verbthird conjugation
admittō
admittō (present infinitive admittere, perfect active admīsī, supine admissum)
Classical[adˈmɪt.toː]Ecclesiastical[adˈmit.to]
Meaning
- to let in, admit
Vīve cum servō clēmenter, cōmiter quoque, et in sermōnem illum admitte et in cōnsilium et in convictum.
Live with a slave mercifully, and even courteously, and admit him into conversation, into counsel, and into your banquet.c. 4 BCE – 65 CE, Seneca Minor, Epistulae Morales ad Lucilium 47.13 - to perpetrate, commit
Latīnē defined in Latin in our graded readers
let in; commit
admittō -ere, -mīsī — in De Bello Gallico III
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | admittō | admittēbam | admittam | admīsī | admīseram | admīserō |
| 2nd sg. | admittis | admittēbās | admittēs | admīsistī | admīserās | admīseris |
| 3rd sg. | admittit | admittēbat | admittet | admīsit | admīserat | admīserit |
| 1st pl. | admittimus | admittēbāmus | admittēmus | admīsimus | admīserāmus | admīserimus |
| 2nd pl. | admittitis | admittēbātis | admittētis | admīsistis | admīserātis | admīseritis |
| 3rd pl. | admittunt | admittēbant | admittent | admīsērunt admīsēre | admīserant | admīserint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | admittam | admitterem | admīserim | admīsissem |
| 2nd sg. | admittās | admitterēs | admīserīs | admīsissēs |
| 3rd sg. | admittat | admitteret | admīserit | admīsisset |
| 1st pl. | admittāmus | admitterēmus | admīserīmus | admīsissēmus |
| 2nd pl. | admittātis | admitterētis | admīserītis | admīsissētis |
| 3rd pl. | admittant | admitterent | admīserint | admīsissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | admittor | admittēbar | admittar |
| 2nd sg. | admitteris admittere | admittēbāris admittēbāre | admittēris admittēre |
| 3rd sg. | admittitur | admittēbātur | admittētur |
| 1st pl. | admittimur | admittēbāmur | admittēmur |
| 2nd pl. | admittiminī | admittēbāminī | admittēminī |
| 3rd pl. | admittuntur | admittēbantur | admittentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | admittar | admitterer |
| 2nd sg. | admittāris admittāre | admitterēris admitterēre |
| 3rd sg. | admittātur | admitterētur |
| 1st pl. | admittāmur | admitterēmur |
| 2nd pl. | admittāminī | admitterēminī |
| 3rd pl. | admittantur | admitterentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | admitte | admittere |
| pres. 2nd pl. | admittite | admittiminī |
| fut. 2nd sg. | admittitō | admittitor |
| fut. 3rd sg. | admittitō | admittitor |
| fut. 2nd pl. | admittitōte | — |
| fut. 3rd pl. | admittuntō | admittuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | admittere | admittī |
| perfect infinitive | admīsisse | admissum esse |
| future infinitive | admissūrum esse | admissum īrī |
| present participle | admittēns admittente, admittentem, admittentēs, admittentī, admittentia, admittentibus, admittentis, admittentīs, admittentium | — |
| perfect participle | — | admissus admissa, admissā, admissae, admissam, admissārum, admissās, admisse, admissī, admissīs, admissō, admissōrum, admissōs |
| future participle | admissūrus admissūra, admissūrā, admissūrae, admissūram, admissūrārum, admissūrās, admissūre, admissūrī, admissūrīs, admissūrō, admissūrōrum, admissūrōs, admissūrum | admittendus admittundus |
gerundadmittendī, admittendō, admittendumsupineadmissum, admissū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- equo citato or admisso
- at full gallop.
- aliquem socium admittere
- to admit a person into one's society.
- admittere, permittere equum
- to give a horse the reins.
- facinus, culpam in se admittere
- to commit some blameworthy action.
- (ad colloquium) admitti (B. C. 3. 57)
- to obtain an audience of some one.
ad-mitto, mīsi, missum, 3, v. a. (admĭsse
I. sync. for admisisse, Plaut. Mil. 4, 7, 4: admittier arch. for admitti, as Verg. A. 9, 231), orig. to send to; hence with the access. idea of leave, permission (cf.: aditus, accessus), to suffer to come or go to a place, to admit.—Constr. with in and acc. (in and abl. is rare and doubtful), ad, or dat. (class.).
I. Lit.
A. In gen.:
ad eam non admissa sum, Ter. Hec. 2, 1, 41; so Eun. 2, 2, 50: quam multis custodibus opus erit, si te semel ad meas capsas admisero, Cic. Div. in Caecil. 16: in cubiculum, id. Phil. 8, 10: lucem in thalamos, Ov. A. A. 3, 807: domum ad se filium, Nep. Tim. 1: plebem ad campestres exercitationes, Suet. Ner. 10: aliquem per fenestram, Petr. Sat. 79; cf. Ov. A. A. 3, 605: admissis intra moenia hostibus, Flor. 1, 1.—B. Esp.
1. Of those who admitted one on account of some business; and under the emperors, for the purpose of salutation, to allow one admittance or access, to grant an audience (the t. t. for this; v. admissio, admissionalis;
opp. excludere, Cic. Cat. 1, 4, 10; Plin. Pan. 48; cf. Schwarz ad h. 1. 47, 3): nec quemquam admisit, admitted no one to his presence, Cic. Att. 13, 52: domus clari hominis, in quam admittenda hominum cujusque modi multitudo, id. Off. 1, 39: Casino salutatum veniebant; admissus est nemo, id. Phil. 2, 41, 105; Nep. Con. 3; id. Dat. 3; Suet. Aug. 79: spectatum admissi, Hor. A. P. 5: admittier orant, Verg. A. 9, 231: turpius eicitur quam non admittitur hospes, Ov. Tr. 5, 6, 13: vetuit ad eum quemquam admitti, Nep. Eum. 12; Curt. 4, 1, 25: promiscuis salutationibus admittebat et plebem, Suet. Aug. 52.—Metaph.: ante fores stantem dubitas admittere Famam, Mart. 1, 25.—2. Of a harlot:
ne quemquam interea alium admittat prorsus quam me ad se virum, Plaut. As. 1, 3, 83; Prop. 3, 20, 7.—Also of the breeding of animals, to put the male to the female (cf.: admissarius, admissura, admissus), Varr. R. R. 3, 9, 22; 3, 10, 3; Plin. 8, 43, 68 al.; cf. id. 10, 63, 83; Just. 1, 10; Col. 6, 37; 7, 2.—Also used of the female of animals, Varr. R. R. 2, 7, and Non. 69, 85.—3. Admittere aliquem ad consilium, to admit one to counsel or consultation:
nec ad consilium casus admittitur, Cic. Marc. 2, 7: horum in numerum nemo admittebatur nisi qui, etc., Nep. Lys. 1 Halm.—Hence: admittere aliquem ad honores, ad officium, to admit him to, to confer on, Nep. Eum. 1; Suet. Caes. 41; Prop. 2, 34, 16; Sen. Herc. Oet. 335.—4. Of a horse, to let go or run, to give loose reins to (cf.: remittere, immittere, less emphatic than concitare; usu. in the part. perf.):
admisso equo in mediam aciem irruere, Cic. Fin. 2, 19, 61: equites admissis equis ad suos refugerunt, Caes. B. C. 2, 34: Considius equo admisso ad eum accurrit, came at full speed, id. B. G. 1, 22: in Postumium equum infestus admisit, Liv. 2, 19; so Ov. H. 1, 36; id. M. 6, 237.—Hence of the hair, to let it flow loosely: admissae jubae, Ov. Am. 2, 16, 50 al. II. Fig.
A. Of words, entreaties, etc., to permit a thing to come, to give access or grant admittance, to receive:
pacis mentionem admittere auribus, Liv. 34, 49; so 30, 3: nihil quod salutare esset, ad aurĭs admittebant, id. 25, 21: quo facilius aures judicum, quae post dicturi erimus, admittant, Quint. 4, 3, 10.—Hence also absol.: admittere precationem, to hear, to grant, Liv. 31, 5 Gron.; Sil. 4, 698: tunc admitte jocos, give admittance to jesting, i. e. allow it, Mart. 4, 8.—So also: aliquid ad animum, Liv. 7, 9: cogitationem, Lact. 6, 13, 8.—B. Of an act, event, etc., to let it be done, to allow, permit (
fieri pati, Don. ad Ter. Eun. 4, 6, 23).—With acc. of thing: sed tu quod cavere possis stultum admittere est, Ter. l. c.: quod semel admissum coërceri non potest, Cic. Fin. 1, 1, 4: non admittere litem, id. Clu. 116: aspicere ecquid jam mare admitteret, Plin. Ep. 6, 16, 17: non admittere illicita, Vulg. 2 Macc. 6, 20.—With subj. clause: hosti non admissuro, quo minus aggrederetur, Tac. H. 2, 40.—With acc. and inf.: non admisit quemquam se sequi, Vulg. Marc. 5, 37; so acc. of person alone: non admisit eum, ib. 5, 19.—Hence, in the language of soothsayers, t. t. of birds which give a favorable omen, = addīco, to be propitious, to favor: inpetritum, inauguratum'st, quovis admittunt aves, Plaut. As. 2, 1, 11: ubi aves non admisissent, Liv. 1, 36, 6; id. 4, 18 al. (hence: ADMISSIVAE: aves, in Paul. ex Fest. p. 21. Müll.).—C. Of an unlawful act, design, etc., to grant admittance to one's self; hence, become guiliy of, to perpetrate, to commit (it thus expresses rather the moral liability incurred freely; while committere designates the overt act, punishable by civil law, Herz. ad Caes. B. G. 3, 9; freq. and class.), often with a reflexive pron., in me, etc. (acc.):
me hoc delictum admisisse in me, vehementer dolet, Ter. Ad. 4, 5, 48: ea in te admisisti quae, etc., Cic. Phil. 2, 19, 47: tu nihil admittes in te formidine poenae, Hor. Ep. 1, 16, 53: admittere in se culpam, Plaut. Trin. 1, 2, 61; Ter. Phorm. 2, 1, 40: scelera, quae in se admiserit, Lucil. 27, 5 Müll.: quid umquam Habitus in se admisit, ut, etc., Cic. Clu. 60, 167: quantum in se facinus, Caes. B. G. 3, 9.—And without such reflexive pron.: cum multos multa admĭsse acceperim, Plaut. Mil. 4, 7, 4: quid ego tantum sceleris admisi miser? Ter. Heaut. 5, 2, 83; so, si Milo admisisset aliquid, quod, etc., Cic. Mil. 23 fin.: dedecus, Cic. Verr. 1, 17: commissum facinus et admissum dedecus confitebor, id. Fam. 3, 10, 7: tantum dedecus, Caes. B. G. 4, 25: si quod facinus, id. ib. 6, 12: flagitium, Cic. Clu. 128: fraudem, id. Rab. 126: maleficium, id. Sext. Rosc. 62: scelus, Nep. Ep. 6: facinus miserabile, Sall. J. 53, 7: pessimum facinus pejore exemplo, Liv. 3, 72, 2: tantum dedccoris, id. 4, 2; so 2, 37; 3, 59 al.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ad-mittō mīsī, missus, ere
(admittier, old for admitti, V.), to send to, let go, let loose, let come, admit, give access: te ad meas capsas admisero: domum ad se filium, N.: Iovis arcanis Minos admissus, H. — Esp., to give access, grant an audience, admit, receive: domus in quam admittenda multitudo: admissus est nemo: spectatum admissi, H.: vetuit quemquam ad eum admitti, N.—Alqm ad consilium, to take into conference, consult: neque ad consilium casus admittitur. — In numerum alqm, to enroll among: horum in numerum nemo admittebatur nisi qui, etc., N.—Alqm ad officium, to admit to: nemo ad id officium admittitur, nisi, etc., N.—Of a horse, to let go, give reins: admisso equo inruere: equo admisso accurrit, at full speed, Cs.: per colla admissa volvitur, i. e. over the neck of the galloping steed, O.: admisso passu, with quickened pace, O.: ubi se admiserat unda, had gathered force, O.—Fig., of words or thoughts, to let come, grant admittance, receive: nec ... ad animum admittebat (with acc. and inf.), did not entertain the notion, L.: animi nihil auribus (abl.) admittebant, L.: si placidi rationem admittitis, hear calmly, Iu.—Of an act or event, to let be done, allow, permit: sed tu quod cavere possis stultum admittere est, T.: non admittere litem.—Hence, of birds which give a favorable omen, to be propitious, favor: ubi aves non admisissent, L.—Of an unlawful act, to incur the blame of, become guilty of, perpetrate, commit: ea in te admisisti quae, etc.: Tu nihil admittes in te formidine poenae, H.: quantum in se facinus, Cs.: dedecus: flagitium: pessimum facinus peiore exemplo, L.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinadmittō
Proto-Indo-European *mey-? Proto-Indo-European *meyth₂- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *méyth₂eti Proto-Italic *meitō Old Latin mītō Latin mittō Latin admittō From ad- + mittō.
Descendants
- Catalanadmetre
- Englishadmit
- Englishadmittatur
- Frenchadmettre
- Frenchadmittatur
- Italianammettere
- Portugueseadmitir
- Romanianadmite
- Spanishadmitir
- Asturianalmitir
In English words that came into English from admittō
- admitadmittō
- admissionadmissio