verbthird (-iō variant) conjugation
superiaciō
superiaciō (present infinitive superiacere, perfect active superiēcī, supine superiectum)
Classical[sʊ.pɛrˈja.ki.oː]Ecclesiastical[su.perˈjaː.t͡ʃi.o]
Meaning
- to cast or throw over or upon; spread over, overwhelm
- figurativelyto overdo, exaggerate; overtop
Conjugation
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | superiaciō | superiaciēbam | superiaciam | superiēcī | superiēceram | superiēcerō |
| 2nd sg. | superiacis | superiaciēbās | superiaciēs | superiēcistī | superiēcerās | superiēceris |
| 3rd sg. | superiacit | superiaciēbat | superiaciet | superiēcit | superiēcerat | superiēcerit |
| 1st pl. | superiacimus | superiaciēbāmus | superiaciēmus | superiēcimus | superiēcerāmus | superiēcerimus |
| 2nd pl. | superiacitis | superiaciēbātis | superiaciētis | superiēcistis | superiēcerātis | superiēceritis |
| 3rd pl. | superiaciunt | superiaciēbant | superiacient | superiēcērunt superiēcēre | superiēcerant | superiēcerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | superiaciam | superiacerem | superiēcerim | superiēcissem |
| 2nd sg. | superiaciās | superiacerēs | superiēcerīs | superiēcissēs |
| 3rd sg. | superiaciat | superiaceret | superiēcerit | superiēcisset |
| 1st pl. | superiaciāmus | superiacerēmus | superiēcerīmus | superiēcissēmus |
| 2nd pl. | superiaciātis | superiacerētis | superiēcerītis | superiēcissētis |
| 3rd pl. | superiaciant | superiacerent | superiēcerint | superiēcissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | superiacior | superiaciēbar | superiaciar |
| 2nd sg. | superiaceris superiacere | superiaciēbāris superiaciēbāre | superiaciēris superiaciēre |
| 3rd sg. | superiacitur | superiaciēbātur | superiaciētur |
| 1st pl. | superiacimur | superiaciēbāmur | superiaciēmur |
| 2nd pl. | superiaciminī | superiaciēbāminī | superiaciēminī |
| 3rd pl. | superiaciuntur | superiaciēbantur | superiacientur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | superiaciar | superiacerer |
| 2nd sg. | superiaciāris superiaciāre | superiacerēris superiacerēre |
| 3rd sg. | superiaciātur | superiacerētur |
| 1st pl. | superiaciāmur | superiacerēmur |
| 2nd pl. | superiaciāminī | superiacerēminī |
| 3rd pl. | superiaciantur | superiacerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | superiace | superiacere |
| pres. 2nd pl. | superiacite | superiaciminī |
| fut. 2nd sg. | superiacitō | superiacitor |
| fut. 3rd sg. | superiacitō | superiacitor |
| fut. 2nd pl. | superiacitōte | — |
| fut. 3rd pl. | superiaciuntō | superiaciuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | superiacere | superiacī |
| perfect infinitive | superiēcisse | superiectum esse |
| future infinitive | superiectūrum esse | superiectum īrī |
| present participle | superiaciēns | — |
| perfect participle | — | superiectus superiecta, superiectā, superjecta, superjectā, superiectae, superjectae, superiectam, superjectam, superiectārum, superjectārum, superiectās, superjectās, superiecte, superjecte, superiectī, superjectī, superiectīs, superjectīs, superiectō, superjectō, superiectōrum, superjectōrum, superiectōs, superjectōs |
| future participle | superiectūrus superiectūra, superiectūrā, superiectūrae, superiectūram, superiectūrārum, superiectūrās, superiectūre, superiectūrī, superiectūrīs, superiectūrō, superiectūrōrum, superiectūrōs, superiectūrum | superiaciendus superiaciundus, superiacienda, superiaciendā, superiaciendae, superiaciendam, superiaciendārum, superiaciendās, superiaciende, superiaciendīs, superiaciendōrum, superiaciendōs |
gerundsuperiaciendī, superiaciendō, superiaciendumsupinesuperiectum, superiectū
sŭper-jăcĭo, jēci, jectum (superjactus, Sall. Fragm. ap. Non 503, 33; Tac. H. 5, 6), 3, v. a.
I. To cast or throw over or upon (mostly post-Aug.; not in Cic. or Cæs.).
A. Lit.:
membra superjectā cum tua veste fovet, Ov. H. 16, 222: semina de tabulato, Col. 2, 17, 2: folia, id. 2, 1, 6: aggerem, Suet. Calig. 19: se rogo, Val. Max. 1, 8, 10; 6, 6, 1 fin.: ut ille ardentibus tectis superjaceretur, id. 3, 2, ext. 7: et superjecto pavidae natarunt Aequore damae, i. e. spread over the earth, overwhelming, Hor. C. 1, 2, 11: Phrygia Troadi superjecta, situated above Troas, Plin. 5, 32, 41, § 145.—* B. Trop., to overdo, exaggerate:
superjecere quidam augendo fidem, Liv. 10, 30, 4: beneficia ( = superare), Sen. Ben. 3, 32 fin.; cf. id. ib. 7, 9, 4.—II. To overtop with any thing (very rare):
pontus scopulos superjacit unda, Verg. A. 11, 625: arbores tantae proceritatis, ut sagittis superjaci nequeant, Plin. 7, 2, 2, § 21.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
super-iaciō iēcī, iectus, ere,
to cast over, throw upon: Membra superiectā veste fovet, O.: superiecto natare Aequore, i. e. overflowing, H.—To overtop, surmount: pontus scopulos superiacit undā, V.—Fig., to overwhelm, exceed, outdo: augendo fidem, by exaggeration, L.: tantum paternas laudes, ut, etc., L.
Origins
- Proto-Indo-European*úp
- Proto-Indo-European*upér
- Proto-Italic*super
- Latinsuperiaciō
Latin super- Proto-Indo-European *(H)yeh₁- Proto-Indo-European *-kt Proto-Indo-European *(H)yéh₁kt ~ *(H)ih₁kéntder. Latin iaciō Latin superiaciō From super- + iaciō (“throw, hurl”).
Descendants
- Englishsurject
- Englishsurjection