LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

admittō

admittō (present infinitive admittere, perfect active admīsī, supine admissum)
Classical[adˈmɪt.toː]Ecclesiastical[adˈmit.to]

Meaning

  1. to let in, admit
    Vīve cum servō clēmenter, cōmiter quoque, et in sermōnem illum admitte et in cōnsilium et in convictum.Live with a slave mercifully, and even courteously, and admit him into conversation, into counsel, and into your banquet.c. 4 BCE – 65 CE, Seneca Minor, Epistulae Morales ad Lucilium 47.13
  2. to perpetrate, commit

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.admittōadmittēbamadmittamadmīsīadmīseramadmīserō
2nd sg.admittisadmittēbāsadmittēsadmīsistīadmīserāsadmīseris
3rd sg.admittitadmittēbatadmittetadmīsitadmīseratadmīserit
1st pl.admittimusadmittēbāmusadmittēmusadmīsimusadmīserāmusadmīserimus
2nd pl.admittitisadmittēbātisadmittētisadmīsistisadmīserātisadmīseritis
3rd pl.admittuntadmittēbantadmittentadmīsērunt
admīsēre
admīserantadmīserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.admittamadmitteremadmīserimadmīsissem
2nd sg.admittāsadmitterēsadmīserīsadmīsissēs
3rd sg.admittatadmitteretadmīseritadmīsisset
1st pl.admittāmusadmitterēmusadmīserīmusadmīsissēmus
2nd pl.admittātisadmitterētisadmīserītisadmīsissētis
3rd pl.admittantadmitterentadmīserintadmīsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.admittoradmittēbaradmittar
2nd sg.admitteris
admittere
admittēbāris
admittēbāre
admittēris
admittēre
3rd sg.admittituradmittēbāturadmittētur
1st pl.admittimuradmittēbāmuradmittēmur
2nd pl.admittiminīadmittēbāminīadmittēminī
3rd pl.admittunturadmittēbanturadmittentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.admittaradmitterer
2nd sg.admittāris
admittāre
admitterēris
admitterēre
3rd sg.admittāturadmitterētur
1st pl.admittāmuradmitterēmur
2nd pl.admittāminīadmitterēminī
3rd pl.admittanturadmitterentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.admitteadmittere
pres. 2nd pl.admittiteadmittiminī
fut. 2nd sg.admittitōadmittitor
fut. 3rd sg.admittitōadmittitor
fut. 2nd pl.admittitōte—
fut. 3rd pl.admittuntōadmittuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveadmittereadmittī
perfect infinitiveadmīsisseadmissum esse
future infinitiveadmissūrum esseadmissum īrī
present participleadmittēns
admittente, admittentem, admittentēs, admittentī, admittentia, admittentibus, admittentis, admittentīs, admittentium
—
perfect participle—admissus
admissa, admissā, admissae, admissam, admissārum, admissās, admisse, admissī, admissīs, admissō, admissōrum, admissōs
future participleadmissūrus
admissūra, admissūrā, admissūrae, admissūram, admissūrārum, admissūrās, admissūre, admissūrī, admissūrīs, admissūrō, admissūrōrum, admissūrōs, admissūrum
admittendus
admittundus
gerundadmittendī, admittendō, admittendumsupineadmissum, admissū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

equo citato or admisso
at full gallop.
aliquem socium admittere
to admit a person into one's society.
admittere, permittere equum
to give a horse the reins.
facinus, culpam in se admittere
to commit some blameworthy action.
(ad colloquium) admitti (B. C. 3. 57)
to obtain an audience of some one.

ad-mitto, mīsi, missum, 3, v. a. (admĭsse
I. sync. for admisisse, Plaut. Mil. 4, 7, 4: admittier arch. for admitti, as Verg. A. 9, 231), orig. to send to; hence with the access. idea of leave, permission (cf.: aditus, accessus), to suffer to come or go to a place, to admit.—Constr. with in and acc. (in and abl. is rare and doubtful), ad, or dat. (class.).
I. Lit.
A. In gen.: ad eam non admissa sum, Ter. Hec. 2, 1, 41; so Eun. 2, 2, 50: quam multis custodibus opus erit, si te semel ad meas capsas admisero, Cic. Div. in Caecil. 16: in cubiculum, id. Phil. 8, 10: lucem in thalamos, Ov. A. A. 3, 807: domum ad se filium, Nep. Tim. 1: plebem ad campestres exercitationes, Suet. Ner. 10: aliquem per fenestram, Petr. Sat. 79; cf. Ov. A. A. 3, 605: admissis intra moenia hostibus, Flor. 1, 1.—
B. Esp.
1. Of those who admitted one on account of some business; and under the emperors, for the purpose of salutation, to allow one admittance or access, to grant an audience (the t. t. for this; v. admissio, admissionalis; opp. excludere, Cic. Cat. 1, 4, 10; Plin. Pan. 48; cf. Schwarz ad h. 1. 47, 3): nec quemquam admisit, admitted no one to his presence, Cic. Att. 13, 52: domus clari hominis, in quam admittenda hominum cujusque modi multitudo, id. Off. 1, 39: Casino salutatum veniebant; admissus est nemo, id. Phil. 2, 41, 105; Nep. Con. 3; id. Dat. 3; Suet. Aug. 79: spectatum admissi, Hor. A. P. 5: admittier orant, Verg. A. 9, 231: turpius eicitur quam non admittitur hospes, Ov. Tr. 5, 6, 13: vetuit ad eum quemquam admitti, Nep. Eum. 12; Curt. 4, 1, 25: promiscuis salutationibus admittebat et plebem, Suet. Aug. 52.—Metaph.: ante fores stantem dubitas admittere Famam, Mart. 1, 25.—
2. Of a harlot: ne quemquam interea alium admittat prorsus quam me ad se virum, Plaut. As. 1, 3, 83; Prop. 3, 20, 7.—Also of the breeding of animals, to put the male to the female (cf.: admissarius, admissura, admissus), Varr. R. R. 3, 9, 22; 3, 10, 3; Plin. 8, 43, 68 al.; cf. id. 10, 63, 83; Just. 1, 10; Col. 6, 37; 7, 2.—Also used of the female of animals, Varr. R. R. 2, 7, and Non. 69, 85.—
3. Admittere aliquem ad consilium, to admit one to counsel or consultation: nec ad consilium casus admittitur, Cic. Marc. 2, 7: horum in numerum nemo admittebatur nisi qui, etc., Nep. Lys. 1 Halm.—Hence: admittere aliquem ad honores, ad officium, to admit him to, to confer on, Nep. Eum. 1; Suet. Caes. 41; Prop. 2, 34, 16; Sen. Herc. Oet. 335.—
4. Of a horse, to let go or run, to give loose reins to (cf.: remittere, immittere, less emphatic than concitare; usu. in the part. perf.): admisso equo in mediam aciem irruere, Cic. Fin. 2, 19, 61: equites admissis equis ad suos refugerunt, Caes. B. C. 2, 34: Considius equo admisso ad eum accurrit, came at full speed, id. B. G. 1, 22: in Postumium equum infestus admisit, Liv. 2, 19; so Ov. H. 1, 36; id. M. 6, 237.—Hence of the hair, to let it flow loosely: admissae jubae, Ov. Am. 2, 16, 50 al.
II. Fig.
A. Of words, entreaties, etc., to permit a thing to come, to give access or grant admittance, to receive: pacis mentionem admittere auribus, Liv. 34, 49; so 30, 3: nihil quod salutare esset, ad aurĭs admittebant, id. 25, 21: quo facilius aures judicum, quae post dicturi erimus, admittant, Quint. 4, 3, 10.—Hence also absol.: admittere precationem, to hear, to grant, Liv. 31, 5 Gron.; Sil. 4, 698: tunc admitte jocos, give admittance to jesting, i. e. allow it, Mart. 4, 8.—So also: aliquid ad animum, Liv. 7, 9: cogitationem, Lact. 6, 13, 8.—
B. Of an act, event, etc., to let it be done, to allow, permit (fieri pati, Don. ad Ter. Eun. 4, 6, 23).—With acc. of thing: sed tu quod cavere possis stultum admittere est, Ter. l. c.: quod semel admissum coërceri non potest, Cic. Fin. 1, 1, 4: non admittere litem, id. Clu. 116: aspicere ecquid jam mare admitteret, Plin. Ep. 6, 16, 17: non admittere illicita, Vulg. 2 Macc. 6, 20.—With subj. clause: hosti non admissuro, quo minus aggrederetur, Tac. H. 2, 40.—With acc. and inf.: non admisit quemquam se sequi, Vulg. Marc. 5, 37; so acc. of person alone: non admisit eum, ib. 5, 19.—Hence, in the language of soothsayers, t. t. of birds which give a favorable omen, = addīco, to be propitious, to favor: inpetritum, inauguratum'st, quovis admittunt aves, Plaut. As. 2, 1, 11: ubi aves non admisissent, Liv. 1, 36, 6; id. 4, 18 al. (hence: ADMISSIVAE: aves, in Paul. ex Fest. p. 21. Müll.).—
C. Of an unlawful act, design, etc., to grant admittance to one's self; hence, become guiliy of, to perpetrate, to commit (it thus expresses rather the moral liability incurred freely; while committere designates the overt act, punishable by civil law, Herz. ad Caes. B. G. 3, 9; freq. and class.), often with a reflexive pron., in me, etc. (acc.): me hoc delictum admisisse in me, vehementer dolet, Ter. Ad. 4, 5, 48: ea in te admisisti quae, etc., Cic. Phil. 2, 19, 47: tu nihil admittes in te formidine poenae, Hor. Ep. 1, 16, 53: admittere in se culpam, Plaut. Trin. 1, 2, 61; Ter. Phorm. 2, 1, 40: scelera, quae in se admiserit, Lucil. 27, 5 Müll.: quid umquam Habitus in se admisit, ut, etc., Cic. Clu. 60, 167: quantum in se facinus, Caes. B. G. 3, 9.—And without such reflexive pron.: cum multos multa admĭsse acceperim, Plaut. Mil. 4, 7, 4: quid ego tantum sceleris admisi miser? Ter. Heaut. 5, 2, 83; so, si Milo admisisset aliquid, quod, etc., Cic. Mil. 23 fin.: dedecus, Cic. Verr. 1, 17: commissum facinus et admissum dedecus confitebor, id. Fam. 3, 10, 7: tantum dedecus, Caes. B. G. 4, 25: si quod facinus, id. ib. 6, 12: flagitium, Cic. Clu. 128: fraudem, id. Rab. 126: maleficium, id. Sext. Rosc. 62: scelus, Nep. Ep. 6: facinus miserabile, Sall. J. 53, 7: pessimum facinus pejore exemplo, Liv. 3, 72, 2: tantum dedccoris, id. 4, 2; so 2, 37; 3, 59 al.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinadmittō

Proto-Indo-European *mey-? Proto-Indo-European *meyth₂- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *méyth₂eti Proto-Italic *meitō Old Latin mītō Latin mittō Latin admittō From ad- + mittō.

Descendants
  • Catalanadmetre
  • Englishadmit
  • Englishadmittatur
  • Frenchadmettre
  • Frenchadmittatur
  • Italianammettere
  • Portugueseadmitir
  • Romanianadmite
  • Spanishadmitir
  • Asturianalmitir

In English words that came into English from admittō

  • admitadmittō
  • admissionadmissio

Quick answers

What does admittō mean in Latin?
admittō, a verb, means “to let in, admit; to perpetrate, commit”.
What are the principal parts of admittō?
admittō, admittere, admīsī, admissum (third conjugation).
How do you pronounce admittō?
In classical Latin, [adˈmɪt.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [adˈmit.to].
Where does admittō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin admittō.