LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation

coniciō

coniciō (present infinitive conicere, perfect active coniēcī, supine coniectum)
Classical[kɔnˈjɪ.ki.oː]Ecclesiastical[konˈjiː.t͡ʃi.o]

Meaning

  1. to throw or bring together, unite, connect
  2. to throw, drive, force, hurl something
  3. to dispatch, assign, make go
  4. to urge, press, adduce
  5. to prophesy, foretell, forebode
  6. to conclude, guess
  7. figurativelyto dispute, contend, discuss
  8. to go, to hurry
  9. to conjecture

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.coniciōconiciēbamconiciamconiēcīconiēceramconiēcerō
2nd sg.conicisconiciēbāsconiciēsconiēcistīconiēcerāsconiēceris
3rd sg.conicitconiciēbatconicietconiēcitconiēceratconiēcerit
1st pl.conicimusconiciēbāmusconiciēmusconiēcimusconiēcerāmusconiēcerimus
2nd pl.conicitisconiciēbātisconiciētisconiēcistisconiēcerātisconiēceritis
3rd pl.coniciuntconiciēbantconicientconiēcērunt
coniēcēre
coniēcerantconiēcerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.coniciamconiceremconiēcerimconiēcissem
2nd sg.coniciāsconicerēsconiēcerīsconiēcissēs
3rd sg.coniciatconiceretconiēceritconiēcisset
1st pl.coniciāmusconicerēmusconiēcerīmusconiēcissēmus
2nd pl.coniciātisconicerētisconiēcerītisconiēcissētis
3rd pl.coniciantconicerentconiēcerintconiēcissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.coniciorconiciēbarconiciar
2nd sg.coniceris
conicere
coniciēbāris
coniciēbāre
coniciēris
coniciēre
3rd sg.coniciturconiciēbāturconiciētur
1st pl.conicimurconiciēbāmurconiciēmur
2nd pl.coniciminīconiciēbāminīconiciēminī
3rd pl.coniciunturconiciēbanturconicientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.coniciarconicerer
2nd sg.coniciāris
coniciāre
conicerēris
conicerēre
3rd sg.coniciāturconicerētur
1st pl.coniciāmurconicerēmur
2nd pl.coniciāminīconicerēminī
3rd pl.conicianturconicerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.coniceconicere
pres. 2nd pl.coniciteconiciminī
fut. 2nd sg.conicitōconicitor
fut. 3rd sg.conicitōconicitor
fut. 2nd pl.conicitōte—
fut. 3rd pl.coniciuntōconiciuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveconicereconicī
perfect infinitiveconiēcisseconiectum esse
future infinitiveconiectūrum esseconiectum īrī
present participleconiciēns—
perfect participle—coniectus
coniecta, coniectā, coniectae, coniectam, coniectārum, coniectās, coniecte, coniectī, coniectīs, coniectō, coniectōrum, coniectōs
future participleconiectūrus
coniectūra, coniectūrā, coniectūrae, coniectūram, coniectūrārum, coniectūrās, coniectūre, coniectūrī, coniectūrīs, coniectūrō, coniectūrōrum, coniectūrōs, coniectūrum
coniciendus
coniciundus, conicienda, coniciendā, coniciendae, coniciendam, coniciendārum, coniciendās, coniciende, coniciendīs, coniciendōrum, coniciendōs
gerundconiciendī, coniciendō, coniciendumsupineconiectum, coniectū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

tela ingerere, conicere
to discharge showers of missiles.
oculos conicere in aliquem
to turn one's gaze on; to regard.
probabilia coniectura sequi
to try to conjecture probabilities.
in terrorem conicere aliquem
to overwhelm some one with terror.
in carcerem conicere aliquem
to throw some one into prison.
in fugam dare, conicere hostem
to put the enemy to flight.
tela iacere, conicere, mittere
to discharge missiles.
aliquid in coniectura positum est
it is a matter of conjecture, supposition.
11 more phrases
se conicere, se conferre in fugam
to take to flight.
extra teli iactum, coniectum esse
to be out of range.
ad teli coniectum venire (Liv. 2. 31)
to come within javelin-range.
in vincula, in catenas conicere aliquem
to put some one in irons, chains.
quantum ego coniectura assequor, auguror
as far as I can guess.
de se (ex se de aliis) coniecturam facere
to judge others by oneself.
culpam in aliquem conferre, transferre, conicere
to put the blame on another.
coniecturam alicuius rei facere or capere ex aliqua re
to infer by comparison, judge one thing by another.
aliquid coniectura nititur, continetur (Div. 1. 14. 24)
it is a matter of conjecture, supposition.
coniectura assequi, consequi, aliquid coniectura colligere
to conjecture.
aliquem a ceteris separare et in arcam conicere ne quis cum eo colloqui possit (Mil. 22. 60)
to isolate a witness.

cōnĭcĭo (also conjĭcio and cōicio; cf. Munro ad Lucr. 2, 1061; Laber. ap. Gell. 16, 7, 5), jēci, jectum, 3, v. a. (arch.
I. temp. perf. conjexi, Plaut. Trin. 3, 2, 99) [jacio].
I. To throw or bring together, to unite, = cogo, colligo.
A. Lit. (very rare): cum semina rerum coaluerint quae, conjecta repente, etc., Lucr. 2, 1061; cf. id. 2, 1073 sq.: palliolum in collum, Plaut. Ep. 2, 2, 10; id. Capt. 4, 1, 12 (cf. id. ib. 4, 2, 9: collecto pallio): sarcinas in medium, Liv. 10, 36, 1 Weissenb. (MSS. in medio); ib. § 13; 31, 27, 7: tecta, quae conjectis celeriter stramentis erant inaedificata, Auct. B. G. 8, 5. —
B. Trop.
1. To throw together in speaking, to dispute, contend, discuss, manage judicially (ante-class.): verba inter sese, to bandy words, Afran. ap. Non. p. 267, 28; so without verba: noli, mea mater, me praesente cum patre, conicere, id. ib. p. 267, 30; p. 268, 3: causam conicere hodie ad te volo (conicere, agere, Non.), id. ib. p. 267, 32; cf. the law formula: ante meridiem causam coiciunto, Fragm. XII. Tab. ap. Auct. Her. 2, 13, 20; and Gell. 17, 2, 10.—
2. Like the Gr. συμβάλλειν (v. Lidd. and Scott in h. v. III. 2.), to put together logically, connect, unite; hence (causa pro effectu), to draw a conclusion from collected particulars, to conclude, infer, conjecture (not in Quint., who very freq. employed the synon. colligo): aliquid ex aliquā re, Lucr. 1, 751; 2, 121; Nep. Eum. 2, 2; id. Timoth. 4, 2: annos sexaginta natus es aut plus, ut conicio, Ter. Heaut. 1, 1, 11: quid illud mali est? nequeo satis mirari, neque conicere, id. Eun. 3, 4, 9: cito conjeci, Lanuvii te fuisse, Cic. Att. 14, 21, 1: de futuris, Nep. Them. 1, 4: quam multos esse oporteret, ex ipso navigio, Cic. Verr. 2, 5, 28, § 71: conicito, possisne necne, etc., Plaut. Cas. 1, 1, 6: tu conicito cetera, Quid ego ex hac inopiā capiam, Ter. Phorm. 1, 3, 15.—
b. In partic., t. t. of the lang. of augury, to prophesy, foretell, divine from omens, signs (a dream, oracle, etc.); to interpret an omen, a dream, an oracle, etc.: somnium huic, Plaut. Curc. 2, 2, 3: qui de matre suaviandā ex oraculo Apollinis tam acute arguteque conjecerit, Cic. Brut. 14, 53: male conjecta maleque interpretata falsa sunt, etc., id. Div. 1, 52, 119; cf. id. ib. 2, 31, 66: num igitur quae tempestas impendeat vatis melius coniciet quam gubernator? etc., id. ib. 2, 5, 12: bene qui coniciet, vatem hunc perhibebo optumum (transl. of a Greek verse), id. ib. 2, 5, 12; cf. conjectura, II., conjector, and conjectrix.—
II. To throw, cast, urge, drive, hurl, put, place, etc., a person or thing with force, quickly, etc., to or towards; and conicere se, to betake, cast, or throw one's self hastily or in flight somewhere (very freq. and class. in prose and poetry).
A. Lit.
(a). With in: tela in nostros, Caes. B. G. 1, 26; 1, 46; Nep. Dat. 9, 5: pila in hostes, Caes. B. G. 1, 52: aliquem in carcerem, Cic. Verr. 2, 5, 7, § 17; id. Tusc. 1, 40, 96; Suet. Caes. 17: in vincula, Caes. B. G. 4, 27; Sall. C. 42, 3; Nep. Milt. 7 fin.; id. Paus. 3, 5; id. Pelop. 5, 1; Liv. 29, 9, 8, and id. 19, 2, 4 et saep.: in catenas, Caes. B. G. 1, 47 fin.; Liv. 29, 21, 2: in compedes, Suet. Vit. 12: in custodiam, Nep. Phoc. 3, 4; Gai Inst. 1, 13; Suet. Aug. 27 al.: incolas vivos constrictosque in flammam, Auct. B. Afr. 87; cf.: te in ignem, Plaut. Rud. 3, 4, 64: in eculeum, Cic. Tusc. 5, 5, 13: hostem in fugam, Caes. B. G. 4, 12: exercitum in angustias, Curt. 5, 3, 21: navem in portum (vis tempestatis), Cic. Inv. 2, 32, 98: serpentes vivas in vasa fictilia, Nep. Hann. 10, 4: cultros in guttura velleris atri, to thrust into, Ov. M. 7, 245; cf.: ferrum in guttura, id. ib. 3, 90: se in signa manipulosque, Caes. B. G. 6, 40: se in paludem, Liv. 1, 12, 10: se in sacrarium, Nep. Them. 8, 4: se in ultimam provinciam Tarsum usque, Cic. Att. 5, 16, 4: se in fugam, id. Cael. 26, 63; so, se in pedes, to take to one's heels, Ter. Phorm. 1, 4, 13 (cf.: se conferre in pedes, Enn. ap. Non. p. 518, 20, and Plaut. Bacch. 3, 1, 7; and: quin, pedes, vos in curriculum conicitis? id. Merc. 5, 2, 91): se intro, Lucil. 28, 47; Ter. Heaut. 2, 3, 36.—
(b). With dat. (rare): alii spolia ... Coniciunt igni, Verg. A. 11, 194: huic dea unum anguem Conicit, id. ib. 7, 347: facem juveni conjecit, id. ib. 7, 456: conjectaque vincula collo accipit, thrown about the neck, Ov. Tr. 4, 1, 83.—
(g). With ad: animus domicilia mutet ad alias animalium formas conjectus, removed, transposed, Sen. Ep. 88, 29.—
(d). With acc. alone (mostly poet.): magnus decursus aquaï Fragmina coniciens silvarum arbustaque tota, bearing down, prostrating, Lucr. 1, 284: jaculum, Verg. A. 9, 698: tela, Ov. M. 5, 42: cultros, id. ib. 15, 735: thyrsos, id. ib. 11, 28: venabula manibus, id. ib. 12, 454: domus inflammata conjectis ignibus, Cic. Att. 4, 3, 2: telum inbelle sine ictu, Verg. A. 2, 544.—(ε) With inter: jaculum inter ilia, Ov. M. 8, 412.—
B. Trop., to bring, direct, turn, throw, urge, drive, force something eagerly, quickly to or towards, etc.
(a). With in: aliquem in morbum ex aegritudine, Plaut. Poen. prol. 69: aliquem in laetitiam, Ter. Heaut. 2, 3, 51: (hostes) in terrorem ac tumultum, Liv. 34, 28, 3: in metum, id. 39, 25, 11: in periculum, Suet. Oth. 10: rem publicam in perturbationes, Cic. Fam. 12, 1, 1: aliquem in nuptias, Ter. And. 3, 4, 23; cf. id. ib. 3, 5, 14; 4, 1, 43: (Catilinam) ex occultis insidiis in apertum latrocinium, Cic. Cat. 2, 1, 1: aliquem in tricas, Plaut. Pers. 5, 2, 18; Liv. 36, 12, 4: se in saginam ad regem aliquem, Plaut. Trin. 3, 2, 99: se mirificam in latebram, to fly to (in disputing), Cic. Div. 2, 20, 46: se in noctem, to commit one's self to the night, travel by night, id. Mil. 19, 49: se mente ac voluntate in versum, to devote or apply one's self with zeal to the art of poetry, id. de Or. 3, 50, 194: oculos in aliquem, id. Clu. 19, 54; id. Lael. 2, 9; Tac. H. 1, 17: orationem tam improbe in clarissimos viros, Cic. Sest. 18, 40: tantam pecuniam in propylaea, to throw away, squander, id. Off. 2, 17, 60; cf.: cum sestertium milies in culinam conjecisset (Apicius), Sen. Cons. Helv. 10, 9: culpam in unum vigilem, Liv. 5, 47, 10: crimina in tuam nimiam diligentiam, Cic. Mur. 35, 73: maledicta in ejus vitam, id. Planc. 12, 31: causas tenues simultatum in gregem locupletium, i. e. to cause, occasion, Auct. B. Alex. 49: crimen in quae tempora, Liv. 3, 24, 5: omen in illam provinciam, Cic. Verr. 2, 2, 6, § 18.—
(b). Absol.: oculos, Cic. de Or. 2, 55, 225: petitiones ita conjectae (the fig. taken from aiming at a thing with weapons), id. Cat. 1, 6, 15: in disputando conjecit illam vocem Cn. Pompeius, omnes oportere senatui dicto audientes esse, threw out or let fall, etc., Cael. ap. Cic. Fam. 8, 4, 4.—*
(g). With sub: id vos sub legis superbissimae vincula conicitis, Liv. 4, 4, 10.—
2. Of a verbal bringing forward, etc., to urge, press, treat, adduce: rem ubi paciscuntur, in comitio aut in foro causam coiciunto, XII. Tab. ap. Auct. Her. 2, 13, 20: causam coicere ad te volo, Afran. ap. Non. p. 267, 32 (Com. Rel. v. 216 Rib.): verba inter se acrius, id. ib. p. 267, 27 (Com. Rel. v. 309 ib.): is cum filio Cojecerat nescio quid de ratiunculā, id. ap. Suet. Vit. Ner. 11 (Com. Rel. v. 191 ib.).—
3. To throw, place, put into, include in, etc.: eum fasciculum, quo illam (epistulam) conjeceram, Cic. Att. 2, 13, 1: ex illo libello, qui in epistulam conjectus est, id. ib. 9, 13, 7: conjeci id (prooemium) in eum librum, quem tibi misi, id. ib. 16, 6, 4: pluraque praeterea in eandem epistulam conjeci, id. ib. 7, 16, 1; cf.: quod multos dies epistulam in manibus habui... ideo multa conjecta sunt aliud alio tempore, id. Q. Fr. 3, 1, 7, § 23: legem in decimam tabulam, id. Leg. 2, 25, 64; id. Caecin. 22, 63.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latinconiciō

Proto-Indo-European *(H)yeh₁- Proto-Indo-European *-kt Proto-Indo-European *(H)yéh₁kt ~ *(H)ih₁kéntder. Latin iaciō Latin coniciō From con- (“with, together”) + iaciō (“throw, hurl”).

Quick answers

What does coniciō mean in Latin?
coniciō, a verb, means “to throw or bring together, unite, connect; to throw, drive, force, hurl something; to dispatch, assign, make go”.
What are the principal parts of coniciō?
coniciō, conicere, coniēcī (third (-iō variant) conjugation).
How do you pronounce coniciō?
In classical Latin, [kɔnˈjɪ.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [konˈjiː.t͡ʃi.o].
Where does coniciō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin coniciō.