verbthird conjugation
dēmittō
dēmittō (present infinitive dēmittere, perfect active dēmīsī, supine dēmissum)
Classical[deːˈmɪt.toː]Ecclesiastical[deˈmit.to]
Meaning
- to send or bring down, cause to hang or fall down; drop, flow, shed, sag, let fall
- to sink, lower, put down
Animadvertit Caesar unos ex omnibus Sequanos nihil earum rerum facere quas ceteri facerent sed tristes capite demisso terram intueri.
Caesar noticed that the Sequani were the only people of all who did none of those things which the others did, but, with their heads bowed down, gazed on the earth in sadness.c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 1.32 - to cast down, throw, thrust, plunge, drive
- to let oneself down, stoop, descend, walk or ride down
- to send, bring or lead soldiers down into a lower place
- figurativelyto cast down, demote; depress, dispirit
- figurativelyto engage in, enter or embark upon, meddle with
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēmittō | dēmittēbam | dēmittam | dēmīsī | dēmīseram | dēmīserō |
| 2nd sg. | dēmittis | dēmittēbās | dēmittēs | dēmīsistī | dēmīserās | dēmīseris |
| 3rd sg. | dēmittit | dēmittēbat | dēmittet | dēmīsit | dēmīserat | dēmīserit |
| 1st pl. | dēmittimus | dēmittēbāmus | dēmittēmus | dēmīsimus | dēmīserāmus | dēmīserimus |
| 2nd pl. | dēmittitis | dēmittēbātis | dēmittētis | dēmīsistis | dēmīserātis | dēmīseritis |
| 3rd pl. | dēmittunt | dēmittēbant | dēmittent | dēmīsērunt dēmīsēre | dēmīserant | dēmīserint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēmittam | dēmitterem | dēmīserim | dēmīsissem |
| 2nd sg. | dēmittās | dēmitterēs | dēmīserīs | dēmīsissēs |
| 3rd sg. | dēmittat | dēmitteret | dēmīserit | dēmīsisset |
| 1st pl. | dēmittāmus | dēmitterēmus | dēmīserīmus | dēmīsissēmus |
| 2nd pl. | dēmittātis | dēmitterētis | dēmīserītis | dēmīsissētis |
| 3rd pl. | dēmittant | dēmitterent | dēmīserint | dēmīsissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēmittor | dēmittēbar | dēmittar |
| 2nd sg. | dēmitteris dēmittere | dēmittēbāris dēmittēbāre | dēmittēris dēmittēre |
| 3rd sg. | dēmittitur | dēmittēbātur | dēmittētur |
| 1st pl. | dēmittimur | dēmittēbāmur | dēmittēmur |
| 2nd pl. | dēmittiminī | dēmittēbāminī | dēmittēminī |
| 3rd pl. | dēmittuntur | dēmittēbantur | dēmittentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | dēmittar | dēmitterer |
| 2nd sg. | dēmittāris dēmittāre | dēmitterēris dēmitterēre |
| 3rd sg. | dēmittātur | dēmitterētur |
| 1st pl. | dēmittāmur | dēmitterēmur |
| 2nd pl. | dēmittāminī | dēmitterēminī |
| 3rd pl. | dēmittantur | dēmitterentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | dēmitte | dēmittere |
| pres. 2nd pl. | dēmittite | dēmittiminī |
| fut. 2nd sg. | dēmittitō | dēmittitor |
| fut. 3rd sg. | dēmittitō | dēmittitor |
| fut. 2nd pl. | dēmittitōte | — |
| fut. 3rd pl. | dēmittuntō | dēmittuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | dēmittere | dēmittī |
| perfect infinitive | dēmīsisse | dēmissum esse |
| future infinitive | dēmissūrum esse | dēmissum īrī |
| present participle | dēmittēns | — |
| perfect participle | — | dēmissus dēmissa, dēmissā, dēmissae, dēmissam, dēmissārum, dēmissās, dēmisse, dēmissī, dēmissīs, dēmissō, dēmissōrum, dēmissōs |
| future participle | dēmissūrus dēmissūra, dēmissūrā, dēmissūrae, dēmissūram, dēmissūrārum, dēmissūrās, dēmissūre, dēmissūrī, dēmissūrīs, dēmissūrō, dēmissūrōrum, dēmissūrōs, dēmissūrum | dēmittendus dēmittundus, dēmittenda, dēmittendā, dēmittendae, dēmittendam, dēmittendārum, dēmittendās, dēmittende, dēmittendīs, dēmittendōrum, dēmittendōs |
gerunddēmittendī, dēmittendō, dēmittendumsupinedēmissum, dēmissū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- caput demittere
- to bow one's head.
- animum demittere
- to lose courage; to despair.
- agmen, exercitum demittere in...
- to march down on to...
- demittere aliquid in pectus or in pectus animumque suum
- to take a thing to heart.
- animo esse humili, demisso (more strongly animo esse fracto, perculso et abiecto) (Att. 3. 2)
- to be cast down, discouraged, in despair.
dē-mitto, mīsi, missum, 3,
I. v. a., to send down; to drop; to let, sink, or bring down; to cause to hang or fall down; to lower, put down, let fall (freq. and class.).
I. Lit.
A. In gen.:
picis e caelo demissum flumen, Lucr. 6, 257; cf.: caelo imbrem, Verg. G. 1, 23: caelo ancilia, Liv. 5, 54 et saep.: barbam malis, Lucr. 5, 673: latum clavum pectore, Hor. S. 1, 6, 28; cf.: monilia pectoribus, Verg. A. 7, 278: laenam ex humeris, id. ib. 4, 263: Maia genitum demittit ab alto, Verg. A. 1, 297; cf.: ab aethere currum, Ov M. 7, 219: e muro sporta, Sall. Hist. 2, 53: aliquem in sporta per murum, Vulg. 2 Cor. 11, 33: taleam (sc. in terram), to put into the ground, plant, Cato R. R. 45, 2; arbores altius, Plin. 17, 11, 16, § 81: puteum alte in solido, i. e. to sink deep, Verg. G. 2, 231: triginta pedes in terram turrium fundamenta, Curt. 5, 1, 31: arbusta certo demittunt tempore florem, Lucr. 5, 670: demisit nardini amphoram cellarius (i. e. deprompsit), Plaut. Mil. 3, 2, 12: fasces, Cic. Rep. 2, 31; cf. id. ib. 1, 40: cibos (sc. in alvum), Quint. 10, 1, 19; cf. Ov. M. 8, 835.—Naut. t. t., to lower, demittere antennas, Sall. Hist. 4, 41 Dietsch.; Auct. B. Alex. 45, 2: cornua (i.e. antennas), Ov. M. 11, 482; cf.: effugit hibernas demissa antenna procellas, id. Tr. 3, 4, 9: arma, classem, socios Rheno, Tac. A. 1, 45 fin.; cf.: farinam doliis secundā aquā Volturni fluminis, Frontin. Strat. 3, 14, 2; and pecora secundā aquā, id. ib. 3, 14, 4: manum artifices demitti infra pectus vetant, Quint. 11, 3, 112; cf. brachia, id. 2, 13, 9: frontem (opp. attolli), id. 11, 3, 78: supercilia (opp. allevari), ib. § 79: aures, Hor. Od. 2, 13, 34; cf. auriculas, id. S. 1, 9, 20: caput, Ov. M. 10, 192: crinem, id. ib. 6, 289: demisso capite, Vulg. Job 32, 6 al.: aliquos per funem, Verg. A. 2, 262; Hor. A. P. 461: vestem, id. S. 1, 2, 95; cf. tunicam, id. ib. 25: stolam, id. ib. 99 et saep.; often in a violent manner, to cast down, to cast, throw, thrust, plunge, drive, etc.: equum in flumen, Cic. Div. 1, 33, 73; cf.: equos a campo in cavam viam, Liv. 23, 47: aliquem in carcerem, Liv. 34, 44 fin.; cf. Sall. C. 55, 4: aliquem ad imos Manes, Verg. A. 12, 884: hostem in ovilia, Hor. Od. 4, 4, 10: gladium in jugulum, Plaut. Merc. 3, 4, 28; cf.: ferrum in ilia, Ov. M. 4, 119: sublicas in terram, Caes. B. G. 3, 49, 4; cf.: huc stipites, id. ib. 7, 73, 3 and 6: huc caementa, Hor. Od. 3, 1, 35: nummum in loculos, to put, id. Ep. 2, 1, 175: calculum atrum in urnam, Ov. M. 15, 44: milia sex nummum in arcam nummariam, Nov. Com. v. 108 Rib.: caput ad fornicem Fabii, to bow, stoop, Crassus ap. Cic. de Or. 2, 66, 267: tunicam ad talos, Varr. ap. Non. 286, 19; cf. Cic. Clu. 40, 111; Quint. 5, 13, 39 et saep.: quove velim magis fessas demittere naves, Verg. A. 5, 29; cf.: navem secundo amni Scodam, Liv. 44, 31.—Poet. with dat.: corpora Stygiae nocti tormentis, Ov. M. 3, 695; cf.: aliquem neci, Verg. A. 2, 85: aliquem Orco, id. ib. 2, 398; Hor. Od. 1, 28, 11: aliquem umbris, Sil. 11, 142: ferrum jugulo, Ov. H. 14, 5: ferrum lacubus, id. M. 12, 278: offa demittitur faucibus boum, Plin. 27, 11, 76, § 101.—b. Se, or in the pass. form with middle signif., to let one's self down, stoop, descend:
(venti vortex) ubi se in terras demisit, Lucr. 6, 446: se inguinibus tenus in aquam calidam, Cels. 1, 3: se ad aurem alicujus, Cic. Verr. 2, 2, 30; cf.: cum se demittit ob assem, Hor. Ep. 1, 16, 64: concava vallis erat, qua se demittere rivi Assuerant, Ov. M. 8, 334 al.: nonullae (matres familias) de muris per manus demissae, Caes. B. G. 7, 47, 6.— Prov.: demitti de caelo, or simply caelo, to be sent down from heaven, i. e. to be of celestial origin, Liv. 10, 8, 10; Quint. 1, 6, 16.—B. Esp., milit. t. t.
1. To send, bring, or lead down soldiers into a lower place:
in loca plana agmen demittunt, Liv. 9, 27; cf.: agmen in vallem infimam, id. 7, 34: equites Numidas in inferiorem campum, id. 27, 18: agmen in Thessaliam, id. 32, 13; 38, 2: exercitum in planitiem, Frontin. Strat. 1, 2, 7 al.; and without in: agmen, Liv. 9, 2: levem armaturam, id. 22, 28 al.: cum se major pars agminis in magnam convallem demisisset, had descended, Caes. B. G. 5, 32 fin.; so with se, id. ib. 6, 40, 6; 7, 28, 2; id. B. C. 1, 79, 4; Cic. Fam. 15, 4, 4 al.—2. Arma demittere, in making a military salute: armis demissis salutationem more militari faciunt, with grounded arms, Auct. B. Afr. 85, 6. —
II. Trop., to cast down, let sink, etc.:
demisere oculos omnes gemitumque dedere, Ov. M. 15, 612; cf.: vultu demisso, Vulg. Isa. 49, 23: demissis in terram oculis, Liv. 9, 38, 13; also in sleep: cadit inscia clavo Dextera, demittitque oculos, Val. Fl. 3, 41: vultum, Val. Max. 8, 14, 5; Curt. 6, 32, 1: vultum animumque metu, Ov. M. 7, 133; cf. vultus, id. ib. 10, 367; Liv. 2, 58. hoc in pectus tuum demitte, impress this deeply on your mind, Sall. J. 102 fin.; cf.: eas voces in pectora animosque, Liv. 34, 50; and: dolor hoc altius demissus, quo minus profiteri licet, Just. 8, 5, 11: cum in eum casum me fortuna demisisset, ut, etc., had reduced, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 8, 2: dignitatem in discrimen, Liv. 3, 35: vim dicendi ad unum auditorem (opp. supra modum sermonis attolli), Quint. 1, 2, 31; to engage in, enter upon, embark in, meddle with: me penitus in causam, Cic. Att. 7, 12, 3; cf.: me in res turbulentissimas, id. Fam. 9, 1, 2: cogita ne te eo demittas, unde, etc., Cael. ap. Cic. Fam. 8, 16 fin.: se in comparationem, Suet. Rhet. 6: se in adulationem, to descend to, Tac. A. 15, 73: se usque ad servilem patientiam, id. ib. 14, 26: se ad minora illa, Quint. 1 prooem. § 1: re in secunda tollere animos et in mala demittere, to let it sink, i. e. to be disheartened, Lucil. ap. Non. 286, 7; cf.: si vicerint, efferunt se laetitia: victi debilitantur animosque demittunt, Cic. Fin. 5, 15, 42; so, animos (with contrahere), id. Tusc. 4, 6 fin.; and: animum (with contrahere), id. Q. Fr. 1, 1, § 4: mentes, Verg. A. 12, 609 (desperant, sicut e contra sperantes aliquid erigunt mentes, Serv.); and with abl.: ne se admodum animo demitterent, Caes. B. G. 7, 29.—In geom., t. t., to let fall a line, Vitr. 3, 5, 5.—Hence, dēmissus, a, um, P. a., brought down, lowered. A. Lit.
1. Of localities, sunken, low-lying, low (cf. dejectus, P. a., no. I.):
campestribus ac demissis locis, Caes. B. G. 7, 72, 3; cf.: loca demissa ac palustria, id. B. C. 3, 49, 5.—2. Of other things, drooping, falling, hanging down:
demissis umeris esse, Ter. Eun. 2, 3, 22 Ruhnk.: tremulus, labiis demissis, with flabby lips, id. ib. 2, 3, 44: demisso capite discedere, Cic. Clu. 21, 58; cf.: tristes, capite demisso, Caes. B. G. 1, 32: demisso vultu, with downcast looks, Sall. C. 31, 7.— Poet. in Gr. constr.: Dido vultum demissa, Verg. A. 1, 561.—Also deep: demissa vulnera, Sen. Ep. 67 fin.—B. Trop.
1. Downcast, dejected, dispirited, low (freq.):
erigebat animum jam demissum, Cic. Clu. 21, 58: esse fracto animo et demisso, id. Fam. 1, 9, 16: (homines) animo demisso atque humili, id. Font. 11; cf. id. Tusc. 2, 21: demisso animo fuit, Sall. J. 98 al.: demissa voce loqui, Verg. A. 3, 320.—In the comp.: nihilo demissiore animo causa ipse pro se dicta, Liv. 4, 44.—Transf. to the person: quis P. Sullam nisi moerentem, demissum afflictumque vidit? Cic. Sull. 26 fin.: videsne illum demissum? id. Mur. 21, 45; Quint. 1, 3, 10 al.—Comp.: orator in ornamentis et verborum et sententiarum demissior, Cic. Or. 24, 81.—2. Lowly, humble, unassuming, shy, retiring (opp. elatus, lofty, proud):
ea omnia, quae proborum, demissorum, non acrium sunt, valde benevolentiam conciliant, Cic. de Or. 2, 43, 182; cf.: multum demissus homo, Hor. S. 1, 3, 57: sit apud vos modestiae locus, sit demissis hominibus perfugium, sit auxilium pudori, Cic. Mur. 40, 87.— 3. Rarely of external condition, humble, poor:
qui demissi in obscuro vitam habent (opp. qui magno imperio praediti in excelso aetatem habent), Sall. C. 51, 12.— 4. Poet., and in Tacitus, of genealogical descent, descended, derived, sprung:
ab alto Demissum genus Aenea, Hor. S. 2, 5, 63; so Verg. G. 3, 35: id. A. 1, 288; Stat. Th. 2, 613; Tac. A. 12, 58.—Sup. does not occur. —Adv.: dēmisse. 2. Trop., humbly, modestly, abjectly, meanly:
non est ausus elate et ample loqui, cum humiliter demisseque sentiret, Cic. Tusc. 5, 9, 24: suppliciter demisseque respondere, id. Fl. 10, 21: se tueri, id. Att. 2, 18, 3.— Sup.: haec quam potest demississime atque subjectissime exponit, * Caes. B. C. 1, 84 fin.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
de-mittō mīsī, missus, ere,
to send down, let down, drop, lower, put down, let fall, sink: lacrimas, shed, V.: ubera, let down, V.: ancilia caelo demissa, L.: latum clavum pectore, H.: Maiā genitum demittit ab alto, V.: ab aethere currum, O.: aurīs, H.: crinem, O.: tunicam, H.: se ad aurem alicuius, bend: se ob assem, stoop, H.: vallis, quā se demittere rivi Adsuerant, O.: (matres) de muris per manūs demissae, letting themselves down, Cs.: de caelo demissus, i. e. of heavenly origin, L.: tum demissi populo fasces, lowered. — To cast down, cast, throw, thrust, plunge, drive: Demissa tempestas ab Euro, H.: per pectora tela, O.: equum in flumen: in eum locum demissus, S.: Manīs deam ad imos, V.: hostem in ovilia, H.: ferrum in ilia, O.: sublicas in terram, Cs.: huc stipites, Cs.: nummum in loculos, to put, H.: fessas navīs, i. e. from the high seas, V.: navem secundo amni Scodram, L.: puteum alte in solido, sink, V.: corpora Stygiae nocti, O.: aliquem Orco, V.: ferrum lacubus, O.—Of troops, to send down, lead down: in loca plana agmen, L.: in inferiorem campum equites, L.—With se, to descend, march down: cum se pars agminis in convallem demisisset, Cs.: in aequum locum sese, Cs.—Fig., to cast down, depress, let sink, let fall: quā se (incipit) molli iugum demittere clivo, V.: demissis in terram oculis, L.: voltum metu, O.: animos: mentes, V.: ne se admodum animo demitterent, Cs.: hoc in pectus tuum demitte, impress, S.: voces in pectora, L.: dicta in aurīs, V.: Segnius inritant animos demissa per aurem (i. e. in animum), received, H.: me penitus in causam, to engage in: me in res turbulentissimas, to meddle with: eo rem demittit, si, etc., concedes so much.— P. pass., derived, sprung, descended (poet.): ab alto Demissum genus Aeneā, H.: ab Iove gens, V.: Iulius, a magno demissum nomen Iulo, V.
Origins
- Proto-Indo-European*de
- Proto-Indo-European*déh₁
- Proto-Italic*dē
- Latindēmittō
Latin de- Proto-Indo-European *mey-? Proto-Indo-European *meyth₂- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *méyth₂eti Proto-Italic *meitō Old Latin mītō Latin mittō Latin dēmittō From de- (“from, away from, down from”) + mittō (“send; emit; throw, cast”).
Descendants
- Catalandemetre
- Englishdemit
- Frenchdémettre
- Portuguesedemitir