ap. Cic. Fam. 12, 13, 1; Cic. Verr. 2, 1, 4, § 9: torrem ab igne, Ov. M. 8, 457: ensem vaginā, Verg. A. 4, 579 et saep.: aliena bona, Plaut. Pers. 1, 2, 11; so, vela, armamenta, copias, Caes. B. G. 3, 14, 7; 6, 30, 2; 7, 54, 3: nubem, Verg. A. 2, 606: purgamenta hortorum, to carry away, Tac. A. 11, 32 fin. et saep.: aliquem, etc., to deliver, set free, Plaut. Men. 5, 8, 3; 5; Caes. B. C. 3, 110, 4; Liv. 2, 54 al.; cf.: aliquem e manibus hostium, Caes. B. G. 1, 53, 6; Liv. 5, 51; 41, 14: Abydenos ex obsidione, id. 31, 16: aliquem ex periculo, Caes. B. G. 4, 12, 5; cf.: istum fortuna ex illo periculo eripuit, Cic. Verr. 2, 1, 28, § 71: aliquem ex vinculis, Curt. 4, 14, 22: aliquem ex miseriis, Crassus ap. Cic. de Or. 1, 52: aliquem ex media morte, Cic. Verr. 2, 5, 6; cf.: filium a morte, id. Div. 2, 10: praedam de manibus, id. Cat. 2, 1, 2: istum de vestra severitate, Cic. Verr. 2, 5, 67; but: ex severitate alicujus, id. ib. 2, 3, 36, § 83: aliquem malis, Verg. A. 6, 365 al.: erepto ex equo C. Flaminio, Liv. 23, 45: oculum alicui, Plaut. Men. 5, 7, 22; Ter. Ad. 3, 2, 20: gladium isti, Plaut. Cas. 3, 5, 7: classem Caesari, Caes. B. C. 3, 111, 4 al.: concubinam militi, Plaut. Mil. 3, 2, 2: aliquem (aliquam) alicui, id. Merc. 5, 4, 12; id. Rud. 3, 4, 7; Ter. Ad. prol. 8; 2, 2, 30; Cic. Lael. 27, 102 al.—Less freq.: aliquem ab aliquo, Ter. Ad. 3, 2, 30; id. Eun. 4, 6, 1; 14; so, ereptis ab eo duabus legionibus, Caes. B. C. 1, 2, 3: a Trisensibus plus lucri, Cic. Verr. 2, 3, 38, § 86; 2, 1, 10, § 27. —
b. With se, to take one's self off, to flee, escape: per eos, ne causam diceret, se eripuit, Caes. B. G. 1, 4, 2: se latebris, id. ib. 6, 43 fin.; cf.: se ex manibus militum, id. ib. 7, 46 fin.: se ab illa miseria, Cic. Fam. 9, 13, 1: se ex pugna, id. Mur. 16, 34; Cic. Verr. 2, 3, 60, § 140; id. Sest. 24, 53: se sequentibus, Liv. 29, 32: se hosti fugā, Curt. 5, 13: se flammā, Cic. Brut. 23, 90: se leto, Verg. A. 2, 134: se flammis, id. ib. 2, 289: se morae, Hor. C. 3, 29, 5: se servituti, Sen. Ep. 80, 4: rebus humanis se, id. de Prov. 8, 12 et saep.—With adv.: eas inde, Plaut. Rud. 3, 1, 8.—
c. Prov.: Lupo agnum eripere, for something difficult or impossible, Plaut. Poen. 3, 5, 31.—
B. Pregn.: eripi, to be snatched away by death, to die suddenly (not before the Aug. per.): fatis erepta, Ov. M. 1, 358: primis conjux ereptus in annis, Val. Fl. 3, 316; cf.: in flore aetatis ereptus rebus humanis, Curt. 10, 5, 10.—Rarely act.: lux ereptura eum vitā, Amm. 30, 5, 18; cf. 30, 5, 10.
II. Trop., to take away, snatch away: responsiones omnes hoc verbo, Plaut. Most. 3, 1, 63; cf.: orationem alicui ex ore, id. Merc. 1, 2, 64: primam vocem ab ore loquentis, Verg. A. 7, 119: alicui jus suum, Plaut. Rud. 3, 4, 6: libertatem (hostis), id. Capt. 2, 2, 61; cf. Cic. Rep. 1, 17: potestatem hominis omnino aspiciendi (opp. suppeditare omnium rerum abundantiam), id. Lael. 23, 87; cf. Caes. B. C. 1, 3, 5: omnem usum navium, id. B. G. 3, 14, 7: semestre imperium, id. B. C. 1, 9, 2; cf.: tetrarchiam alicui, Cic. Div. 2, 37, 79: mihi dolorem, id. Att. 9, 6, 5: alicui errorem, id. ib. 10, 4, 6; cf. id. Tusc. 4, 31; id. Off. 2, 3, 10; Just. 6, 3, 12: alicui timorem, Cic. Cat. 1, 7 fin.; id. Att. 1, 16, 8: lucem, id. Ac. 2, 10; 32 fin.; id. N. D. 1, 3, 6 et saep.: alicui pudicitiam, Quint. 5, 11, 15; but: virginis pudorem, Amm. 15, 7, 5; cf.: caelumque diemque Teucrorum ex oculis, Verg. A. 1, 88; and: prospectum oculis, id. ib. 8, 254: tempora certa modosque, Hor. S. 1, 4, 57: jocos, venerem, etc. (anni), id. Ep. 2, 2, 56: vatibus omnem fidem, Ov. M. 15, 283: fugam, poet. for se fuga, or for the simple rapere fugam, to flee, Verg. A. 2, 619.—Poet.: eripiunt flammae noctem, i. c. light up the night, Sil. 11, 281: eripuere oculos aurae, id. 9, 501: se fluvius retro eripit, turns back, id. 9, 238.—Poet., with an object clause: posse loqui eripitur, Ov. M. 2, 483: illis eriperes verbis mihi, sidera caeli Lucere, i. e. to persuade me that not, Tib. 1, 9, 35.—With quin: vix tamen eripiam, velis quin, etc., I shall scarcely hinder you from, etc., Hor. S. 2, 2, 23.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
  2. Proto-Italic*eks
  3. Latinēripiō

Latin ex- Latin rapiō Latin ēripiō From ex- (“out of, from”) + rapiō (“grab, seize”).

Descendants
  • Old Occitanerebre

Quick answers

What does ēripiō mean in Latin?
ēripiō, a verb, means “to rescue, deliver, free, save; to preempt, take by force; to snatch, snatch away, take away, tear out, pull out, pluck, rob”.
What are the principal parts of ēripiō?
ēripiō, ēripere, ēripuī (third (-iō variant) conjugation).
How do you pronounce ēripiō?
In classical Latin, [eːˈrɪ.pi.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [eˈriː.pi.o].
Where does ēripiō come from?
Proto-Indo-European *h₁éǵʰs → Proto-Italic *eks → Latin ēripiō.