LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation

disiciō

disiciō (present infinitive disicere, perfect active disiēcī, supine disiectum)
Classical[dɪsˈjɪ.ki.oː]Ecclesiastical[disˈjiː.t͡ʃi.o]

Meaning

  1. to throw or drive asunder; scatter, disperse, break up, divide; dishevel; spread
  2. to disperse, scatter or rout the enemy
  3. to destroy, bring to naught; thwart, overthrow, frustrate

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.disiciōdisiciēbamdisiciamdisiēcīdisiēceramdisiēcerō
2nd sg.disicisdisiciēbāsdisiciēsdisiēcistīdisiēcerāsdisiēceris
3rd sg.disicitdisiciēbatdisicietdisiēcitdisiēceratdisiēcerit
1st pl.disicimusdisiciēbāmusdisiciēmusdisiēcimusdisiēcerāmusdisiēcerimus
2nd pl.disicitisdisiciēbātisdisiciētisdisiēcistisdisiēcerātisdisiēceritis
3rd pl.disiciuntdisiciēbantdisicientdisiēcērunt
disiēcēre
disiēcerantdisiēcerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.disiciamdisiceremdisiēcerimdisiēcissem
2nd sg.disiciāsdisicerēsdisiēcerīsdisiēcissēs
3rd sg.disiciatdisiceretdisiēceritdisiēcisset
1st pl.disiciāmusdisicerēmusdisiēcerīmusdisiēcissēmus
2nd pl.disiciātisdisicerētisdisiēcerītisdisiēcissētis
3rd pl.disiciantdisicerentdisiēcerintdisiēcissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.disiciordisiciēbardisiciar
2nd sg.disiceris
disicere
disiciēbāris
disiciēbāre
disiciēris
disiciēre
3rd sg.disiciturdisiciēbāturdisiciētur
1st pl.disicimurdisiciēbāmurdisiciēmur
2nd pl.disiciminīdisiciēbāminīdisiciēminī
3rd pl.disiciunturdisiciēbanturdisicientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.disiciardisicerer
2nd sg.disiciāris
disiciāre
disicerēris
disicerēre
3rd sg.disiciāturdisicerētur
1st pl.disiciāmurdisicerēmur
2nd pl.disiciāminīdisicerēminī
3rd pl.disicianturdisicerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.disicedisicere
pres. 2nd pl.disicitedisiciminī
fut. 2nd sg.disicitōdisicitor
fut. 3rd sg.disicitōdisicitor
fut. 2nd pl.disicitōte—
fut. 3rd pl.disiciuntōdisiciuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedisiceredisicī
perfect infinitivedisiēcissedisiectum esse
future infinitivedisiectūrum essedisiectum īrī
present participledisiciēns—
perfect participle—disiectus
future participledisiectūrus
disiectūra, disiectūrā, disiectūrae, disiectūram, disiectūrārum, disiectūrās, disiectūre, disiectūrī, disiectūrīs, disiectūrō, disiectūrōrum, disiectūrōs, disiectūrum
disiciendus
disiciundus, disicienda, disiciendā, disiciendae, disiciendam, disiciendārum, disiciendās, disiciende, disiciendīs, disiciendōrum, disiciendōs
gerunddisiciendī, disiciendō, disiciendumsupinedisiectum, disiectū

dīs-ĭcĭo (or dissĭcio, Lucr. 3, 639; less correctly, dis-jĭcio), jēci, jectum, 3, v. a. jacio,
I. to throw asunder; to drive asunder; to scatter, disperse (freq. in poets and historians, esp. since the Aug. per.; not in Cic., Plaut., or Ter.).
I. In gen.: partibus disjectis disque supatis, Lucr. 1, 651; cf. id. 1, 1020: materies, id. 2, 939: vis animaï (with dispertita and discissa), id. 3, 639: equi, id. 5, 400: in vasta urbe lateque omnibus disjectis moenibus, i. e. distributed, stretching out in various directions, Liv. 24, 2; cf. id. 24, 33 fin.: disjecta nube, Plin. 2, 49, 50, § 134: nubes, Ov. M. 10, 179: nubila, id. ib. 1, 328: membra, id. ib. 3, 724; cf.: corpora ponto (with age diversos), Verg. A. 1, 70: rates, id. ib. 1, 43; cf.: naves passim, Liv. 30, 24: naves in aperta Oceani, Tac. A. 2, 23 et saep.: frontem mediam mentumque securi, Verg. A. 12, 308; cf.: scyphus in duas partes disjectus, Varr. ap. Gell. 3, 14, 3: crinem disjecta Venus, with dishevelled hair, Sil. 5, 203; of money, to squander, Val. Max. 3, 5, 2.—
II. In partic.
A. Milit. t. t., to disperse, scatter, rout the enemy: ea (phalange) disjecta, Caes. B. G. 1, 25, 2; Liv. 44, 41; Pompeius ap. Cic. Att. 8, 12 B.: Sall. C. 61, 3; id. J. 50, 6; Nep. Milt. 2 al.: hostium disjecta frangere, the scattered enemy, Amm. 29, 4.—
B. Pregn., to dash to pieces, lay in ruins, destroy; to frustrate, thwart, bring to naught.
1. Lit.: arcem a fundamentis, Nep. Timol. 3, 3: moenia urbium, id. ib. § 2; Ov. M. 12, 109: statuas, Suet. Caes. 75: sepulchra, id. ib. 81 al.: globum consensionis, to dissolve, Nep. Att. 8, 4: pecuniam, i. e. to squander, Val. Max. 3, 5, 2; cf. absol.: dide, disice, per me licet, Caecil. ap. Cic. Cael. 16, 37.—
2. Trop. (i. q. discutere, II. B. 2.): dissice compositam pacem, Verg. A. 7, 339; so, pacem, Sil. 2, 295: rem, Liv. 2, 35: consilia ducis, id. 25, 14: cogitationem regiam, Vell. 1, 10: exspectationem novarum tabularum, Suet. Caes. 42.

Origins

From dis- + iaciō (“throw, hurl”). The double-s spelling and pronunciation probably represents palatalisation + doubling or progressive assimilation of the consonant cluster.

Quick answers

What does disiciō mean in Latin?
disiciō, a verb, means “to throw or drive asunder; scatter, disperse, break up, divide; dishevel”.
What are the principal parts of disiciō?
disiciō, disicere, disiēcī (third (-iō variant) conjugation).
How do you pronounce disiciō?
In classical Latin, [dɪsˈjɪ.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [disˈjiː.t͡ʃi.o].