verbthird conjugation
imminuō
imminuō (present infinitive imminuere, perfect active imminuī, supine imminūtum)
Classical[ɪmˈmɪ.nu.oː]Ecclesiastical[imˈmiː.nu.o]
Meaning
- to lessen or diminish
- to abbreviate
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | imminuō | imminuēbam | imminuam | imminuī | imminueram | imminuerō |
| 2nd sg. | imminuis | imminuēbās | imminuēs | imminuistī | imminuerās | imminueris |
| 3rd sg. | imminuit | imminuēbat | imminuet | imminuit | imminuerat | imminuerit |
| 1st pl. | imminuimus | imminuēbāmus | imminuēmus | imminuimus | imminuerāmus | imminuerimus |
| 2nd pl. | imminuitis | imminuēbātis | imminuētis | imminuistis | imminuerātis | imminueritis |
| 3rd pl. | imminuunt | imminuēbant | imminuent | imminuērunt imminuēre | imminuerant | imminuerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | imminuam | imminuerem | imminuerim | imminuissem |
| 2nd sg. | imminuās | imminuerēs | imminuerīs | imminuissēs |
| 3rd sg. | imminuat | imminueret | imminuerit | imminuisset |
| 1st pl. | imminuāmus | imminuerēmus | imminuerīmus | imminuissēmus |
| 2nd pl. | imminuātis | imminuerētis | imminuerītis | imminuissētis |
| 3rd pl. | imminuant | imminuerent | imminuerint | imminuissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | imminuor | imminuēbar | imminuar |
| 2nd sg. | imminueris imminuere | imminuēbāris imminuēbāre | imminuēris imminuēre |
| 3rd sg. | imminuitur | imminuēbātur | imminuētur |
| 1st pl. | imminuimur | imminuēbāmur | imminuēmur |
| 2nd pl. | imminuiminī | imminuēbāminī | imminuēminī |
| 3rd pl. | imminuuntur | imminuēbantur | imminuentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | imminuar | imminuerer |
| 2nd sg. | imminuāris imminuāre | imminuerēris imminuerēre |
| 3rd sg. | imminuātur | imminuerētur |
| 1st pl. | imminuāmur | imminuerēmur |
| 2nd pl. | imminuāminī | imminuerēminī |
| 3rd pl. | imminuantur | imminuerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | imminue | imminuere |
| pres. 2nd pl. | imminuite | imminuiminī |
| fut. 2nd sg. | imminuitō | imminuitor |
| fut. 3rd sg. | imminuitō | imminuitor |
| fut. 2nd pl. | imminuitōte | — |
| fut. 3rd pl. | imminuuntō | imminuuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | imminuere | imminuī |
| perfect infinitive | imminuisse | imminūtum esse |
| future infinitive | imminūtūrum esse | imminūtum īrī |
| present participle | imminuēns | — |
| perfect participle | — | imminūtus imminūta, imminūtā, imminūtae, imminūtam, imminūtārum, imminūtās, imminūte, imminūtī, imminūtīs, imminūtō, imminūtōrum, imminūtōs |
| future participle | imminūtūrus imminūtūra, imminūtūrā, imminūtūrae, imminūtūram, imminūtūrārum, imminūtūrās, imminūtūre, imminūtūrī, imminūtūrīs, imminūtūrō, imminūtūrōrum, imminūtūrōs, imminūtūrum | imminuendus imminuenda, imminuendā, imminuendae, imminuendam, imminuendārum, imminuendās, imminuende, imminuendīs, imminuendōrum, imminuendōs |
gerundimminuendī, imminuendō, imminuendumsupineimminūtum, imminūtū
immĭnŭo (inm-), ŭi, ūtum, 3, v. a. inminuo,
I. to lessen, diminish a thing (class.; esp. freq. in the trop. signif.; cf. diminuo, comminuo).
I. Lit.
A. In gen.:
si istas exiguas copias quam minime imminueris, Cic. Fam. 3, 3, 2: pondus, Plin. 33, 3, 13, § 47.—B. Pregn., to weaken, impair, enfeeble:
corpus otio, animum libidinibus imminuebant, Tac. H. 2, 93; cf.: Gauda, morbis confectus, et ob eam caussam mente paululum inminuta, Sall. J. 65, 1: vires (Venus), Lucr. 5, 1017; cf. ib. 626.—In mal. part.: virginem, App. Flor. p. 350; Lact. 1, 10 fin.—II. Trop.
A. In gen., to lessen, diminish, abate:
aestivorum tempus comitiorum mora imminuerat, Sall. J. 44, 3: quod populi semper proprium fuit, quod nemo imminuit, nemo mutavit, Cic. Agr. 2, 7, 19: imminuitur aliquid de voluptate, id. de Or. 1, 61, 259: nihil ex consuetudine luxus atque desidiae, Suet. Ner. 42: postquam se dolor imminuit, Ov. H. 15, 113: verbum imminutum, contracted, Cic. Or. 47, 157.—B. In partic., pregn., to encroach upon, to violate, injure, subvert, ruin, destroy:
nullum jus tam sanctum atque integrum, quod non ejus scelus atque perfidia violarit et imminuerit, Cic. Rosc. Am. 38, 109: cupiditas imminuta ac debilitata, id. Phil. 12, 3, 7: bellum attenuatum atque imminutum, id. de Imp. Pomp. 11, 30: pudicitiam, Plaut. Cist. 1, 1, 90: auctoritatem, Cic. Att. 1, 18, 5; cf. Cic. Verr. 2, 4, 27, § 60: jus legationis, id. ib. 2, 1, 33, § 84: laudem alicujus, id. Att. 14, 17, A, 2: libertatem, id. Caecin. 12, 35: Bocchi pacem, Sall. J. 81, 4: mentes hominum (ebrietas), Gell. 15, 2, 4: Agrippa discidio domum imminuerat, Tac. A. 2, 86.—With acc. pers. only in Tac.: quamquam Augusta se violari et imminui quereretur, Tac. A. 2, 34: perculso Seneca, promptum fuit Rufum Fenium imminuere, id. ib. 14, 57.—Hence, immĭnūtus, a, um, P. a., diminished, smaller, weak: mens, Tac. A. 6, 46: modus intercalandi interdum cumulatior, interdum imminutior, Sol. 1, § 44 Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
imminuō (in-m-) uī, ūtus, ere,
to lessen, diminish: copias.—To weaken, impair, enfeeble: mente inminutā, S.—Fig., to lessen, diminish, abate: tempus mora inminuerat, S.: imminuitur aliquid de voluptate: se dolor imminuit, O.: verbum imminutum, contracted.—To encroach upon, violate, injure, subvert, ruin, wear out, destroy: auctoritatem: ius legationis: libertatem: Bocchi pacem, S.: Damnosa quid non imminuit dies? H.: se imminui querebatur, was slighted, Ta.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Italic*en
- Proto-Italic*en-
- Latinimminuō
Proto-Indo-European *mey- Proto-Indo-European *-néwti Proto-Indo-European *minéwti Proto-Italic *minuō Latin minuō Latin imminuō From in- + minuō.