LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

imminuō

imminuō (present infinitive imminuere, perfect active imminuī, supine imminūtum)
Classical[ɪmˈmɪ.nu.oː]Ecclesiastical[imˈmiː.nu.o]

Meaning

  1. to lessen or diminish
  2. to abbreviate

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.imminuōimminuēbamimminuamimminuīimminueramimminuerō
2nd sg.imminuisimminuēbāsimminuēsimminuistīimminuerāsimminueris
3rd sg.imminuitimminuēbatimminuetimminuitimminueratimminuerit
1st pl.imminuimusimminuēbāmusimminuēmusimminuimusimminuerāmusimminuerimus
2nd pl.imminuitisimminuēbātisimminuētisimminuistisimminuerātisimminueritis
3rd pl.imminuuntimminuēbantimminuentimminuērunt
imminuēre
imminuerantimminuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.imminuamimminueremimminuerimimminuissem
2nd sg.imminuāsimminuerēsimminuerīsimminuissēs
3rd sg.imminuatimminueretimminueritimminuisset
1st pl.imminuāmusimminuerēmusimminuerīmusimminuissēmus
2nd pl.imminuātisimminuerētisimminuerītisimminuissētis
3rd pl.imminuantimminuerentimminuerintimminuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.imminuorimminuēbarimminuar
2nd sg.imminueris
imminuere
imminuēbāris
imminuēbāre
imminuēris
imminuēre
3rd sg.imminuiturimminuēbāturimminuētur
1st pl.imminuimurimminuēbāmurimminuēmur
2nd pl.imminuiminīimminuēbāminīimminuēminī
3rd pl.imminuunturimminuēbanturimminuentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.imminuarimminuerer
2nd sg.imminuāris
imminuāre
imminuerēris
imminuerēre
3rd sg.imminuāturimminuerētur
1st pl.imminuāmurimminuerēmur
2nd pl.imminuāminīimminuerēminī
3rd pl.imminuanturimminuerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.imminueimminuere
pres. 2nd pl.imminuiteimminuiminī
fut. 2nd sg.imminuitōimminuitor
fut. 3rd sg.imminuitōimminuitor
fut. 2nd pl.imminuitōte—
fut. 3rd pl.imminuuntōimminuuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveimminuereimminuī
perfect infinitiveimminuisseimminūtum esse
future infinitiveimminūtūrum esseimminūtum īrī
present participleimminuēns—
perfect participle—imminūtus
imminūta, imminūtā, imminūtae, imminūtam, imminūtārum, imminūtās, imminūte, imminūtī, imminūtīs, imminūtō, imminūtōrum, imminūtōs
future participleimminūtūrus
imminūtūra, imminūtūrā, imminūtūrae, imminūtūram, imminūtūrārum, imminūtūrās, imminūtūre, imminūtūrī, imminūtūrīs, imminūtūrō, imminūtūrōrum, imminūtūrōs, imminūtūrum
imminuendus
imminuenda, imminuendā, imminuendae, imminuendam, imminuendārum, imminuendās, imminuende, imminuendīs, imminuendōrum, imminuendōs
gerundimminuendī, imminuendō, imminuendumsupineimminūtum, imminūtū

immĭnŭo (inm-), ŭi, ūtum, 3, v. a. inminuo,
I. to lessen, diminish a thing (class.; esp. freq. in the trop. signif.; cf. diminuo, comminuo).
I. Lit.
A. In gen.: si istas exiguas copias quam minime imminueris, Cic. Fam. 3, 3, 2: pondus, Plin. 33, 3, 13, § 47.—
B. Pregn., to weaken, impair, enfeeble: corpus otio, animum libidinibus imminuebant, Tac. H. 2, 93; cf.: Gauda, morbis confectus, et ob eam caussam mente paululum inminuta, Sall. J. 65, 1: vires (Venus), Lucr. 5, 1017; cf. ib. 626.—In mal. part.: virginem, App. Flor. p. 350; Lact. 1, 10 fin.—
II. Trop.
A. In gen., to lessen, diminish, abate: aestivorum tempus comitiorum mora imminuerat, Sall. J. 44, 3: quod populi semper proprium fuit, quod nemo imminuit, nemo mutavit, Cic. Agr. 2, 7, 19: imminuitur aliquid de voluptate, id. de Or. 1, 61, 259: nihil ex consuetudine luxus atque desidiae, Suet. Ner. 42: postquam se dolor imminuit, Ov. H. 15, 113: verbum imminutum, contracted, Cic. Or. 47, 157.—
B. In partic., pregn., to encroach upon, to violate, injure, subvert, ruin, destroy: nullum jus tam sanctum atque integrum, quod non ejus scelus atque perfidia violarit et imminuerit, Cic. Rosc. Am. 38, 109: cupiditas imminuta ac debilitata, id. Phil. 12, 3, 7: bellum attenuatum atque imminutum, id. de Imp. Pomp. 11, 30: pudicitiam, Plaut. Cist. 1, 1, 90: auctoritatem, Cic. Att. 1, 18, 5; cf. Cic. Verr. 2, 4, 27, § 60: jus legationis, id. ib. 2, 1, 33, § 84: laudem alicujus, id. Att. 14, 17, A, 2: libertatem, id. Caecin. 12, 35: Bocchi pacem, Sall. J. 81, 4: mentes hominum (ebrietas), Gell. 15, 2, 4: Agrippa discidio domum imminuerat, Tac. A. 2, 86.—With acc. pers. only in Tac.: quamquam Augusta se violari et imminui quereretur, Tac. A. 2, 34: perculso Seneca, promptum fuit Rufum Fenium imminuere, id. ib. 14, 57.—Hence, immĭnūtus, a, um, P. a., diminished, smaller, weak: mens, Tac. A. 6, 46: modus intercalandi interdum cumulatior, interdum imminutior, Sol. 1, § 44

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinimminuō

Proto-Indo-European *mey- Proto-Indo-European *-néwti Proto-Indo-European *minéwti Proto-Italic *minuō Latin minuō Latin imminuō From in- + minuō.

Quick answers

What does imminuō mean in Latin?
imminuō, a verb, means “to lessen or diminish; to abbreviate”.
What are the principal parts of imminuō?
imminuō, imminuere, imminuī, imminūtum (third conjugation).
How do you pronounce imminuō?
In classical Latin, [ɪmˈmɪ.nu.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [imˈmiː.nu.o].
Where does imminuō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin imminuō.