LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

dēminuō

dēminuō (present infinitive dēminuere, perfect active dēminuī, supine dēminūtum)
Classical[deːˈmɪ.nu.oː]Ecclesiastical[deˈmiː.nu.o]

Meaning

  1. to make smaller
  2. to diminish, lessen or reduce
  3. to weaken
  4. to curtail
  5. to deduct or deprive

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dēminuōdēminuēbamdēminuamdēminuīdēminueramdēminuerō
2nd sg.dēminuisdēminuēbāsdēminuēsdēminuistīdēminuerāsdēminueris
3rd sg.dēminuitdēminuēbatdēminuetdēminuitdēminueratdēminuerit
1st pl.dēminuimusdēminuēbāmusdēminuēmusdēminuimusdēminuerāmusdēminuerimus
2nd pl.dēminuitisdēminuēbātisdēminuētisdēminuistisdēminuerātisdēminueritis
3rd pl.dēminuuntdēminuēbantdēminuentdēminuērunt
dēminuēre
dēminuerantdēminuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dēminuamdēminueremdēminuerimdēminuissem
2nd sg.dēminuāsdēminuerēsdēminuerīsdēminuissēs
3rd sg.dēminuatdēminueretdēminueritdēminuisset
1st pl.dēminuāmusdēminuerēmusdēminuerīmusdēminuissēmus
2nd pl.dēminuātisdēminuerētisdēminuerītisdēminuissētis
3rd pl.dēminuantdēminuerentdēminuerintdēminuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dēminuordēminuēbardēminuar
2nd sg.dēminueris
dēminuere
dēminuēbāris
dēminuēbāre
dēminuēris
dēminuēre
3rd sg.dēminuiturdēminuēbāturdēminuētur
1st pl.dēminuimurdēminuēbāmurdēminuēmur
2nd pl.dēminuiminīdēminuēbāminīdēminuēminī
3rd pl.dēminuunturdēminuēbanturdēminuentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dēminuardēminuerer
2nd sg.dēminuāris
dēminuāre
dēminuerēris
dēminuerēre
3rd sg.dēminuāturdēminuerētur
1st pl.dēminuāmurdēminuerēmur
2nd pl.dēminuāminīdēminuerēminī
3rd pl.dēminuanturdēminuerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dēminuedēminuere
pres. 2nd pl.dēminuitedēminuiminī
fut. 2nd sg.dēminuitōdēminuitor
fut. 3rd sg.dēminuitōdēminuitor
fut. 2nd pl.dēminuitōte—
fut. 3rd pl.dēminuuntōdēminuuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedēminueredēminuī
perfect infinitivedēminuissedēminūtum esse
future infinitivedēminūtūrum essedēminūtum īrī
present participledēminuēns—
perfect participle—dēminūtus
dēminūta, dēminūtā, dēminūtae, dēminūtam, dēminūtārum, dēminūtās, dēminūte, dēminūtī, dēminūtīs, dēminūtō, dēminūtōrum, dēminūtōs
future participledēminūtūrus
dēminūtūra, dēminūtūrā, dēminūtūrae, dēminūtūram, dēminūtūrārum, dēminūtūrās, dēminūtūre, dēminūtūrī, dēminūtūrīs, dēminūtūrō, dēminūtūrōrum, dēminūtūrōs, dēminūtūrum
dēminuendus
dēminuenda, dēminuendā, dēminuendae, dēminuendam, dēminuendārum, dēminuendās, dēminuende, dēminuendīs, dēminuendōrum, dēminuendōs
gerunddēminuendī, dēminuendō, dēminuendumsupinedēminūtum, dēminūtū

dē-mĭnŭo, ui, ūtum, 3,
I. v. a., to lessen by taking from, i. e. to make smaller, to lessen, diminish (cf. diminuo, to break up into small parts—freq. and class.).
I. Lit.: de mina una quinque nummos, Plaut. Truc. 2, 7, 10: istum laborem tibi, Plaut. Aul. 2, 1, 43 (cf. Wagner ad loc.): ne de bonis quae Octavii fuissent deminui pateretur, Cic. Q. Fr. 1, 2, 3, § 10; cf. Cic. de Or. 3, 49, 189: deminuunt aequora venti, Lucr. 5, 268; 390: deminutae copiae, Caes. B. G. 7, 31, 3; 7, 73; id. B. C. 3, 2; Liv. 2, 1; Tac. A. 12, 64 al.: militum vires inopia frumenti deminuerat, Caes. B. C. 1, 52; Tac. A. 13, 58: fenore deminuto, Suet. Aug. 41: arborem, Tac. A. 13, 58 al.—
II. Trop.
A. In gen., to take away from, abate, lessen, etc.: de hujus praesidiis deminuturum putavit, Cic. Sull. 1, 2: neque de tanta voluptate et gratulatione quicquam fortuna deminuerat, Caes. B. G. 1, 53, 6: aliquid de jure aut de legibus, id. ib. 7, 33; Liv. 8, 34: de sua in Aeduos benevoientia, Caes. B. G. 7, 43, 4: de libertate mea, Cic. Planc. 38: ex regia potestate, Liv. 2, 1: alicui timor studia deminuit, Caes. B. C. 2, 31, 4: partem aliquam juris, Cic. Caecin. 2, 5; cf. Liv. 4, 24: sententiam hujus interdicti (coupled with inflrmata), Cic. Caecin, 13, 38: dignitatem nostri collegii, id. Brut. 1: potentiam, Caes. B. G. 1, 18, 8: lenitatem imperitantis, Tac. A. 16, 28: curam, Prop. 2, 18, 21 (3, 10, 21 M.) al.: se capite deminuere, to lose or forfeit civil rights, be deprived of citizenship, Cic. Top. 4, 18; 6, 29; Liv. 22, 60, 15; cf. caput, no. III. 1. b.—
B. Esp. in grammat. lang., to form into a diminutive: sacellum ex sacro deminutum est, Gell. 6, 12, 6: deminuuntur adverbia, ut primum, primule; longe, longule, etc., Don. p. 21 Lind. N. cr. Cf.: deminutus, deminutio, and deminutivus.— Hence, dēmĭnūtus, a, um, P. a. (very rare), diminished, small, diminutive.
A. In gen.: deminutior qualitas, Tert. adv. Marc. 2, 9.—
B. In grammat. lang., diminutive, ὑποκοριστικός (for which, later, deminutivus): pro nomine integro positum sit deminutum (viz. in the expression magnum peculiolum), Quint. 1, 5, 46.

Origins

  1. Proto-Indo-European*de
  2. Proto-Indo-European*déh₁
  3. Proto-Italic*dē
  4. Latindēminuō

Latin dē- Proto-Indo-European *mey- Proto-Indo-European *-néwti Proto-Indo-European *minéwti Proto-Italic *minuō Latin minuō Latin dēminuō From dē- + minuō.

In English words that came into English from dēminuō

  • diminutivedīminutīvus
  • diminutiondīminūtiō

Quick answers

What does dēminuō mean in Latin?
dēminuō, a verb, means “to make smaller; to diminish, lessen or reduce; to weaken”.
What are the principal parts of dēminuō?
dēminuō, dēminuere, dēminuī, dēminūtum (third conjugation).
How do you pronounce dēminuō?
In classical Latin, [deːˈmɪ.nu.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [deˈmiː.nu.o].
Where does dēminuō come from?
Proto-Indo-European *de → Proto-Indo-European *déh₁ → Proto-Italic *dē → Latin dēminuō.