LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation

superiaciō

superiaciō (present infinitive superiacere, perfect active superiēcī, supine superiectum)
Classical[sʊ.pɛrˈja.ki.oː]Ecclesiastical[su.perˈjaː.t͡ʃi.o]

Meaning

  1. to cast or throw over or upon; spread over, overwhelm
  2. figurativelyto overdo, exaggerate; overtop

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.superiaciōsuperiaciēbamsuperiaciamsuperiēcīsuperiēceramsuperiēcerō
2nd sg.superiacissuperiaciēbāssuperiaciēssuperiēcistīsuperiēcerāssuperiēceris
3rd sg.superiacitsuperiaciēbatsuperiacietsuperiēcitsuperiēceratsuperiēcerit
1st pl.superiacimussuperiaciēbāmussuperiaciēmussuperiēcimussuperiēcerāmussuperiēcerimus
2nd pl.superiacitissuperiaciēbātissuperiaciētissuperiēcistissuperiēcerātissuperiēceritis
3rd pl.superiaciuntsuperiaciēbantsuperiacientsuperiēcērunt
superiēcēre
superiēcerantsuperiēcerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.superiaciamsuperiaceremsuperiēcerimsuperiēcissem
2nd sg.superiaciāssuperiacerēssuperiēcerīssuperiēcissēs
3rd sg.superiaciatsuperiaceretsuperiēceritsuperiēcisset
1st pl.superiaciāmussuperiacerēmussuperiēcerīmussuperiēcissēmus
2nd pl.superiaciātissuperiacerētissuperiēcerītissuperiēcissētis
3rd pl.superiaciantsuperiacerentsuperiēcerintsuperiēcissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.superiaciorsuperiaciēbarsuperiaciar
2nd sg.superiaceris
superiacere
superiaciēbāris
superiaciēbāre
superiaciēris
superiaciēre
3rd sg.superiacitursuperiaciēbātursuperiaciētur
1st pl.superiacimursuperiaciēbāmursuperiaciēmur
2nd pl.superiaciminīsuperiaciēbāminīsuperiaciēminī
3rd pl.superiaciuntursuperiaciēbantursuperiacientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.superiaciarsuperiacerer
2nd sg.superiaciāris
superiaciāre
superiacerēris
superiacerēre
3rd sg.superiaciātursuperiacerētur
1st pl.superiaciāmursuperiacerēmur
2nd pl.superiaciāminīsuperiacerēminī
3rd pl.superiaciantursuperiacerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.superiacesuperiacere
pres. 2nd pl.superiacitesuperiaciminī
fut. 2nd sg.superiacitōsuperiacitor
fut. 3rd sg.superiacitōsuperiacitor
fut. 2nd pl.superiacitōte—
fut. 3rd pl.superiaciuntōsuperiaciuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesuperiaceresuperiacī
perfect infinitivesuperiēcissesuperiectum esse
future infinitivesuperiectūrum essesuperiectum īrī
present participlesuperiaciēns—
perfect participle—superiectus
superiecta, superiectā, superjecta, superjectā, superiectae, superjectae, superiectam, superjectam, superiectārum, superjectārum, superiectās, superjectās, superiecte, superjecte, superiectī, superjectī, superiectīs, superjectīs, superiectō, superjectō, superiectōrum, superjectōrum, superiectōs, superjectōs
future participlesuperiectūrus
superiectūra, superiectūrā, superiectūrae, superiectūram, superiectūrārum, superiectūrās, superiectūre, superiectūrī, superiectūrīs, superiectūrō, superiectūrōrum, superiectūrōs, superiectūrum
superiaciendus
superiaciundus, superiacienda, superiaciendā, superiaciendae, superiaciendam, superiaciendārum, superiaciendās, superiaciende, superiaciendīs, superiaciendōrum, superiaciendōs
gerundsuperiaciendī, superiaciendō, superiaciendumsupinesuperiectum, superiectū

sŭper-jăcĭo, jēci, jectum (superjactus, Sall. Fragm. ap. Non 503, 33; Tac. H. 5, 6), 3, v. a.
I. To cast or throw over or upon (mostly post-Aug.; not in Cic. or Cæs.).
A. Lit.: membra superjectā cum tua veste fovet, Ov. H. 16, 222: semina de tabulato, Col. 2, 17, 2: folia, id. 2, 1, 6: aggerem, Suet. Calig. 19: se rogo, Val. Max. 1, 8, 10; 6, 6, 1 fin.: ut ille ardentibus tectis superjaceretur, id. 3, 2, ext. 7: et superjecto pavidae natarunt Aequore damae, i. e. spread over the earth, overwhelming, Hor. C. 1, 2, 11: Phrygia Troadi superjecta, situated above Troas, Plin. 5, 32, 41, § 145.—*
B. Trop., to overdo, exaggerate: superjecere quidam augendo fidem, Liv. 10, 30, 4: beneficia ( = superare), Sen. Ben. 3, 32 fin.; cf. id. ib. 7, 9, 4.—
II. To overtop with any thing (very rare): pontus scopulos superjacit unda, Verg. A. 11, 625: arbores tantae proceritatis, ut sagittis superjaci nequeant, Plin. 7, 2, 2, § 21.

Origins

  1. Proto-Indo-European*úp
  2. Proto-Indo-European*upér
  3. Proto-Italic*super
  4. Latinsuperiaciō

Latin super- Proto-Indo-European *(H)yeh₁- Proto-Indo-European *-kt Proto-Indo-European *(H)yéh₁kt ~ *(H)ih₁kéntder. Latin iaciō Latin superiaciō From super- + iaciō (“throw, hurl”).

Descendants
  • Englishsurject
  • Englishsurjection

Quick answers

What does superiaciō mean in Latin?
superiaciō, a verb, means “to cast or throw over or upon; spread over, overwhelm; to overdo, exaggerate”.
What are the principal parts of superiaciō?
superiaciō, superiacere, superiēcī (third (-iō variant) conjugation).
How do you pronounce superiaciō?
In classical Latin, [sʊ.pɛrˈja.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [su.perˈjaː.t͡ʃi.o].
Where does superiaciō come from?
Proto-Indo-European *úp → Proto-Indo-European *upér → Proto-Italic *super → Latin superiaciō.