permittō
Meaning
- to let go, let loose
- to cast, hurl, throw; send away, export
- figurativelywith dativeto give leave, give up, allow, suffer, grant, permit, surrender, let
Latīnē defined in Latin in our graded readers
sinō, licēre faciō; pater fīliō permittit.sinō, potestātem dōChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Concedere · Permittere · Connivere
Concedere and permittere mean, to grant something which a man has full right to dispose of; concedere, in consequence of a request or demand, in opp. to refusing, like συγχωρῆσαι; permittere, from confidence in a person, and liberality, in opp. to forbidding, like ἐφεῖναι; whereas indulgere and connivere mean to grant something, which may properly be forbidden; indulgere (ἐνδελεχεῖν?), from evident forbearance; connivere (κατανεύειν), from seeming oversight.
Fidere · Confidere · Fidem habere · Credere · Committere · Permittere
1. Fidere (πείθειν) means to trust; confidere, to trust firmly, both with reference to strength and assistance; whereas fidem habere, to give credit, and credere, to place belief, namely, with reference to the good intentions of another. Liv. ii. 45. Consules magis non confidere quam non credere suis militibus; the former with reference to their valor, the latter with reference to their fidelity. 2. Fidere, etc., denote trust as a feeling; committere, permittere, as an action; the committens acts in good trust in the power and will of another, whereby he imposes upon him a moral responsibility; to intrust; the permittens acts to get rid of the business himself, whereby he imposes at most only a political or legal responsibility, as to leave (or, give up) to. Cic. Font. 14. Ita ut commissus sit fidei, permissus potestati. Verr. i. 32. v. 14. (v. 259.)
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | permittō | permittēbam | permittam | permīsī | permīseram | permīserō |
| 2nd sg. | permittis | permittēbās | permittēs | permīsistī | permīserās | permīseris |
| 3rd sg. | permittit | permittēbat | permittet | permīsit | permīserat | permīserit |
| 1st pl. | permittimus | permittēbāmus | permittēmus | permīsimus | permīserāmus | permīserimus |
| 2nd pl. | permittitis | permittēbātis | permittētis | permīsistis | permīserātis | permīseritis |
| 3rd pl. | permittunt | permittēbant | permittent | permīsērunt permīsēre | permīserant | permīserint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | permittam | permitterem | permīserim | permīsissem |
| 2nd sg. | permittās | permitterēs | permīserīs | permīsissēs |
| 3rd sg. | permittat | permitteret | permīserit | permīsisset |
| 1st pl. | permittāmus | permitterēmus | permīserīmus | permīsissēmus |
| 2nd pl. | permittātis | permitterētis | permīserītis | permīsissētis |
| 3rd pl. | permittant | permitterent | permīserint | permīsissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | permittor | permittēbar | permittar |
| 2nd sg. | permitteris permittere | permittēbāris permittēbāre | permittēris permittēre |
| 3rd sg. | permittitur | permittēbātur | permittētur |
| 1st pl. | permittimur | permittēbāmur | permittēmur |
| 2nd pl. | permittiminī | permittēbāminī | permittēminī |
| 3rd pl. | permittuntur | permittēbantur | permittentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | permittar | permitterer |
| 2nd sg. | permittāris permittāre | permitterēris permitterēre |
| 3rd sg. | permittātur | permitterētur |
| 1st pl. | permittāmur | permitterēmur |
| 2nd pl. | permittāminī | permitterēminī |
| 3rd pl. | permittantur | permitterentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | permitte | permittere |
| pres. 2nd pl. | permittite | permittiminī |
| fut. 2nd sg. | permittitō | permittitor |
| fut. 3rd sg. | permittitō | permittitor |
| fut. 2nd pl. | permittitōte | — |
| fut. 3rd pl. | permittuntō | permittuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | permittere | permittī |
| perfect infinitive | permīsisse | permissum esse |
| future infinitive | permissūrum esse | permissum īrī |
| present participle | permittēns | — |
| perfect participle | — | permissus permissa, permissā, permissae, permissam, permissārum, permissās, permisse, permissī, permissīs, permissō, permissōrum, permissōs |
| future participle | permissūrus permissūra, permissūrā, permissūrae, permissūram, permissūrārum, permissūrās, permissūre, permissūrī, permissūrīs, permissūrō, permissūrōrum, permissūrōs, permissūrum | permittendus permittundus, permittenda, permittendā, permittendae, permittendam, permittendārum, permittendās, permittende, permittendīs, permittendōrum, permittendōs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- habenas permittere
- to slacken the reins.
- admittere, permittere equum
- to give a horse the reins.
- rem publicam alicui permittere
- to give some one unlimited power in state affairs.
- arbitrio alicuius omnia permittere
- to put the matter entirely in some one's hands.
- in alicuius potestatem se permittere
- to make one's submission to some one.
- multitudinis suffragiis rem permittere
- to leave a matter to be decided by popular vote.
- omnium rerum arbitrium alicui permittere
- to put the matter entirely in some one's hands.
- se suaque omnia permittere victoris potestati
- to give up one's person and all one's possessions to the conqueror.
2 more phrases
- se conferre, se tradere, se permittere in alicuius fidem
- to put oneself under some one's protection.
- se permittere in fidem atque in potestatem alicuius (B. G. 2. 3)
- to surrender oneself to the discretion of some one.
equos permittunt in hostem, i. e. ride at full speed, Liv. 3, 61: equum concitatum ad hostium aciem, Sisenn. ap. Non. 162, 3: se incautius in hostem, i. e. to rush upon, Hirt. B. G. 8, 48: multi ex summo se permitterent, sprang down, Sisenn. ap. Non. 162, 5: gregem campo, to turn out into, Nemes. Ecl. 7.—Mid., to spread, extend, reach: odor possit permitti longius, spreads farther, Lucr 4, 688: deserta regio ad Arimphaeos usque permittitur, extends, Mel. 1, 19, 20.— caseos trans maria, Col. 7, 8, 6.—saxum permittit in hostem, Ov. M. 12, 282; 14, 182: longius tela, Hirt. B. G. 8, 9: quācumque datur permittere visus, to direct, cast, Sil. 3, 534.—tribunatum, to make free use of, exercise without reserve, Liv. 2, 56: se ad aliquam rem, to strive after a thing, Gell. 6, 16, 1: habenas equo, Tib. 4, 1, 92.—syn.: committo, commendo): totum ei negotium permisi, Cic. Q. Fr. 2, 9, 2: permittitur infinita potestas, id. Agr. 2, 13, 33: aliquem judicum potestati, id. Font. 14, 40: alicui summam belli administrandi, Caes. B. C. 1, 36: fortunas suas fidei alicujus, id. B. G. 5, 3: alicui licentiam agendarum rerum, Sall. J. 103, 3: permissum ipsi erat, faceret, quod vellet, Liv. 24, 14: aliquem vitae, to give one his life, Luc. 7, 731: feminas maribus, Col. 6, 24: permittere se, to give up or surrender one's self: se suaque omnia in fidem atque potestatem populi Romani permittere, Caes. B. G. 2, 3, 2: se suaque omnia eorum potestati permittere, id. ib. 2, 31, 3; Liv. 36, 28: se in deditionem consulis, id. 8, 20; 40, 49—syn.: sino, patior): neque discessisset a me, nisi ego ei permisissem, Cic. Fam. 13, 71: tibi permitto respondere, ne, etc., id. N. D. 3, 1, 4: quis Antonio permisit, ut, etc., id. de Or. 2, 90, 366: ipsis judicibus conjecturam facere, Cic. Verr. 2, 5, 9, § 22; Caes. B. C. 1, 50: ibi permisso, ut, etc., Liv. 6, 25; 34, 31: ut tuto transire permittatur, Sen. Ben. 4, 12, 2: permissus ut regnaret, Curt. 8, 12, 6; Cic. de Or. 2, 90, 368; Liv. 35, 20: non permittitur reprimere impetum, Sen. Ira, 1, 7, 4: si conjectare permittitur, Plin. 4, 14, 28, § 99: permittere sibi, with a foll. object-clause, to allow or permit one's self, to venture to do a thing, Quint. 1, 4, 3.— So with acc.: nil non permittit mulier sibi, Juv 6, 457: permitto aliquid iracundiae tuae, to make allowance for, Cic. Sull. 16, 46: inimicitias sibi cum aliquo susceptas patribus conscriptis et temporibus rei publicae, to sacrifice them to the state of the country, id. Sest. 33, 72.—Hence, permis-sus, a, um, P. a. utor permisso, Hor. Ep. 2, 1, 45; Dig. 11, 7, 8; Inscr. Grut. 80, 13.—Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
Proto-Indo-European *per-der. Proto-Italic *peri- Latin per- Proto-Indo-European *mey-? Proto-Indo-European *meyth₂- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *méyth₂eti Proto-Italic *meitō Old Latin mītō Latin mittō Latin permittō From per- (“through, along; during”) + mittō (“let go, release; send out; throw”).
- Catalanpermetre
- Englishpermit
- Frenchpermettre
- Italianpermettere
- Portuguesepermitir
- Romanianpermite
- Spanishpermitir
- Dutchpermitteren
- Galicianpermitir