LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

intermittō

intermittō (present infinitive intermittere, perfect active intermīsī, supine intermissum)
Classical[ɪn.tɛrˈmɪt.toː]Ecclesiastical[in.terˈmit.to]

Meaning

  1. to interrupt
  2. to stop (temporarily)
  3. to omit
    militesque hortaretur, ne quod omnino tempus ab opere intermittereturAnd he encouraged the soldiers not to omit to work for a momentc. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico VII.24

Latīnē defined in Latin in our graded readers

cum nūllī magistrātūs essent
interrupt, leave off
intermittō -ere — in De Bello Gallico III, ch. 15

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Intermittere · Omittere

Intermittere means merely to leave off for a time,—in tempus mittere cum spe consilioque resumendi; whereas omittere, to leave out altogether. Varro Fr. Studia tantum intermittantur, ne omittantur. (i. 3.)

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.intermittōintermittēbamintermittamintermīsīintermīseramintermīserō
2nd sg.intermittisintermittēbāsintermittēsintermīsistīintermīserāsintermīseris
3rd sg.intermittitintermittēbatintermittetintermīsitintermīseratintermīserit
1st pl.intermittimusintermittēbāmusintermittēmusintermīsimusintermīserāmusintermīserimus
2nd pl.intermittitisintermittēbātisintermittētisintermīsistisintermīserātisintermīseritis
3rd pl.intermittuntintermittēbantintermittentintermīsērunt
intermīsēre
intermīserantintermīserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.intermittamintermitteremintermīserimintermīsissem
2nd sg.intermittāsintermitterēsintermīserīsintermīsissēs
3rd sg.intermittatintermitteretintermīseritintermīsisset
1st pl.intermittāmusintermitterēmusintermīserīmusintermīsissēmus
2nd pl.intermittātisintermitterētisintermīserītisintermīsissētis
3rd pl.intermittantintermitterentintermīserintintermīsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.intermittorintermittēbarintermittar
2nd sg.intermitteris
intermittere
intermittēbāris
intermittēbāre
intermittēris
intermittēre
3rd sg.intermittiturintermittēbāturintermittētur
1st pl.intermittimurintermittēbāmurintermittēmur
2nd pl.intermittiminīintermittēbāminīintermittēminī
3rd pl.intermittunturintermittēbanturintermittentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.intermittarintermitterer
2nd sg.intermittāris
intermittāre
intermitterēris
intermitterēre
3rd sg.intermittāturintermitterētur
1st pl.intermittāmurintermitterēmur
2nd pl.intermittāminīintermitterēminī
3rd pl.intermittanturintermitterentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.intermitteintermittere
pres. 2nd pl.intermittiteintermittiminī
fut. 2nd sg.intermittitōintermittitor
fut. 3rd sg.intermittitōintermittitor
fut. 2nd pl.intermittitōte—
fut. 3rd pl.intermittuntōintermittuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveintermittereintermittī
perfect infinitiveintermīsisseintermissum esse
future infinitiveintermissūrum esseintermissum īrī
present participleintermittēns—
perfect participle—intermissus
intermissa, intermissā, intermissae, intermissam, intermissārum, intermissās, intermisse, intermissī, intermissīs, intermissō, intermissōrum, intermissōs
future participleintermissūrus
intermissūra, intermissūrā, intermissūrae, intermissūram, intermissūrārum, intermissūrās, intermissūre, intermissūrī, intermissūrīs, intermissūrō, intermissūrōrum, intermissūrōs, intermissūrum
intermittendus
intermittundus, intermittenda, intermittendā, intermittendae, intermittendam, intermittendārum, intermittendās, intermittende, intermittendīs, intermittendōrum, intermittendōs
gerundintermittendī, intermittendō, intermittendumsupineintermissum, intermissū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

proelium intermittere
to interrupt the battle.
iter non intermittere
not to interrupt the march.
laborem non intermittere
to work without intermission.
spatio temporis intermisso
after some time.
intermissa studia revocare
to resume one's studies.
nullum tempus a labore intermittere
not to leave off work for an instant.
anno peracto, circumacto, interiecto, intermisso
after a year has elapsed.
nullum tempus intermittere, quin (also ab opere, or ad opus)
to devote every spare moment to...; to work without intermission at a thing.

inter-mitto, mīsi, missum, 3, v. a. and n.
I. Act.
A. To leave off, intermit, omit, neglect; constr. with acc., aliquid ab, ad, or inf.
(a). With acc.: studia, Cic. Or. 10: iter, Caes. B. C. 3, 3: proelium, id. B. G. 3, 5: opus, id. ib. 3, 29: admirationem rerum, Cic. Fin. 5, 20, 57: officia militaria, Just. 25, 1, 9: curam rerum, Tac. A. 4, 13: laborem, Ov. M. 3, 154: quod (otium) quidem paulisper intermisit, Plin. Ep. 7, 31, 4; cf.: qua erat nostrum opus intermissum, Caes. B. G. 7, 71.—
(b). Aliquid ab: ut reliquum tempus a labore intermitteretur, Caes. B. C. 1, 32, 1: tempus ab opere, id. B. G. 7, 24, 2; cf. id. ib. 7, 17, 1. —
(g). With ad: nulla pars nocturni temporis ad laborem intermittitur, Caes. B. G. 5, 40, 5; 5, 11, 6.—(ε) With inf.: quod tu mihi litteras mittere intermisisses, Cic. Fam. 7, 12, 1; so, non intermittit suo tempore caelum mitescere, etc., id. Tusc. 1, 28, 69: consulere rei publicae, id. Div. 2, 1, 1; id. Fam. 7, 12, 1: obsides dare, Caes. B. G. 4, 31. —
B. To let pass, suffer to elapse: tempus, quin, Plaut. Bacch. 2, 2, 31: unum diem, quin veniat, Ter. Ad. 3, 1, 6: diem, Cic. Att. 9, 16, 1. —
II. Neutr.
A. To leave off, cease, pause: gallos gallinaceos sic assidue canere coepisse, ut nihil intermitterent, Cic. Div. 1, 34, 74: aves intermittentes bibunt, drink by separate draughts, Plin. 10, 46, 63, § 129.—
B. To leave an interval, to pause: spatium, qua flumen intermittit, does not flow, Caes. B. G. 1, 38; Plin. 17, 22, 35, § 171: febris intermittit, is intermittent, Cels. 3, 14: febris intermittens, an intermitting fever, id. 3, 13.—Hence, intermissus, a, um, Part.
A. Of a place, not occupied by, free from: custodiis loca, Liv. 7, 36, 1; 24, 35, 8: planities intermissa collibus, Caes. B. G. 7, 70.—
2. Of time or space, permitted to elapse, intervening, left between.
(a). Of time: brevi tempore intermisso, Caes. B. G. 4, 34.—
(b). Of space: intermissis circiter passibus quadringentis, Caes. B. G. 1, 41; 7, 73 al.—
B. Intermitted, neglected, or omitted for a time, respited, interrupted: ludi, Cic. Div. 1, 26, 55: ventus, Caes. B. G. 5, 8: libertas, Cic. Off. 2, 7, 24: impetus remorum, id. de Or. 1, 33, 153: bella, Hor. C. 4, 1, 1: bellum, Suet. Aug. 16: censura diu, id. Claud. 16: nono die, intermisso rure, ad mercatum venire, Rutil. ap. Macr. S. 1, 16, 34. —
C. Not surrounded, unenclosed: pars oppidi, quae intermissa a flumine et a paludibus: aditum angustum habebat, Caes. B. G. 7, 17: trabes intermissae spatiis, separated, id. ib. 7, 23: verba prisca et ab usu quotidiani sermonis jamdiu intermissa, i. e. given up, abandoned, Cic. de Or. 3, 38: ordo, Plin. 7, 12, 10, § 50: mos, Plin. Ep. 9, 13: per intermissa moenia urbem intrārunt, i. e. where the wall was discontinued, Liv. 34, 37 fin.: facies, non multarum imaginum et intermissarum, sed unius longae et continuae, Sen. Q. N. 1, 3, 8.—
D. Left out, omitted (late Lat.): nonnulla, quae mihi intermissa videbantur, adjeci, Hier. praef. ad Chron. Euseb.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Indo-European*h₁n̥tér
  3. Proto-Italic*n̥ter
  4. Latinintermittō

Proto-Indo-European *mey-? Proto-Indo-European *meyth₂- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *méyth₂eti Proto-Italic *meitō Old Latin mītō Latin mittō Latin intermittō From inter (“between”) + mittō (“to send”).

Descendants
  • Englishintermit
  • Italianintermettere
  • Germanintermittieren
  • Spanishentremeterse
  • Old Frenchentremetre
  • Swedishintermittera

Quick answers

What does intermittō mean in Latin?
intermittō, a verb, means “to interrupt; to stop (temporarily); to omit”.
What are the principal parts of intermittō?
intermittō, intermittere, intermīsī, intermissum (third conjugation).
How do you pronounce intermittō?
In classical Latin, [ɪn.tɛrˈmɪt.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [in.terˈmit.to].
Where does intermittō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Indo-European *h₁n̥tér → Proto-Italic *n̥ter → Latin intermittō.