verbthird (-iō variant) conjugation
coniciō
coniciō (present infinitive conicere, perfect active coniēcī, supine coniectum)
Classical[kɔnˈjɪ.ki.oː]Ecclesiastical[konˈjiː.t͡ʃi.o]
Meaning
- to throw or bring together, unite, connect
- to throw, drive, force, hurl something
- to dispatch, assign, make go
- to urge, press, adduce
- to prophesy, foretell, forebode
- to conclude, guess
- figurativelyto dispute, contend, discuss
- to go, to hurry
- to conjecture
Latīnē defined in Latin in our graded readers
intrō iaciō, mittōconiciō -ere — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 2
Conjugation
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | coniciō | coniciēbam | coniciam | coniēcī | coniēceram | coniēcerō |
| 2nd sg. | conicis | coniciēbās | coniciēs | coniēcistī | coniēcerās | coniēceris |
| 3rd sg. | conicit | coniciēbat | coniciet | coniēcit | coniēcerat | coniēcerit |
| 1st pl. | conicimus | coniciēbāmus | coniciēmus | coniēcimus | coniēcerāmus | coniēcerimus |
| 2nd pl. | conicitis | coniciēbātis | coniciētis | coniēcistis | coniēcerātis | coniēceritis |
| 3rd pl. | coniciunt | coniciēbant | conicient | coniēcērunt coniēcēre | coniēcerant | coniēcerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | coniciam | conicerem | coniēcerim | coniēcissem |
| 2nd sg. | coniciās | conicerēs | coniēcerīs | coniēcissēs |
| 3rd sg. | coniciat | coniceret | coniēcerit | coniēcisset |
| 1st pl. | coniciāmus | conicerēmus | coniēcerīmus | coniēcissēmus |
| 2nd pl. | coniciātis | conicerētis | coniēcerītis | coniēcissētis |
| 3rd pl. | coniciant | conicerent | coniēcerint | coniēcissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | conicior | coniciēbar | coniciar |
| 2nd sg. | coniceris conicere | coniciēbāris coniciēbāre | coniciēris coniciēre |
| 3rd sg. | conicitur | coniciēbātur | coniciētur |
| 1st pl. | conicimur | coniciēbāmur | coniciēmur |
| 2nd pl. | coniciminī | coniciēbāminī | coniciēminī |
| 3rd pl. | coniciuntur | coniciēbantur | conicientur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | coniciar | conicerer |
| 2nd sg. | coniciāris coniciāre | conicerēris conicerēre |
| 3rd sg. | coniciātur | conicerētur |
| 1st pl. | coniciāmur | conicerēmur |
| 2nd pl. | coniciāminī | conicerēminī |
| 3rd pl. | coniciantur | conicerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | conice | conicere |
| pres. 2nd pl. | conicite | coniciminī |
| fut. 2nd sg. | conicitō | conicitor |
| fut. 3rd sg. | conicitō | conicitor |
| fut. 2nd pl. | conicitōte | — |
| fut. 3rd pl. | coniciuntō | coniciuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | conicere | conicī |
| perfect infinitive | coniēcisse | coniectum esse |
| future infinitive | coniectūrum esse | coniectum īrī |
| present participle | coniciēns | — |
| perfect participle | — | coniectus coniecta, coniectā, coniectae, coniectam, coniectārum, coniectās, coniecte, coniectī, coniectīs, coniectō, coniectōrum, coniectōs |
| future participle | coniectūrus coniectūra, coniectūrā, coniectūrae, coniectūram, coniectūrārum, coniectūrās, coniectūre, coniectūrī, coniectūrīs, coniectūrō, coniectūrōrum, coniectūrōs, coniectūrum | coniciendus coniciundus, conicienda, coniciendā, coniciendae, coniciendam, coniciendārum, coniciendās, coniciende, coniciendīs, coniciendōrum, coniciendōs |
gerundconiciendī, coniciendō, coniciendumsupineconiectum, coniectū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- tela ingerere, conicere
- to discharge showers of missiles.
- oculos conicere in aliquem
- to turn one's gaze on; to regard.
- probabilia coniectura sequi
- to try to conjecture probabilities.
- in terrorem conicere aliquem
- to overwhelm some one with terror.
- in carcerem conicere aliquem
- to throw some one into prison.
- in fugam dare, conicere hostem
- to put the enemy to flight.
- tela iacere, conicere, mittere
- to discharge missiles.
- aliquid in coniectura positum est
- it is a matter of conjecture, supposition.
11 more phrases
- se conicere, se conferre in fugam
- to take to flight.
- extra teli iactum, coniectum esse
- to be out of range.
- ad teli coniectum venire (Liv. 2. 31)
- to come within javelin-range.
- in vincula, in catenas conicere aliquem
- to put some one in irons, chains.
- quantum ego coniectura assequor, auguror
- as far as I can guess.
- de se (ex se de aliis) coniecturam facere
- to judge others by oneself.
- culpam in aliquem conferre, transferre, conicere
- to put the blame on another.
- coniecturam alicuius rei facere or capere ex aliqua re
- to infer by comparison, judge one thing by another.
- aliquid coniectura nititur, continetur (Div. 1. 14. 24)
- it is a matter of conjecture, supposition.
- coniectura assequi, consequi, aliquid coniectura colligere
- to conjecture.
- aliquem a ceteris separare et in arcam conicere ne quis cum eo colloqui possit (Mil. 22. 60)
- to isolate a witness.
cōnĭcĭo (also conjĭcio and cōicio; cf. Munro ad Lucr. 2, 1061; Laber. ap. Gell. 16, 7, 5), jēci, jectum, 3, v. a. (arch.
I. temp. perf. conjexi, Plaut. Trin. 3, 2, 99) [jacio].
I. To throw or bring together, to unite, = cogo, colligo.
A. Lit. (very rare):
cum semina rerum coaluerint quae, conjecta repente, etc., Lucr. 2, 1061; cf. id. 2, 1073 sq.: palliolum in collum, Plaut. Ep. 2, 2, 10; id. Capt. 4, 1, 12 (cf. id. ib. 4, 2, 9: collecto pallio): sarcinas in medium, Liv. 10, 36, 1 Weissenb. (MSS. in medio); ib. § 13; 31, 27, 7: tecta, quae conjectis celeriter stramentis erant inaedificata, Auct. B. G. 8, 5. —B. Trop.
1. To throw together in speaking, to dispute, contend, discuss, manage judicially (ante-class.): verba inter sese, to bandy words, Afran. ap. Non. p. 267, 28;
so without verba: noli, mea mater, me praesente cum patre, conicere, id. ib. p. 267, 30; p. 268, 3: causam conicere hodie ad te volo (conicere, agere, Non.), id. ib. p. 267, 32; cf. the law formula: ante meridiem causam coiciunto, Fragm. XII. Tab. ap. Auct. Her. 2, 13, 20; and Gell. 17, 2, 10.— 2. Like the Gr. συμβάλλειν (v. Lidd. and Scott in h. v. III. 2.), to put together logically, connect, unite; hence (causa pro effectu), to draw a conclusion from collected particulars, to conclude, infer, conjecture (not in Quint., who very freq. employed the synon. colligo):
aliquid ex aliquā re, Lucr. 1, 751; 2, 121; Nep. Eum. 2, 2; id. Timoth. 4, 2: annos sexaginta natus es aut plus, ut conicio, Ter. Heaut. 1, 1, 11: quid illud mali est? nequeo satis mirari, neque conicere, id. Eun. 3, 4, 9: cito conjeci, Lanuvii te fuisse, Cic. Att. 14, 21, 1: de futuris, Nep. Them. 1, 4: quam multos esse oporteret, ex ipso navigio, Cic. Verr. 2, 5, 28, § 71: conicito, possisne necne, etc., Plaut. Cas. 1, 1, 6: tu conicito cetera, Quid ego ex hac inopiā capiam, Ter. Phorm. 1, 3, 15.—b. In partic., t. t. of the lang. of augury, to prophesy, foretell, divine from omens, signs (a dream, oracle, etc.); to interpret an omen, a dream, an oracle, etc.:
somnium huic, Plaut. Curc. 2, 2, 3: qui de matre suaviandā ex oraculo Apollinis tam acute arguteque conjecerit, Cic. Brut. 14, 53: male conjecta maleque interpretata falsa sunt, etc., id. Div. 1, 52, 119; cf. id. ib. 2, 31, 66: num igitur quae tempestas impendeat vatis melius coniciet quam gubernator? etc., id. ib. 2, 5, 12: bene qui coniciet, vatem hunc perhibebo optumum (transl. of a Greek verse), id. ib. 2, 5, 12; cf. conjectura, II., conjector, and conjectrix.—II. To throw, cast, urge, drive, hurl, put, place, etc., a person or thing with force, quickly, etc., to or towards; and conicere se, to betake, cast, or throw one's self hastily or in flight somewhere (very freq. and class. in prose and poetry).
A. Lit.
(a). With in:
tela in nostros, Caes. B. G. 1, 26; 1, 46; Nep. Dat. 9, 5: pila in hostes, Caes. B. G. 1, 52: aliquem in carcerem, Cic. Verr. 2, 5, 7, § 17; id. Tusc. 1, 40, 96; Suet. Caes. 17: in vincula, Caes. B. G. 4, 27; Sall. C. 42, 3; Nep. Milt. 7 fin.; id. Paus. 3, 5; id. Pelop. 5, 1; Liv. 29, 9, 8, and id. 19, 2, 4 et saep.: in catenas, Caes. B. G. 1, 47 fin.; Liv. 29, 21, 2: in compedes, Suet. Vit. 12: in custodiam, Nep. Phoc. 3, 4; Gai Inst. 1, 13; Suet. Aug. 27 al.: incolas vivos constrictosque in flammam, Auct. B. Afr. 87; cf.: te in ignem, Plaut. Rud. 3, 4, 64: in eculeum, Cic. Tusc. 5, 5, 13: hostem in fugam, Caes. B. G. 4, 12: exercitum in angustias, Curt. 5, 3, 21: navem in portum (vis tempestatis), Cic. Inv. 2, 32, 98: serpentes vivas in vasa fictilia, Nep. Hann. 10, 4: cultros in guttura velleris atri, to thrust into, Ov. M. 7, 245; cf.: ferrum in guttura, id. ib. 3, 90: se in signa manipulosque, Caes. B. G. 6, 40: se in paludem, Liv. 1, 12, 10: se in sacrarium, Nep. Them. 8, 4: se in ultimam provinciam Tarsum usque, Cic. Att. 5, 16, 4: se in fugam, id. Cael. 26, 63; so, se in pedes, to take to one's heels, Ter. Phorm. 1, 4, 13 (cf.: se conferre in pedes, Enn. ap. Non. p. 518, 20, and Plaut. Bacch. 3, 1, 7; and: quin, pedes, vos in curriculum conicitis? id. Merc. 5, 2, 91): se intro, Lucil. 28, 47; Ter. Heaut. 2, 3, 36.— (b). With dat. (rare):
alii spolia ... Coniciunt igni, Verg. A. 11, 194: huic dea unum anguem Conicit, id. ib. 7, 347: facem juveni conjecit, id. ib. 7, 456: conjectaque vincula collo accipit, thrown about the neck, Ov. Tr. 4, 1, 83.—(g). With ad:
animus domicilia mutet ad alias animalium formas conjectus, removed, transposed, Sen. Ep. 88, 29.— (d). With acc. alone (mostly poet.):
magnus decursus aquaï Fragmina coniciens silvarum arbustaque tota, bearing down, prostrating, Lucr. 1, 284: jaculum, Verg. A. 9, 698: tela, Ov. M. 5, 42: cultros, id. ib. 15, 735: thyrsos, id. ib. 11, 28: venabula manibus, id. ib. 12, 454: domus inflammata conjectis ignibus, Cic. Att. 4, 3, 2: telum inbelle sine ictu, Verg. A. 2, 544.—(ε) With inter: jaculum inter ilia, Ov. M. 8, 412.—B. Trop., to bring, direct, turn, throw, urge, drive, force something eagerly, quickly to or towards, etc.
(a). With in:
aliquem in morbum ex aegritudine, Plaut. Poen. prol. 69: aliquem in laetitiam, Ter. Heaut. 2, 3, 51: (hostes) in terrorem ac tumultum, Liv. 34, 28, 3: in metum, id. 39, 25, 11: in periculum, Suet. Oth. 10: rem publicam in perturbationes, Cic. Fam. 12, 1, 1: aliquem in nuptias, Ter. And. 3, 4, 23; cf. id. ib. 3, 5, 14; 4, 1, 43: (Catilinam) ex occultis insidiis in apertum latrocinium, Cic. Cat. 2, 1, 1: aliquem in tricas, Plaut. Pers. 5, 2, 18; Liv. 36, 12, 4: se in saginam ad regem aliquem, Plaut. Trin. 3, 2, 99: se mirificam in latebram, to fly to (in disputing), Cic. Div. 2, 20, 46: se in noctem, to commit one's self to the night, travel by night, id. Mil. 19, 49: se mente ac voluntate in versum, to devote or apply one's self with zeal to the art of poetry, id. de Or. 3, 50, 194: oculos in aliquem, id. Clu. 19, 54; id. Lael. 2, 9; Tac. H. 1, 17: orationem tam improbe in clarissimos viros, Cic. Sest. 18, 40: tantam pecuniam in propylaea, to throw away, squander, id. Off. 2, 17, 60; cf.: cum sestertium milies in culinam conjecisset (Apicius), Sen. Cons. Helv. 10, 9: culpam in unum vigilem, Liv. 5, 47, 10: crimina in tuam nimiam diligentiam, Cic. Mur. 35, 73: maledicta in ejus vitam, id. Planc. 12, 31: causas tenues simultatum in gregem locupletium, i. e. to cause, occasion, Auct. B. Alex. 49: crimen in quae tempora, Liv. 3, 24, 5: omen in illam provinciam, Cic. Verr. 2, 2, 6, § 18.—(b). Absol.:
oculos, Cic. de Or. 2, 55, 225: petitiones ita conjectae (the fig. taken from aiming at a thing with weapons), id. Cat. 1, 6, 15: in disputando conjecit illam vocem Cn. Pompeius, omnes oportere senatui dicto audientes esse, threw out or let fall, etc., Cael. ap. Cic. Fam. 8, 4, 4.—* (g). With sub:
id vos sub legis superbissimae vincula conicitis, Liv. 4, 4, 10.—2. Of a verbal bringing forward, etc., to urge, press, treat, adduce: rem ubi paciscuntur, in comitio aut in foro causam coiciunto, XII. Tab. ap. Auct. Her. 2, 13, 20: causam coicere ad te volo, Afran. ap. Non. p. 267, 32 (Com. Rel. v. 216 Rib.):
verba inter se acrius, id. ib. p. 267, 27 (Com. Rel. v. 309 ib.): is cum filio Cojecerat nescio quid de ratiunculā, id. ap. Suet. Vit. Ner. 11 (Com. Rel. v. 191 ib.).—3. To throw, place, put into, include in, etc.: eum fasciculum, quo illam (epistulam) conjeceram, Cic. Att. 2, 13, 1:
ex illo libello, qui in epistulam conjectus est, id. ib. 9, 13, 7: conjeci id (prooemium) in eum librum, quem tibi misi, id. ib. 16, 6, 4: pluraque praeterea in eandem epistulam conjeci, id. ib. 7, 16, 1; cf.: quod multos dies epistulam in manibus habui... ideo multa conjecta sunt aliud alio tempore, id. Q. Fr. 3, 1, 7, § 23: legem in decimam tabulam, id. Leg. 2, 25, 64; id. Caecin. 22, 63.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
cōniciō or cōiciō (coniiciō), iēcī, iectus, ere
com-+iacio.
I. I. To throw together, unite, collect: sarcinas in medium, L. — Fig., to draw a conclusion, conclude, infer, conjecture, guess: sexaginta ut conicio, T.: eum regnum ei commississe, N.—In augury, to prophesy, foretell, divine, interpret: de matre saviandā ex oraculo: male coniecta: quae tempestas impendeat.—
II. II. To throw, cast, urge, drive, hurl, thrust, put, place: tela, Cs.: thyrsos, O.: pila in hostes, Cs.: alqm in carcerem: reliquos in fugam, Cs.: serpentīs in vasa, N.: cultros in guttura, O.: se in signa manipulosque, Cs.: se in fugam: se in pedes, to take to one's heels, T.: se intro, T.: spolia igni, V.: facem iuveni, V.: (iaculum) inter ilia coniectum, O. — Fig., to bring, direct, turn, throw, urge, drive, force: me in laetitiam, T.: (Catilinam) ex insidiis in latrocinium: se in noctem, to commit: naves in noctem coniectae, delayed, Cs.: se mente in versum, to apply: orationem in clarissimos viros: pecuniam in propylaea, squander: culpam in unum vigilem, L.: maledicta in eius vitam: crimen in qua tempora, L.: omen in illam provinciam: haec in eculeum coiciuntur, i. e. can endure the rack: querelas absenti, Tb.: petitiones ita coniectae, aimed: id sub legis vincula, L.—To throw, place, put, include: verba in interdictum: plura in eandem epistulam.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latinconiciō
Proto-Indo-European *(H)yeh₁- Proto-Indo-European *-kt Proto-Indo-European *(H)yéh₁kt ~ *(H)ih₁kéntder. Latin iaciō Latin coniciō From con- (“with, together”) + iaciō (“throw, hurl”).