LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation

dēiciō

dēiciō (present infinitive dēicere, perfect active dēiēcī, supine dēiectum)
Classical[deːˈjɪ.ki.oː]Ecclesiastical[deˈjiː.t͡ʃi.o]

Meaning

  1. to throw, cast, or hurl down; precipitate
    Cor gaudēns exhilarat faciem: in maerōre animī dēicitur spīritus. A glad heart maketh a cheerful countenance: but by grief of mind the spirit is cast down. (Douay-Rheims trans., Challoner rev.: 1752 CE)c. 347 CE – 420 CE, Hieronymus, Vulgate Proverbs.15.13
  2. to drive out, dislodge
  3. to kill, slay
  4. to lower, hang down, depress
  5. to deprive, rob (of)

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dēiciōdēiciēbamdēiciamdēiēcīdēiēceramdēiēcerō
2nd sg.dēicisdēiciēbāsdēiciēsdēiēcistīdēiēcerāsdēiēceris
3rd sg.dēicitdēiciēbatdēicietdēiēcitdēiēceratdēiēcerit
1st pl.dēicimusdēiciēbāmusdēiciēmusdēiēcimusdēiēcerāmusdēiēcerimus
2nd pl.dēicitisdēiciēbātisdēiciētisdēiēcistisdēiēcerātisdēiēceritis
3rd pl.dēiciuntdēiciēbantdēicientdēiēcērunt
dēiēcēre
dēiēcerantdēiēcerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dēiciamdēiceremdēiēcerimdēiēcissem
2nd sg.dēiciāsdēicerēsdēiēcerīsdēiēcissēs
3rd sg.dēiciatdēiceretdēiēceritdēiēcisset
1st pl.dēiciāmusdēicerēmusdēiēcerīmusdēiēcissēmus
2nd pl.dēiciātisdēicerētisdēiēcerītisdēiēcissētis
3rd pl.dēiciantdēicerentdēiēcerintdēiēcissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dēiciordēiciēbardēiciar
2nd sg.dēiceris
dēicere
dēiciēbāris
dēiciēbāre
dēiciēris
dēiciēre
3rd sg.dēiciturdēiciēbāturdēiciētur
1st pl.dēicimurdēiciēbāmurdēiciēmur
2nd pl.dēiciminīdēiciēbāminīdēiciēminī
3rd pl.dēiciunturdēiciēbanturdēicientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dēiciardēicerer
2nd sg.dēiciāris
dēiciāre
dēicerēris
dēicerēre
3rd sg.dēiciāturdēicerētur
1st pl.dēiciāmurdēicerēmur
2nd pl.dēiciāminīdēicerēminī
3rd pl.dēicianturdēicerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dēicedēicere
pres. 2nd pl.dēicitedēiciminī
fut. 2nd sg.dēicitōdēicitor
fut. 3rd sg.dēicitōdēicitor
fut. 2nd pl.dēicitōte—
fut. 3rd pl.dēiciuntōdēiciuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedēiceredēicī
perfect infinitivedēiēcissedēiectum esse
future infinitivedēiectūrum essedēiectum īrī
present participledēiciēns—
perfect participle—dēiectus
dēiecta, dēiectā, dēiectae, dēiectam, dēiectārum, dēiectās, dēiecte, dēiectī, dēiectīs, dēiectō, dēiectōrum, dēiectōs
future participledēiectūrus
dēiectūra, dēiectūrā, dēiectūrae, dēiectūram, dēiectūrārum, dēiectūrās, dēiectūre, dēiectūrī, dēiectūrīs, dēiectūrō, dēiectūrōrum, dēiectūrōs, dēiectūrum
dēiciendus
dēiciundus
gerunddēiciendī, dēiciendō, dēiciendumsupinedēiectum, dēiectū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

in profundum deici
to fall down into the abyss.
se deicere de muro
to throw oneself from the ramparts.
deferri, deici aliquo
to be driven out of one's course; to drift.
de gradu deici, ut dicitur
to lose one's composure; to be disconcerted.
spe deici, depelli, deturbari
to lose hope.
principatu deici (B. G. 7. 63)
to be deposed from one's leading position.
deicere aliquem de saxo Tarpeio
to throw some one down the Tarpeian rock.
de principatu deiectus (B. G. 7. 63)
deposed from one's high position.
7 more phrases
oculos deicere, removere ab aliqua re
to turn one's gaze away from an object.
de sententia deici, depelli, deterreri
to be forced to change one's mind.
demovere, deicere aliquem de possessione
to dispossess a person.
de statu suo or mentis deici (Att. 16. 15)
to lose one's composure; to be disconcerted.
iugum servile a cervicibus deicere (Phil. 1. 2. 6)
to shake off the yoke of slavery.
loco movere, depellere, deicere hostem (B. G. 7. 51)
to drive the enemy from his position.
aliquem gradu movere, depellere or de gradu (statu) deicere
to overthrow a person (cf. sect. IX. 6).

dē-ĭcĭo or dejicio, jēci, jectum, 3, v. a. jacio,
I. to throw or cast down; to hurl down, precipitate (very freq., and class.).
I. Lit.
A. In gen.: araneas de foribus et de pariete, Plaut. Stich. 2, 2, 31: aliquem de ponte in Tiberim, Cic. Rosc. Am. 35, 100; cf.: aliquem e ponte, Suet. Caes. 80: aliquem de saxo (Tarpeio), Liv. 5, 47; 6, 20; Hor. S. 1, 6, 39; cf. aliquem saxo Tarpeio, Tac. A. 6, 19: aliquem equo, Caes. B. G. 4, 12, 5; Liv. 4, 19: jugum servile a cervicibus, Cic. Phil. 1, 2, 6: togam ab umeris, Suet. Aug. 52; cf.: togam de umero, id. Caes. 9 al.; esp. reflex. with pron.: se de muro, Caes. B. C. 1, 18, 3; cf.: se de superiore parte aedium, Nep. Dion, 4 fin.: se per munitiones, Caes. B. G. 3, 26, 5: se a praealtis montibus (venti), Liv. 28, 6: librum in mare, Cic. Q. Fr. 2, 14; cf.: aliquem in locum inferiorem, Caes. B. G. 5, 44, 12: aliquem e summo in Tartara, Lucr. 5, 1124: elatam securim in caput (regis), Liv. 1, 40; cf. id. 7, 10: equum e campo in cavam hanc viam, force to leap down, id. 23, 47: bustum aut monumentum, aut columnam, Cic. Leg. 2, 26; so, statuas veterum hominum (c. c. depellere simulacra deorum), id. Cat. 3, 8, 19: monumenta regis templaque Vestae, Hor. Od. 1, 2, 15: signa aenea in Capitolio (tempestas), Liv. 40, 2: omnes Hermas, Nep. Alcib. 3: turrim, Caes. B. C. 2, 22; cf. arces, Hor. Od. 4, 14, 13 et saep.: arbores, to fell, Liv. 21, 37, 2; Vitr. 2, 9, 4: caput uno ictu, to cut off, Verg. A. 9, 770; id. ib. 10, 546: libellos, to tear down, Cic. Quint. 6, 27; Sen. Ben. 4, 12 (but Caes. B. G. 3, 15, antemnis disjectis is the true reading): comam, Afran. ap. Non. 514, 2; cf.: crinibus dejectis, loose, dishevelled, Tac. A. 14, 30: sortes, to cast into the urn, Caes. B. C. 1, 6, 5: dejectam aerea sortem accepit galea, Verg. A. 5, 490 sq.: cum dejecta sors esset, Liv. 21, 42; cf.: pernam, glandium, to throw into the pot, Plaut. Stich. 2, 2, 36: alvum, to purge, Cato R. R. 158; cf.: casei caprini, qui facillimi deiciantur, i. e. are most easily digested, Varr. R. R. 2, 11, 3; opp. alvum superiorem, i. e. to vomit, Cato R. R. 156, 2.—
B. Esp.
1. Milit. t. t., to drive out, dislodge an enemy from his position: hostes muro turribusque dejecti, Caes. B. G. 7, 28; cf.: nostri dejecti sunt loco, id. ib. 7, 51: praesidium ex saltu, id. B. C. 1, 37 fin.; cf.: agmen Gallorum ex rupe Tarpeia, Liv. 7, 10: ex tot castellis, id. 44, 35: praesidium Claternā, Cic. Phil. 8, 2, 6; cf.: praesidium loco summe munito, Hor. Ep. 2, 2, 30: praesidium (without abl.), Caes. B. G. 7, 36, 7; id. B. C. 3, 23, 2; Liv. 4, 53 al.: castra hostium, to destroy, id. 25, 14: praetorium, id. 41, 2 et saep.—
2. Jurid. t. t., to drive out, turn out of possession, eject, dispossess (cf. deduco): unde vi prohibitus sis ... unde dejectus? Cic. Caecin. 13; cf. id. ib. 17, 50: nisi ex eo loco ubi vestigium impresserit, deici neminem posse, id. ib. 27, 76 fin.: aliquem de possessione imperii, Liv. 45, 22.—
3. Naut. t. t., pass.: deici, to be driven out of one's course: naves ad inferiorem partem insulae, Caes. B. G. 4, 28, 2: classis tempestate vexata ad Balearīs insulas deicitur, Liv. 23, 34, 16; id. 23, 40, 6.—
4. Pregn. (cf.: cado, concĭdo, decĭdo; caedo, concīdo, decīdo, etc.), to fell with a mortal wound, to bring down dead to the ground; to kill, slay: his dejectis et coacervatis cadaveribus, Caes. B. G. 2, 27, 4; 4, 12; id. B. C. 1, 46; 3, 51; cf.: quem telo primum, quem postremum aspera virgo Deicis? Verg. A. 11, 665: avem ab alto caelo, id. ib. 5, 542; cf. id. ib. 11, 580: Glaucoque bovem Thetidique juvencam Deicit Ancaeus, i. e. slaughters as a sacrifice, Val. Fl. 1, 191: super juvencum stabat dejectum leo, Phaedr. 2, 1, 1: (Hercules) aves sagittis dejecit, Lact. 1, 9, 2: gruem, Verg. A. 11, 580.—
5. To lower, let down, hang down, depress, of the head, etc. (cf. II. A. infra): dejecto capite (opp. supino capite), Quint. 11, 3, 69.—Of a nod (opp. relato capite), Apul. Met. 10.—Of a wild beast: id (caput) dejectum semper in terram, Plin. 8, 21, 32, § 77: in pectora mentum, Ov. M. 12, 255: euntes dejecta cervice Getae, Claud. VI. Cons. Hon. 180.—
II. Trop.
A. In gen.: pueri Sisennae oculos de isto numquam deicere, never took their eyes off him, Cic. Verr. 2, 4, 15; cf. id. ib. 2, 5, 71: oculos a republica, id. Phil. 1, 1: dejecit vultum et demissa voce locuta est, cast down her eyes, Verg. A. 3, 320; cf.: oculos in terram, Quint. 1, 11, 9 al.; and in Gr. construction, dejectus oculos, with downcast eyes, Verg. A. 11, 480: dejectus vultum, Stat. Th. 3, 367: ecquid ergo intellegis quantum mali de humana condicione dejeceris? thou hast removed, averted, Cic. Tusc. 1, 8; cf.: quantum de doloris terrore, id. ib. 2, 5, 14: vitia a se ratione, id. ib. 4, 37, 80; cf.: cruciatum a corpore (with depellere omnia verbera), Cic. Verr. 2, 5, 62: hunc metum Siciliae, id. ib. 2, 5, 49 fin.: quae replenda vel deicienda sunt, Quint. 10, 4, 1: eum de sententia dejecistis, hast diverted from his opinion, Cic. Phil. 9, 4, 8: fortis et constantis est, non tumultuantem de gradu deici, ut dicitur, id. Off. 1, 23, 80; cf. id. Att. 16, 15, 3.—
B. In partic. (acc. to no. I. B. 2.), to cast one down from the prospect of a thing; to prevent from obtaining, to deprive, rob of: de honore deici, Cic. Verr. 1, 9, 25: de possessione imperii, Liv. 45, 22, 7; for which, ad deiciendum honore eum, Liv. 39, 41; and, dejecti honore, id. 3, 35; so with simple abl.: aliquem aedilitate, Cic. Verr. 1, 8, 23: aedilitate, Cic. Verr. 2, 1, 8, § 23: praeturā, id. Mur. 36, 76: principatu, Caes. B. G. 7, 63, 8: certo consulatu, Liv. 40, 46, 14: spe, id. 44, 28, 1: ea spe, Caes. B. G. 1, 8, 4; cf.: opinione trium legionum (i. e. spe trium legionum colligendarum), id. ib. 5, 48: conjuge tanto, Verg. A. 3, 317. —Without abl.: M. Caelium mentio illa fatua ... subito dejecit, etc., Cael. ap. Cic. Fam. 8, 4, 3: cum inimicum eo quoque anno petentem dejecisset, Liv. 38, 35: uxorem (sc. conjugio), Tac. A. 11, 29 fin.: hoc dejecto, after his fall, Nep. Thras. 3, 1; cf. Tac. A. 2, 3; Luc. 8, 27: ex alto dejectus culmine regni, Sil. 17, 143.—
C. To humble: deicimur, sed non perimus, Vulg. 2 Cor. 4, 9: deiciendi hominis causa, Lact. 4, 27, 17.—Hence, dejectus, a, um, P. a. (very rare).
I. Sunk down, low: equitatus noster etsi dejectis atque inferioribus locis constiterat, Caes. B. C. 1, 46, 3: dejectius, Tert. adv. Marc. 1, 6 fin.—
II. (Acc. to no. II. B., deprived of hope; hence) Cast down, dejected, dispirited: haud dejectus equum duci jubet, Verg. A. 10, 858; cf.: haud sic dejecta, Stat. Th. 3, 315: in epilogis plerumque dejecti et infracti sumus, Quint. 9. 4, 138. —Sup. does not occur.— * Adv. dējectē, low; only comp., dejectius, Tert. adv. Marc. 2, 27 fin.

Origins

  1. Proto-Indo-European*de
  2. Proto-Indo-European*déh₁
  3. Proto-Italic*dē
  4. Latindēiciō

Latin dē- Proto-Indo-European *(H)yeh₁- Proto-Indo-European *-kt Proto-Indo-European *(H)yéh₁kt ~ *(H)ih₁kéntder. Latin iaciō Latin dēiciō From dē- (“from, down from, away from”) + iaciō (“throw, hurl”).

Descendants
  • Englishdejected
  • Portuguesedeitarfrom Old Galician-Portuguese deitar
  • Galiciandeitarfrom Old Galician-Portuguese deitar

Quick answers

What does dēiciō mean in Latin?
dēiciō, a verb, means “to throw, cast, or hurl down; precipitate; to drive out, dislodge”.
What are the principal parts of dēiciō?
dēiciō, dēicere, dēiēcī (third (-iō variant) conjugation).
How do you pronounce dēiciō?
In classical Latin, [deːˈjɪ.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [deˈjiː.t͡ʃi.o].
Where does dēiciō come from?
Proto-Indo-European *de → Proto-Indo-European *déh₁ → Proto-Italic *dē → Latin dēiciō.