LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation, deponent

āmōlior

āmōlior (present infinitive āmōlīrī or āmōlīrier, perfect active āmōlītus sum)
Classical[aːˈmoː.li.ɔr]Ecclesiastical[aˈmɔː.li.or]

Meaning

  1. deponentto remove from; move or carry away
  2. deponentfigurativelyto avert, prevent; repel, refute

Conjugation conjugation 4 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.āmōliorāmōliēbarāmōliar———
2nd sg.āmōlīris
āmōlīre
āmōliēbāris
āmōliēbāre
āmōliēris
āmōliēre
———
3rd sg.āmōlīturāmōliēbāturāmōliētur———
1st pl.āmōlīmurāmōliēbāmurāmōliēmur———
2nd pl.āmōlīminīāmōliēbāminīāmōliēminī———
3rd pl.āmōliunturāmōliēbanturāmōlientur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.āmōliarāmōlīrer——
2nd sg.āmōliāris
āmōliāre
āmōlīrēris
āmōlīrēre
——
3rd sg.āmōliāturāmōlīrētur——
1st pl.āmōliāmurāmōlīrēmur——
2nd pl.āmōliāminīāmōlīrēminī——
3rd pl.āmōlianturāmōlīrentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.āmōlīre—
pres. 2nd pl.āmōlīminī—
fut. 2nd sg.āmōlītor—
fut. 3rd sg.āmōlītor—
fut. 3rd pl.āmōliuntor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveāmōlīrī
āmōlīrier
—
perfect infinitiveāmōlītum esse—
future infinitiveāmōlītūrum esse—
present participleāmōliēns—
perfect participleāmōlītus
āmōlīta, āmōlītā, āmōlītae, āmōlītam, āmōlītārum, āmōlītās, āmōlīte, āmōlītī, āmōlītīs, āmōlītō, āmōlītōrum, āmōlītōs
—
future participleāmōlītūrus
āmōlītūra, āmōlītūrā, āmōlītūrae, āmōlītūram, āmōlītūrārum, āmōlītūrās, āmōlītūre, āmōlītūrī, āmōlītūrīs, āmōlītūrō, āmōlītūrōrum, āmōlītūrōs, āmōlītūrum
āmōliendus
āmōliundus, āmōlienda, āmōliendā, āmōliendae, āmōliendam, āmōliendārum, āmōliendās, āmōliende, āmōliendīs, āmōliendōrum, āmōliendōs
gerundāmōliendī, āmōliendō, āmōliendumsupineāmōlītum, āmōlītū

ā-mōlĭor, ītus, 4, v. dep.,
I. to remove a person or thing from a place (with effort or difficulty), to move or carry away: amoliri dicuntur ea, quae cum magnā difficultate et molimine summoventur et tolluntur e medio, Don. ad Ter. And. 4, 2, 24 (never in Cic. or Hor.).
I. Lit., Att. ap. Non. 75, 31: amoliri omnia, Plaut. Ps. 3, 2, 67; so id. Most. 2, 1, 44: impedimentum omne, Sisenn. ap. Non. 73, 15: omnia e medio, Plin. 11, 10, 10, § 25: obstantia silvarum, Tac. A. 1, 50: onus, Luc. 5, 354.—Hence, amoliri se (ante-class.), to take one's self away, to go away: non tu te e conspectu hinc amolire? Pac. ap. Non. 73, 13; Plaut. Truc. 2, 7, 68; so id. Ps. 1, 5, 144; hinc vos amolimini, begone, Ter. And. 4, 2, 24.—
II. Trop., to put away, avert; in rhet., to refute, repel: religiosum id gestamen amoliendis periculis arbitrantur, Plin. 32, 2, 11, § 23; invidiam crimenque ab aliquo, Tac. H. 3, 75: dedecus, id. A. 14, 14: amolior et amoveo nomen meum, i. e. omitto, I pass over, lay no stress on, Liv 28, 28: videndum etiam, simul nobis plura aggredienda sint, an amolienda singula, i. e. refutanda, to be refuted, rebutted, Quint. 5, 13, 11; so id. 4, 1, 29; 4, 2, 27 al.!*? Pass.: Jube haec hinc omnia amolirier, Plaut. Most. 2, 1, 24: cum amolita objecta onera armatis dedissent viam, Liv. 25, 36.

Origins

Latin ab- Latin mōlior Latin āmōlior From ab- + mōlior.

Descendants
  • Englishamolishfrom Middle French amolir

Quick answers

What does āmōlior mean in Latin?
āmōlior, a verb, means “to remove from; move or carry away; to avert, prevent”.
What are the principal parts of āmōlior?
āmōlior, āmōlīrī, āmōlītus sum (fourth conjugation, deponent).
How do you pronounce āmōlior?
In classical Latin, [aːˈmoː.li.ɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [aˈmɔː.li.or].