LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

permittō

permittō (present infinitive permittere, perfect active permīsī, supine permissum)
Classical[pɛrˈmɪt.toː]Ecclesiastical[perˈmit.to]
№ 702 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to let go, let loose
  2. to cast, hurl, throw; send away, export
  3. figurativelywith dativeto give leave, give up, allow, suffer, grant, permit, surrender, let

Latīnē defined in Latin in our graded readers

sinō, licēre faciō; pater fīliō permittit.
permittō -ere -mīsī — in Mille Verba, Basilica et Iūs
allows
permittit — in Seneca, ch. XX

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Concedere · Permittere · Connivere

Concedere and permittere mean, to grant something which a man has full right to dispose of; concedere, in consequence of a request or demand, in opp. to refusing, like συγχωρῆσαι; permittere, from confidence in a person, and liberality, in opp. to forbidding, like ἐφεῖναι; whereas indulgere and connivere mean to grant something, which may properly be forbidden; indulgere (ἐνδελεχεῖν?), from evident forbearance; connivere (κατανεύειν), from seeming oversight.

Fidere · Confidere · Fidem habere · Credere · Committere · Permittere

1. Fidere (πείθειν) means to trust; confidere, to trust firmly, both with reference to strength and assistance; whereas fidem habere, to give credit, and credere, to place belief, namely, with reference to the good intentions of another. Liv. ii. 45. Consules magis non confidere quam non credere suis militibus; the former with reference to their valor, the latter with reference to their fidelity. 2. Fidere, etc., denote trust as a feeling; committere, permittere, as an action; the committens acts in good trust in the power and will of another, whereby he imposes upon him a moral responsibility; to intrust; the permittens acts to get rid of the business himself, whereby he imposes at most only a political or legal responsibility, as to leave (or, give up) to. Cic. Font. 14. Ita ut commissus sit fidei, permissus potestati. Verr. i. 32. v. 14. (v. 259.)

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.permittōpermittēbampermittampermīsīpermīserampermīserō
2nd sg.permittispermittēbāspermittēspermīsistīpermīserāspermīseris
3rd sg.permittitpermittēbatpermittetpermīsitpermīseratpermīserit
1st pl.permittimuspermittēbāmuspermittēmuspermīsimuspermīserāmuspermīserimus
2nd pl.permittitispermittēbātispermittētispermīsistispermīserātispermīseritis
3rd pl.permittuntpermittēbantpermittentpermīsērunt
permīsēre
permīserantpermīserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.permittampermitterempermīserimpermīsissem
2nd sg.permittāspermitterēspermīserīspermīsissēs
3rd sg.permittatpermitteretpermīseritpermīsisset
1st pl.permittāmuspermitterēmuspermīserīmuspermīsissēmus
2nd pl.permittātispermitterētispermīserītispermīsissētis
3rd pl.permittantpermitterentpermīserintpermīsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.permittorpermittēbarpermittar
2nd sg.permitteris
permittere
permittēbāris
permittēbāre
permittēris
permittēre
3rd sg.permittiturpermittēbāturpermittētur
1st pl.permittimurpermittēbāmurpermittēmur
2nd pl.permittiminīpermittēbāminīpermittēminī
3rd pl.permittunturpermittēbanturpermittentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.permittarpermitterer
2nd sg.permittāris
permittāre
permitterēris
permitterēre
3rd sg.permittāturpermitterētur
1st pl.permittāmurpermitterēmur
2nd pl.permittāminīpermitterēminī
3rd pl.permittanturpermitterentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.permittepermittere
pres. 2nd pl.permittitepermittiminī
fut. 2nd sg.permittitōpermittitor
fut. 3rd sg.permittitōpermittitor
fut. 2nd pl.permittitōte—
fut. 3rd pl.permittuntōpermittuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepermitterepermittī
perfect infinitivepermīsissepermissum esse
future infinitivepermissūrum essepermissum īrī
present participlepermittēns—
perfect participle—permissus
permissa, permissā, permissae, permissam, permissārum, permissās, permisse, permissī, permissīs, permissō, permissōrum, permissōs
future participlepermissūrus
permissūra, permissūrā, permissūrae, permissūram, permissūrārum, permissūrās, permissūre, permissūrī, permissūrīs, permissūrō, permissūrōrum, permissūrōs, permissūrum
permittendus
permittundus, permittenda, permittendā, permittendae, permittendam, permittendārum, permittendās, permittende, permittendīs, permittendōrum, permittendōs
gerundpermittendī, permittendō, permittendumsupinepermissum, permissū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

habenas permittere
to slacken the reins.
admittere, permittere equum
to give a horse the reins.
rem publicam alicui permittere
to give some one unlimited power in state affairs.
arbitrio alicuius omnia permittere
to put the matter entirely in some one's hands.
in alicuius potestatem se permittere
to make one's submission to some one.
multitudinis suffragiis rem permittere
to leave a matter to be decided by popular vote.
omnium rerum arbitrium alicui permittere
to put the matter entirely in some one's hands.
se suaque omnia permittere victoris potestati
to give up one's person and all one's possessions to the conqueror.
2 more phrases
se conferre, se tradere, se permittere in alicuius fidem
to put oneself under some one's protection.
se permittere in fidem atque in potestatem alicuius (B. G. 2. 3)
to surrender oneself to the discretion of some one.

per-mitto, mīsi, missum, 3, v. a.,
I. to let go through, suffer to pass through.
I. Lit. (very rare): fenestellae permittant columbas ad introitum exitumque, Pall. 1, 24, 1. —
II. Transf., to let go, let loose: equos permittunt in hostem, i. e. ride at full speed, Liv. 3, 61: equum concitatum ad hostium aciem, Sisenn. ap. Non. 162, 3: se incautius in hostem, i. e. to rush upon, Hirt. B. G. 8, 48: multi ex summo se permitterent, sprang down, Sisenn. ap. Non. 162, 5: gregem campo, to turn out into, Nemes. Ecl. 7.—Mid., to spread, extend, reach: odor possit permitti longius, spreads farther, Lucr 4, 688: deserta regio ad Arimphaeos usque permittitur, extends, Mel. 1, 19, 20.—
2. In partic.
a. To send away, export: caseos trans maria, Col. 7, 8, 6.—
b. To let fly, cast, hurl, throw, so as to reach the mark: saxum permittit in hostem, Ov. M. 12, 282; 14, 182: longius tela, Hirt. B. G. 8, 9: quācumque datur permittere visus, to direct, cast, Sil. 3, 534.—
B. Trop.
1. To let loose, let go (rare): tribunatum, to make free use of, exercise without reserve, Liv. 2, 56: se ad aliquam rem, to strive after a thing, Gell. 6, 16, 1: habenas equo, Tib. 4, 1, 92.—
2. To give up, leave, intrust, surrender, commit (class.; syn.: committo, commendo): totum ei negotium permisi, Cic. Q. Fr. 2, 9, 2: permittitur infinita potestas, id. Agr. 2, 13, 33: aliquem judicum potestati, id. Font. 14, 40: alicui summam belli administrandi, Caes. B. C. 1, 36: fortunas suas fidei alicujus, id. B. G. 5, 3: alicui licentiam agendarum rerum, Sall. J. 103, 3: permissum ipsi erat, faceret, quod vellet, Liv. 24, 14: aliquem vitae, to give one his life, Luc. 7, 731: feminas maribus, Col. 6, 24: permittere se, to give up or surrender one's self: se suaque omnia in fidem atque potestatem populi Romani permittere, Caes. B. G. 2, 3, 2: se suaque omnia eorum potestati permittere, id. ib. 2, 31, 3; Liv. 36, 28: se in deditionem consulis, id. 8, 20; 40, 49—
3. To give leave, let, allow, suffer, grant, permit (class.; syn.: sino, patior): neque discessisset a me, nisi ego ei permisissem, Cic. Fam. 13, 71: tibi permitto respondere, ne, etc., id. N. D. 3, 1, 4: quis Antonio permisit, ut, etc., id. de Or. 2, 90, 366: ipsis judicibus conjecturam facere, Cic. Verr. 2, 5, 9, § 22; Caes. B. C. 1, 50: ibi permisso, ut, etc., Liv. 6, 25; 34, 31: ut tuto transire permittatur, Sen. Ben. 4, 12, 2: permissus ut regnaret, Curt. 8, 12, 6; Cic. de Or. 2, 90, 368; Liv. 35, 20: non permittitur reprimere impetum, Sen. Ira, 1, 7, 4: si conjectare permittitur, Plin. 4, 14, 28, § 99: permittere sibi, with a foll. object-clause, to allow or permit one's self, to venture to do a thing, Quint. 1, 4, 3.— So with acc.: nil non permittit mulier sibi, Juv 6, 457: permitto aliquid iracundiae tuae, to make allowance for, Cic. Sull. 16, 46: inimicitias sibi cum aliquo susceptas patribus conscriptis et temporibus rei publicae, to sacrifice them to the state of the country, id. Sest. 33, 72.—Hence, permis-sus, a, um, P. a.
A. Permitted; hence, subst.: permissum, i, n., a permission: utor permisso, Hor. Ep. 2, 1, 45; Dig. 11, 7, 8; Inscr. Grut. 80, 13.—
B. Let go, Plaut. ap. Fest. p. 215 Müll.

Origins

Proto-Indo-European *per-der. Proto-Italic *peri- Latin per- Proto-Indo-European *mey-? Proto-Indo-European *meyth₂- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *méyth₂eti Proto-Italic *meitō Old Latin mītō Latin mittō Latin permittō From per- (“through, along; during”) + mittō (“let go, release; send out; throw”).

Descendants
  • Catalanpermetre
  • Englishpermit
  • Frenchpermettre
  • Italianpermettere
  • Portuguesepermitir
  • Romanianpermite
  • Spanishpermitir
  • Dutchpermitteren
  • Galicianpermitir

Quick answers

What does permittō mean in Latin?
permittō, a verb, means “to let go, let loose; to cast, hurl, throw; send away, export”.
What are the principal parts of permittō?
permittō, permittere, permīsī, permissum (third conjugation).
How do you pronounce permittō?
In classical Latin, [pɛrˈmɪt.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [perˈmit.to].