verbthird (-iō variant) conjugation
corripiō
corripiō (present infinitive corripere, perfect active corripuī, supine correptum)
Classical[kɔrˈrɪ.pi.oː]Ecclesiastical[korˈriː.pi.o]
Meaning
- to seize or snatch up, catch, lay violent hands on, take hold of, grasp quickly
“Post ipsum auxiliō subeuntem ac tēla ferentem corripiunt spīrīsque ligant ingentibus.” “Then, [Laocoön] himself – rushing up to help, and even carrying weapons – [the serpents] seize and bind in huge coils.” – Aeneas
29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 2.216–217 - to hurry up, hasten, set up quickly
- to carry off, rob, take possession of, plunder or usurp
- to appropriate or arrogate
- to reproach, reprove, chide or blame, condemn, accuse
- to shorten, abbreviate, abridge, diminish
- to shorten, pronounce a vowel short
Iam illa minora in quibus maxime studiosi eius rei fatigantur, qui verba paulum declinata varie et multipliciter ad veritatem reducunt aut correptis aut porrectis aut adiectis aut detractis aut permutatis litteris syllabisve.
Now the lesser concerns in which the most zealous of this matter fatigue themselves: how words, lightly derived, are indeed altered down in many and multiple ways, by shortening or lengthening or adding or subtracting or changing either letters or syllables.c. 95 CE, Quintilianus, Institutio oratoria 1.6.32
Latīnē defined in Latin in our graded readers
verbīs moneō, reprehendōcorripiō -ere — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 16, 17
castīgō, obiūrgōcorripiō -ere (verbīs) — in Epistulae, ch. 17
Conjugation
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | corripiō | corripiēbam | corripiam | corripuī | corripueram | corripuerō |
| 2nd sg. | corripis | corripiēbās | corripiēs | corripuistī | corripuerās | corripueris |
| 3rd sg. | corripit | corripiēbat | corripiet | corripuit | corripuerat | corripuerit |
| 1st pl. | corripimus | corripiēbāmus | corripiēmus | corripuimus | corripuerāmus | corripuerimus |
| 2nd pl. | corripitis | corripiēbātis | corripiētis | corripuistis | corripuerātis | corripueritis |
| 3rd pl. | corripiunt | corripiēbant | corripient | corripuērunt corripuēre | corripuerant | corripuerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | corripiam | corriperem | corripuerim | corripuissem |
| 2nd sg. | corripiās | corriperēs | corripuerīs | corripuissēs |
| 3rd sg. | corripiat | corriperet | corripuerit | corripuisset |
| 1st pl. | corripiāmus | corriperēmus | corripuerīmus | corripuissēmus |
| 2nd pl. | corripiātis | corriperētis | corripuerītis | corripuissētis |
| 3rd pl. | corripiant | corriperent | corripuerint | corripuissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | corripior | corripiēbar | corripiar |
| 2nd sg. | corriperis corripere | corripiēbāris corripiēbāre | corripiēris corripiēre |
| 3rd sg. | corripitur | corripiēbātur | corripiētur |
| 1st pl. | corripimur | corripiēbāmur | corripiēmur |
| 2nd pl. | corripiminī | corripiēbāminī | corripiēminī |
| 3rd pl. | corripiuntur | corripiēbantur | corripientur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | corripiar | corriperer |
| 2nd sg. | corripiāris corripiāre | corriperēris corriperēre |
| 3rd sg. | corripiātur | corriperētur |
| 1st pl. | corripiāmur | corriperēmur |
| 2nd pl. | corripiāminī | corriperēminī |
| 3rd pl. | corripiantur | corriperentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | corripe | corripere |
| pres. 2nd pl. | corripite | corripiminī |
| fut. 2nd sg. | corripitō | corripitor |
| fut. 3rd sg. | corripitō | corripitor |
| fut. 2nd pl. | corripitōte | — |
| fut. 3rd pl. | corripiuntō | corripiuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | corripere | corripī |
| perfect infinitive | corripuisse | correptum esse |
| future infinitive | correptūrum esse | correptum īrī |
| present participle | corripiēns | — |
| perfect participle | — | correptus correpta, correptā, correptae, correptam, correptārum, correptās, correpte, correptī, correptīs, correptō, correptōrum, correptōs |
| future participle | correptūrus correptūra, correptūrā, correptūrae, correptūram, correptūrārum, correptūrās, correptūre, correptūrī, correptūrīs, correptūrō, correptūrōrum, correptūrōs, correptūrum | corripiendus corripiundus, corripienda, corripiendā, corripiendae, corripiendam, corripiendārum, corripiendās, corripiende, corripiendīs, corripiendōrum, corripiendōs |
gerundcorripiendī, corripiendō, corripiendumsupinecorreptum, correptū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- flammis corripi
- to be devoured by the flames.
- morbo tentari or corripi
- to be attacked by disease.
cor-rĭpĭo (conr-), rĭpŭi, reptum, 3, v. a. rapio,
I. to seize or snatch up, to collect, to seize upon, take hold of (very freq., and class. in prose and poetry).
I. Lit.
A. In gen.:
hominem conripi ac suspendi jussit in oleastro, Cic. Verr. 2, 3, 23, § 57; Caes. B. C. 3, 109; cf. Ov. M. 9, 217 al.: arcumque manu celeresque sagittas, Verg. A. 1, 188; cf.: lora manu, Ov. M. 2, 145: fasces, Sall. C. 18, 5: arma, Vell. 2, 110 et saep.: corpus, to rise up quickly, start up: ex somno, Lucr. 3, 164; Verg. A. 4, 572: de terrā, Lucr. 4, 1000: e stratis, Verg. A. 3, 176: se, to get or rise up hastily, to betake one's self somewhere, Plaut. Merc. 3, 4, 76; Ter. Hec. 3, 3, 5; Verg. A. 6, 472.—Poet.: viam, gradum, spatium, etc., to set out quickly, to pursue hastily, to hasten, hasten through or over: viam, Verg. A. 1, 418; Ov. M. 2, 158; Plin. Ep. 4, 1, 6: gradum, Hor. C. 1, 3, 33: spatia, Verg. A. 5, 316: campum, id. G. 3, 104: aequora, Val. Fl. 1, 132 al.: correptā luce diei, collected, Lucr. 4, 81.—B. In partic.
1. Of robbery, etc., to carry off, rob, plunder, take possession of, usurp:
pecunias undique quasi in subsidium, Tac. A. 13, 18; cf.: bona vivorum ac mortuorum usquequaque, Suet. Dom. 12: pecunias, Cic. Verr. 1, 2, 5; Tac. A. 13, 31 fin.: sacram effigiem, Verg. A. 2, 167: praefecturas, Tac. A. 11, 8 al.—2. In Tac. freq. of accusations, to bring to trial, accuse, inform against:
Vitellius accusatione corripitur, deferente Junio Lupo senatore, Tac. A. 12, 42; 2, 28; 3, 49; 6, 40 al.—3. Of fire, etc., or of diseases, to attack, seize, sweep, or carry away (freq. after the Aug. per.):
turbine caelesti subito correptus et igni, Lucr. 6, 395; cf. Verg. A. 1, 45: flamma Corripuit tabulas, id. ib. 9, 537; so Ov. M. 2, 210 al.; and transf. to the person: ipsas ignes corripuere casas, id. F. 2, 524: nec singula morbi Corpora corripiunt, Verg. G. 3, 472; Cels. 6, 18, 9; Plin. 7, 51, 52, § 172: morbo bis inter res agendas correptus est, Suet. Caes. 45: pedum dolore, Plin. Ep. 1, 12, 4; rarely of death: subitā morte, Flor. 3, 17, 2: (ales) caeco correpta veneno, Lucr. 6, 823: (segetes) modo sol nimius, nimius modo corripit imber, Ov. M. 5, 483.—Absol.: si (paralytici) correpti non sunt, diutius quidem vivunt, sed, etc., Cels. 3, 47, 4.—4. With the access. idea of lessening by compressing, to draw together, draw in, contract, shorten, abridge, diminish (rare; mostly post-Aug.): singulos a septenis spatiis ad quina corripuit. Suet. Dom. 4:
impensas, id. Tib. 34; of discourse: quae nimium corripientes omnia sequitur obscuritas, Quint. 4, 2, 44; of words in the number of syllables (trabs from trabes), Varr. L. L. 7, § 33 Müll.; or in the length of syllables, Quint. 9, 4, 89; 10, 1, 29; and so of syllables (opp. producere), id. 1, 5, 18; opp. porrigere, id. 1, 6, 32, and later grammarians.—In time: numina corripiant moras, shorten, Ov. M. 9, 282: ut difficiles puerperiorum tricas Juno mulceat corripiatque Lucina? Arn. 3, 21.—II. Trop.
A. To reproach, reprove, chide, blame (first freq. after the Aug. per.;
not in Cic.): hi omnes convicio L. Lentuli consulis correpti exagitabantur, Caes. B. C. 1, 2: clamoribus maximis judices corripuerunt, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 2, 1; so with abl., Suet. Aug. 53: impransi correptus voce magistri, Hor. S. 2, 3, 257: hunc cetera turba suorum corripiunt dictis, Ov. M. 3, 565 al.: ut eum non inimice corripere, sed paene patrie monere videatur, Quint. 11, 1, 68; Liv. 2, 28, 5; Suet. Calig. 45; Ov. M. 13, 69 al.: corripientibus amicis, Suet. Ner. 35.—As a figure of speech, Cels. ap. Quint. 9, 2, 104.—B. Of the passions, emotions, etc., to seize upon, attack (rare, and mostly poet. or in post-Aug. prose):
hunc plausus hiantem ... plebisque patrumque Corripuit ( = animum commovit), Verg. G. 2, 510: correpta cupidine, Ov. M. 9, 734; so id. ib. 9, 455: duplici ardore (sc. amoris et vini), Prop. 1, 3, 13: misericordiā, Suet. Calig. 12: irā, Gell. 1, 26, 8: militiā (poet. for militiae studio), Verg. A. 11, 584: imagine visae formae, seized, fascinated, Ov. M. 4, 676.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
corripiō (conr-) ripuī, reptus, ere
com- + rapio, to seize, snatch up, grasp, collect, take hold of, arrest: quos corripi atque interfici iussit, Cs.: arcum manu, V.: fascibus conreptis, S.: me, to start up, T.: a somno corpus, V.: Flumina correptos torquentia montīs, carried away, V.—To carry off, take as plunder, snatch away: in corripiendis pecuniis: effigiem, V. — To attack, seize, catch, sweep, carry away: flamma Corripuit tabulas, V.: morbi Corpora corripiunt, V.: imber (segetes), O.—To contract, shorten: numina corripiant moras, O.—To hurry over, make haste over: viam, V.: campum, V.—To quicken: gradum. H. —Fig., to reproach, reprove, chide, blame: omnes convicio Lentuli correpti, Cs.: correptus voce magistri, H.: hunc dictis, O.: correpti consules cum percunctarentur, under this rebuke, L. — To seize upon, attack: hunc plausus Corripuit, V.: correpta cupidine, O.: militiā (i. e. militiae studio), V.: imagine visae formae, fascinated, O.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latincorripiō
Latin rapiō Latin corripiō From con- + rapiō.
Descendants
- Portuguesecorrupiar