verbthird conjugation
intermittō
intermittō (present infinitive intermittere, perfect active intermīsī, supine intermissum)
Classical[ɪn.tɛrˈmɪt.toː]Ecclesiastical[in.terˈmit.to]
Meaning
- to interrupt
- to stop (temporarily)
- to omit
militesque hortaretur, ne quod omnino tempus ab opere intermitteretur
And he encouraged the soldiers not to omit to work for a momentc. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico VII.24
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Intermittere · Omittere
Intermittere means merely to leave off for a time,—in tempus mittere cum spe consilioque resumendi; whereas omittere, to leave out altogether. Varro Fr. Studia tantum intermittantur, ne omittantur. (i. 3.)
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | intermittō | intermittēbam | intermittam | intermīsī | intermīseram | intermīserō |
| 2nd sg. | intermittis | intermittēbās | intermittēs | intermīsistī | intermīserās | intermīseris |
| 3rd sg. | intermittit | intermittēbat | intermittet | intermīsit | intermīserat | intermīserit |
| 1st pl. | intermittimus | intermittēbāmus | intermittēmus | intermīsimus | intermīserāmus | intermīserimus |
| 2nd pl. | intermittitis | intermittēbātis | intermittētis | intermīsistis | intermīserātis | intermīseritis |
| 3rd pl. | intermittunt | intermittēbant | intermittent | intermīsērunt intermīsēre | intermīserant | intermīserint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | intermittam | intermitterem | intermīserim | intermīsissem |
| 2nd sg. | intermittās | intermitterēs | intermīserīs | intermīsissēs |
| 3rd sg. | intermittat | intermitteret | intermīserit | intermīsisset |
| 1st pl. | intermittāmus | intermitterēmus | intermīserīmus | intermīsissēmus |
| 2nd pl. | intermittātis | intermitterētis | intermīserītis | intermīsissētis |
| 3rd pl. | intermittant | intermitterent | intermīserint | intermīsissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | intermittor | intermittēbar | intermittar |
| 2nd sg. | intermitteris intermittere | intermittēbāris intermittēbāre | intermittēris intermittēre |
| 3rd sg. | intermittitur | intermittēbātur | intermittētur |
| 1st pl. | intermittimur | intermittēbāmur | intermittēmur |
| 2nd pl. | intermittiminī | intermittēbāminī | intermittēminī |
| 3rd pl. | intermittuntur | intermittēbantur | intermittentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | intermittar | intermitterer |
| 2nd sg. | intermittāris intermittāre | intermitterēris intermitterēre |
| 3rd sg. | intermittātur | intermitterētur |
| 1st pl. | intermittāmur | intermitterēmur |
| 2nd pl. | intermittāminī | intermitterēminī |
| 3rd pl. | intermittantur | intermitterentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | intermitte | intermittere |
| pres. 2nd pl. | intermittite | intermittiminī |
| fut. 2nd sg. | intermittitō | intermittitor |
| fut. 3rd sg. | intermittitō | intermittitor |
| fut. 2nd pl. | intermittitōte | — |
| fut. 3rd pl. | intermittuntō | intermittuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | intermittere | intermittī |
| perfect infinitive | intermīsisse | intermissum esse |
| future infinitive | intermissūrum esse | intermissum īrī |
| present participle | intermittēns | — |
| perfect participle | — | intermissus intermissa, intermissā, intermissae, intermissam, intermissārum, intermissās, intermisse, intermissī, intermissīs, intermissō, intermissōrum, intermissōs |
| future participle | intermissūrus intermissūra, intermissūrā, intermissūrae, intermissūram, intermissūrārum, intermissūrās, intermissūre, intermissūrī, intermissūrīs, intermissūrō, intermissūrōrum, intermissūrōs, intermissūrum | intermittendus intermittundus, intermittenda, intermittendā, intermittendae, intermittendam, intermittendārum, intermittendās, intermittende, intermittendīs, intermittendōrum, intermittendōs |
gerundintermittendī, intermittendō, intermittendumsupineintermissum, intermissū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- proelium intermittere
- to interrupt the battle.
- iter non intermittere
- not to interrupt the march.
- laborem non intermittere
- to work without intermission.
- spatio temporis intermisso
- after some time.
- intermissa studia revocare
- to resume one's studies.
- nullum tempus a labore intermittere
- not to leave off work for an instant.
- anno peracto, circumacto, interiecto, intermisso
- after a year has elapsed.
- nullum tempus intermittere, quin (also ab opere, or ad opus)
- to devote every spare moment to...; to work without intermission at a thing.
inter-mitto, mīsi, missum, 3, v. a. and n.
I. Act.
A. To leave off, intermit, omit, neglect; constr. with acc., aliquid ab, ad, or inf.
(a). With acc.:
studia, Cic. Or. 10: iter, Caes. B. C. 3, 3: proelium, id. B. G. 3, 5: opus, id. ib. 3, 29: admirationem rerum, Cic. Fin. 5, 20, 57: officia militaria, Just. 25, 1, 9: curam rerum, Tac. A. 4, 13: laborem, Ov. M. 3, 154: quod (otium) quidem paulisper intermisit, Plin. Ep. 7, 31, 4; cf.: qua erat nostrum opus intermissum, Caes. B. G. 7, 71.—(b). Aliquid ab:
ut reliquum tempus a labore intermitteretur, Caes. B. C. 1, 32, 1: tempus ab opere, id. B. G. 7, 24, 2; cf. id. ib. 7, 17, 1. — (g). With ad:
nulla pars nocturni temporis ad laborem intermittitur, Caes. B. G. 5, 40, 5; 5, 11, 6.—(ε) With inf.: quod tu mihi litteras mittere intermisisses, Cic. Fam. 7, 12, 1; so, non intermittit suo tempore caelum mitescere, etc., id. Tusc. 1, 28, 69: consulere rei publicae, id. Div. 2, 1, 1; id. Fam. 7, 12, 1: obsides dare, Caes. B. G. 4, 31. — B. To let pass, suffer to elapse:
tempus, quin, Plaut. Bacch. 2, 2, 31: unum diem, quin veniat, Ter. Ad. 3, 1, 6: diem, Cic. Att. 9, 16, 1. — II. Neutr.
A. To leave off, cease, pause:
gallos gallinaceos sic assidue canere coepisse, ut nihil intermitterent, Cic. Div. 1, 34, 74: aves intermittentes bibunt, drink by separate draughts, Plin. 10, 46, 63, § 129.—B. To leave an interval, to pause:
spatium, qua flumen intermittit, does not flow, Caes. B. G. 1, 38; Plin. 17, 22, 35, § 171: febris intermittit, is intermittent, Cels. 3, 14: febris intermittens, an intermitting fever, id. 3, 13.—Hence, intermissus, a, um, Part. A. Of a place, not occupied by, free from:
custodiis loca, Liv. 7, 36, 1; 24, 35, 8: planities intermissa collibus, Caes. B. G. 7, 70.—2. Of time or space, permitted to elapse, intervening, left between.
(a). Of time:
brevi tempore intermisso, Caes. B. G. 4, 34.—(b). Of space:
intermissis circiter passibus quadringentis, Caes. B. G. 1, 41; 7, 73 al.—B. Intermitted, neglected, or omitted for a time, respited, interrupted:
ludi, Cic. Div. 1, 26, 55: ventus, Caes. B. G. 5, 8: libertas, Cic. Off. 2, 7, 24: impetus remorum, id. de Or. 1, 33, 153: bella, Hor. C. 4, 1, 1: bellum, Suet. Aug. 16: censura diu, id. Claud. 16: nono die, intermisso rure, ad mercatum venire, Rutil. ap. Macr. S. 1, 16, 34. — C. Not surrounded, unenclosed:
pars oppidi, quae intermissa a flumine et a paludibus: aditum angustum habebat, Caes. B. G. 7, 17: trabes intermissae spatiis, separated, id. ib. 7, 23: verba prisca et ab usu quotidiani sermonis jamdiu intermissa, i. e. given up, abandoned, Cic. de Or. 3, 38: ordo, Plin. 7, 12, 10, § 50: mos, Plin. Ep. 9, 13: per intermissa moenia urbem intrārunt, i. e. where the wall was discontinued, Liv. 34, 37 fin.: facies, non multarum imaginum et intermissarum, sed unius longae et continuae, Sen. Q. N. 1, 3, 8.— D. Left out, omitted (late Lat.): nonnulla, quae mihi intermissa videbantur, adjeci, Hier. praef. ad Chron. Euseb.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
inter-mittō mīsī, missus, ere,
to leave off, intermit, omit, suspend, interrupt, neglect: iter, proelium, Cs.: hoc intermisi, quoad non licuit: laborem, O.: Intermissa diu bella, H.: litteras mittere: non intermittit caelum mitescere, etc.—P. pass.: ludi, interrupted: ventus, intermittent, Cs.: bella, H.: pars oppidi, quae, intermissa a flumine et a paludibus, etc., where an interval was left, Cs.: per intermissa moenia, a gap in, L.: verba ab usu cotidiani sermonis iamdiu intermissa, i. e. disused. —Of space, to leave unoccupied, leave vacant: mediocribus intermissis spatiis, Cs.: custodiis loca, L.—To leave an interval, pause: spatium, quā flumen intermittit, does not flow, Cs.—Of time, to let pass, suffer to elapse, omit, leave unimproved: unum diem, Quin veniat, T.: plurīs dies, Cs.: dies intermissus perturbat omnia: nocte intermissā, having intervened, Cs.: nulla pars nocturni temporis ad laborem intermittitur, Cs.: diem.—To leave off, cease, pause: hostīs neque subeuntes intermittere, Cs.: sic adsidue canere, ut nihil intermitterent.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Indo-European*h₁n̥tér
- Proto-Italic*n̥ter
- Latinintermittō
Proto-Indo-European *mey-? Proto-Indo-European *meyth₂- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *méyth₂eti Proto-Italic *meitō Old Latin mītō Latin mittō Latin intermittō From inter (“between”) + mittō (“to send”).
Descendants
- Englishintermit
- Italianintermettere
- Germanintermittieren
- Spanishentremeterse
- Old Frenchentremetre
- Swedishintermittera