verbthird (-iō variant) conjugation
praeiciō
praeiciō (present infinitive praeicere, perfect active praeiēcī, supine praeiectum)
Classical[prae̯ˈjɪ.ki.oː]Ecclesiastical[preˈjiː.t͡ʃi.o]
Meaning
- to throw or cast up in front
- figurativelyto cast up, object, utter reproachfully
Conjugation
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | praeiciō | praeiciēbam | praeiciam | praeiēcī | praeiēceram | praeiēcerō |
| 2nd sg. | praeicis | praeiciēbās | praeiciēs | praeiēcistī | praeiēcerās | praeiēceris |
| 3rd sg. | praeicit | praeiciēbat | praeiciet | praeiēcit | praeiēcerat | praeiēcerit |
| 1st pl. | praeicimus | praeiciēbāmus | praeiciēmus | praeiēcimus | praeiēcerāmus | praeiēcerimus |
| 2nd pl. | praeicitis | praeiciēbātis | praeiciētis | praeiēcistis | praeiēcerātis | praeiēceritis |
| 3rd pl. | praeiciunt | praeiciēbant | praeicient | praeiēcērunt praeiēcēre | praeiēcerant | praeiēcerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | praeiciam | praeicerem | praeiēcerim | praeiēcissem |
| 2nd sg. | praeiciās | praeicerēs | praeiēcerīs | praeiēcissēs |
| 3rd sg. | praeiciat | praeiceret | praeiēcerit | praeiēcisset |
| 1st pl. | praeiciāmus | praeicerēmus | praeiēcerīmus | praeiēcissēmus |
| 2nd pl. | praeiciātis | praeicerētis | praeiēcerītis | praeiēcissētis |
| 3rd pl. | praeiciant | praeicerent | praeiēcerint | praeiēcissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | praeicior | praeiciēbar | praeiciar |
| 2nd sg. | praeiceris praeicere | praeiciēbāris praeiciēbāre | praeiciēris praeiciēre |
| 3rd sg. | praeicitur | praeiciēbātur | praeiciētur |
| 1st pl. | praeicimur | praeiciēbāmur | praeiciēmur |
| 2nd pl. | praeiciminī | praeiciēbāminī | praeiciēminī |
| 3rd pl. | praeiciuntur | praeiciēbantur | praeicientur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | praeiciar | praeicerer |
| 2nd sg. | praeiciāris praeiciāre | praeicerēris praeicerēre |
| 3rd sg. | praeiciātur | praeicerētur |
| 1st pl. | praeiciāmur | praeicerēmur |
| 2nd pl. | praeiciāminī | praeicerēminī |
| 3rd pl. | praeiciantur | praeicerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | praeice | praeicere |
| pres. 2nd pl. | praeicite | praeiciminī |
| fut. 2nd sg. | praeicitō | praeicitor |
| fut. 3rd sg. | praeicitō | praeicitor |
| fut. 2nd pl. | praeicitōte | — |
| fut. 3rd pl. | praeiciuntō | praeiciuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | praeicere | praeicī |
| perfect infinitive | praeiēcisse | praeiectum esse |
| future infinitive | praeiectūrum esse | praeiectum īrī |
| present participle | praeiciēns | — |
| perfect participle | — | praeiectus praeiecta, praeiectā, praeiectae, praeiectam, praeiectārum, praeiectās, praeiecte, praeiectī, praeiectīs, praeiectō, praeiectōrum, praeiectōs |
| future participle | praeiectūrus praeiectūra, praeiectūrā, praeiectūrae, praeiectūram, praeiectūrārum, praeiectūrās, praeiectūre, praeiectūrī, praeiectūrīs, praeiectūrō, praeiectūrōrum, praeiectūrōs, praeiectūrum | praeiciendus praeiciundus, praeicienda, praeiciendā, praeiciendae, praeiciendam, praeiciendārum, praeiciendās, praeiciende, praeiciendīs, praeiciendōrum, praeiciendōs |
gerundpraeiciendī, praeiciendō, praeiciendumsupinepraeiectum, praeiectū
prae-ĭcĭo (prae-jăcĭo or praejĭcĭo, Fest. s. v. pone, p. 249 Müll.), jēci, jactum, 3, v. a.,
I. to cast or throw up in front (post-Aug.).
I. Lit.:
moles, Col. 8, 17.— II. Trop., to cast up, object, utter reproachfully: multis in contumeliam Graecorum praejactis probris, Dictys Cret. B. Troj. 2, 24.
Origins
- Proto-Indo-European*per-
- Proto-Indo-European*preh₂-
- Proto-Indo-European*préh₂i?
- Proto-Italic*prai
- Proto-Italic*prai-
- Latinpraeiciō
Proto-Indo-European *(H)yeh₁- Proto-Indo-European *-kt Proto-Indo-European *(H)yéh₁kt ~ *(H)ih₁kéntder. Latin iaciō Latin praeiciō From prae- + iaciō (“throw, hurl”).