LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

dīmittō

dīmittō (present infinitive dīmittere, perfect active dīmīsī, supine dīmissum)
Classical[diːˈmɪt.toː]Ecclesiastical[diˈmit.to]
№ 777 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to send away, send forth, send off, dismiss, let go
    “Seu vōs Hesperiam magnam Sāturniaque arva, sīve Erycīs fīnīs rēgemque optātis Acestēn, auxiliō tūtōs dīmittam, opibusque iuvābō.” “Whatever your choices – great Hesperia and the fields of Saturn, or the land of Eryx and King Acestes – I shall send [you] forth with protective escorts, and help with supplies.” – Queen Dido29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 1.569–571
  2. to renounce, give up, abandon, forego, forsake
    audi fili mi disciplinam patris tui et ne dimittas legem matris tuaeMy son, hear the instruction of thy father, and forsake not the law of thy mother.Late 4th century, Jerome [et al.], transl., edited by Roger Gryson, Biblia Sacra: Iuxta Vulgatam Versionem (Vulgate), 5th edition, Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, published 2007, →ISBN, Proverbiorum 1:8, page 958:
  3. to pardon, forgive, condone
    Iesus autem dicebat: Pater dimitte illis non enim sciunt quid faciuntJesus then said, “Father, forgive them, for they know not what they do.”Late 4th century, Jerome [et al.], transl., edited by Roger Gryson, Biblia Sacra: Iuxta Vulgatam Versionem (Vulgate), 5th edition, Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, published 2007, →ISBN, Lucam 23:34, page 1654:

Latīnē defined in Latin in our graded readers

ā mē mittō, īre iubeō; dominus servum dīmittit.
dīmittō -ere -mīsī — in Mille Verba, Thermae
in variās partēs mittō
send away, dismiss
dīmittō -ere, -mīsī — in De Bello Gallico II, ch. 10
dīmissīs cōpiīs = cōpiās domum īre iubet
send away, dismiss
dīmittō -ere, -mīsī — in De Bello Gallico III, ch. 3

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Mittere · Legare · Amittere · Dimittere · Omittere

1. Mittere μεθεῖναι is the general expression, to send; legare (from λέγω) has a special political meaning, to delegate. The missus makes his appearance as a servant or messenger; the legatus, as a representative. 2. Amittere and dimittere mean to let go any thing already in one’s possession; amittere, against one’s will, as to lose; dimittere, after having used it, as to dismiss; whereas omittere means to let anything pass by, without taking possession of it; to speak with precision, Amittimus inviti et casu, omittimus volentes et sponte. Hence amittere occasionem means, to let slip an opportunity, so as not to be able to take advantage of it, from negligence; whereas omittere occasionem means, to renounce an opportunity, so as not to wish to take advantage of it, from attaching little value to it. Vitam amittere means, to lose one’s life; vitam omittere, to sacrifice it. (iii. 285.)

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dīmittōdīmittēbamdīmittamdīmīsīdīmīseramdīmīserō
2nd sg.dīmittisdīmittēbāsdīmittēsdīmīsistīdīmīserāsdīmīseris
3rd sg.dīmittitdīmittēbatdīmittetdīmīsitdīmīseratdīmīserit
1st pl.dīmittimusdīmittēbāmusdīmittēmusdīmīsimusdīmīserāmusdīmīserimus
2nd pl.dīmittitisdīmittēbātisdīmittētisdīmīsistisdīmīserātisdīmīseritis
3rd pl.dīmittuntdīmittēbantdīmittentdīmīsērunt
dīmīsēre
dīmīserantdīmīserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dīmittamdīmitteremdīmīserimdīmīsissem
2nd sg.dīmittāsdīmitterēsdīmīserīsdīmīsissēs
3rd sg.dīmittatdīmitteretdīmīseritdīmīsisset
1st pl.dīmittāmusdīmitterēmusdīmīserīmusdīmīsissēmus
2nd pl.dīmittātisdīmitterētisdīmīserītisdīmīsissētis
3rd pl.dīmittantdīmitterentdīmīserintdīmīsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dīmittordīmittēbardīmittar
2nd sg.dīmitteris
dīmittere
dīmittēbāris
dīmittēbāre
dīmittēris
dīmittēre
3rd sg.dīmittiturdīmittēbāturdīmittētur
1st pl.dīmittimurdīmittēbāmurdīmittēmur
2nd pl.dīmittiminīdīmittēbāminīdīmittēminī
3rd pl.dīmittunturdīmittēbanturdīmittentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dīmittardīmitterer
2nd sg.dīmittāris
dīmittāre
dīmitterēris
dīmitterēre
3rd sg.dīmittāturdīmitterētur
1st pl.dīmittāmurdīmitterēmur
2nd pl.dīmittāminīdīmitterēminī
3rd pl.dīmittanturdīmitterentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dīmittedīmittere
pres. 2nd pl.dīmittitedīmittiminī
fut. 2nd sg.dīmittitōdīmittitor
fut. 3rd sg.dīmittitōdīmittitor
fut. 2nd pl.dīmittitōte—
fut. 3rd pl.dīmittuntōdīmittuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedīmitteredīmittī
perfect infinitivedīmīsissedīmissum esse
future infinitivedīmissūrum essedīmissum īrī
present participledīmittēns—
perfect participle—dīmissus
dīmissa, dīmissā, dīmissae, dīmissam, dīmissārum, dīmissās, dīmisse, dīmissī, dīmissīs, dīmissō, dīmissōrum, dīmissōs
future participledīmissūrus
dīmissūra, dīmissūrā, dīmissūrae, dīmissūram, dīmissūrārum, dīmissūrās, dīmissūre, dīmissūrī, dīmissūrīs, dīmissūrō, dīmissūrōrum, dīmissūrōs, dīmissūrum
dīmittendus
dīmittundus, dīmittunda, dīmittundā, dīmittundae, dīmittundam, dīmittundārum, dīmittundās, dīmittunde, dīmittundī, dīmittundīs, dīmittundō, dīmittundōrum, dīmittundōs, dīmittundum
gerunddīmittendī, dīmittendō, dīmittendumsupinedīmissum, dīmissū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

dimittere senatum
to dismiss the senate.
e manibus dimittere
to let go from one's hands.
dimittere exercitum
to disband an army.
dimittere e manibus hostes
to let the enemy escape.
impunitum aliquem dimittere
to let a person go scot-free.
fortunam ex manibus dimittere
to let success slip through one's fingers.
victoriam exploratam dimittere
to let a sure victory slip through one's hands.
hostem e manibus non dimittere
to not let the enemy escape.
2 more phrases
concilium indicere, habere, dimittere
to fix the day for, to hold, to dismiss a meeting.
occasionem praetermittere, amittere (through carelessness), omittere (deliberately), dimittere (through indifference)
to lose, let slip an opportunity.

dī-mitto, mīsi, missum, 3, v. a.
I. With particular reference to the prep., to send different ways, to send apart, i. e.,
A. To send out or forth in different directions, to send about (class.).
(a). With acc.: Naevius pueros circum amicos dimittit, Cic. Quint. 6, 2: consules designatos circum provincias, Suet. Aug. 64: litteras circum municipia, Caes. B. C. 3, 22, 1; cf.: litteras circa praefectos, Liv. 42, 51: litteras per omnes provincias, Caes. B. C. 3, 79, 4; with which cf.: nuntios per agros, id. B. G. 6, 31, 2: librum per totam Italiam, Plin. Ep. 4, 7, 2: edicta per provincias, Suet. Galb. 10: certos per litora, Verg. A. 1, 577 et saep.: nuntios tota civitate Aeduorum, Caes. B. G. 7, 38, 9: nuntios in omnes partes, id. ib. 4, 19, 2; 4, 34, 5; cf. ib. 5, 49, 8; and poet.: aciem (i. e. oculos) in omnes partes, Ov. M. 3, 381: praefectos in finitimas civitates, Caes. B. G. 3, 7, 3; cf.: Manlium Faesulas, Sall. C. 27 et saep.: nuntios ad Centrones, etc., Caes. B. G. 5, 39, 1; so with ad, id. ib. 6, 34, 8; id. B. C. 1, 52 fin. al.: legatos quoquoversus, id. B. G. 3, 23, 2; 7, 4, 5; id. B. C. 1, 36, 2: dimissos equites pabulandi causa, id. ib. 1, 80, 3; cf. equitatum, id. B. G. 7, 71, 5: omnem ab se equitatum, id. ib. § 1.—Trop.: animum ignotas in artes, Ov. M. 8, 188, directs, applies (al. demittit).—
(b). Without object acc.: dimisit circum omnes propinquas regiones, Caes. B. C. 3, 112, 6: per provincias, Liv. 29, 37: ad amicos, Cic. Tull. Fragm. § 22; cf.: in omnes partis, Caes. B. G. 6, 43, 1.—
B. To separate a multitude, to break up, dissolve; and subjectively, to dismiss (from one's self), to discharge, disband: senatu dimisso, Cic. Lael. 3, 12: senatum, Cic. Verr. 2, 4, 65: concilium, id. Leg. 2, 12, 31; id. Vatin. 2, 5; Caes. B. G. 1, 18; 1, 31; id. B. C. 1, 32, 4 et saep.; cf. conventum, Sall. C. 21 fin.: exercitum (a standing military t. t.; cf. Vell. 2, 52, 4), Caes. B. C. 1, 2, 6; 1, 9, 5 et saep.: plures manus (with diducere, and opp. continere manipulos ad signa), Caes. B. G. 6, 34, 5: delectum, Plaut. Rud. 4, 8, 15: convivium, to break up, Liv. 36, 29; Tac. A. 15, 30 et saep.
II. With particular reference to the verb, to send away either an individual or a body; to let go, discharge, dismiss, release.
A. Lit.: aliquem ab se et amandare in ultimas terras, Cic. Sull. 20, 57; so, aliquem ab se, id. Fam. 13, 63; Nep. Att. 4, 2: discedentem aliquem non sine magno dolore, id. ib. 12, 18 fin.: aliquos aequos placatosque, id. Or. 10, 34; so, aliquem incolumem, Caes. B. C. 1, 18, 4; 1, 23, 3: ex custodia, Liv. 23, 2, 14: e carcere, Just. 21, 1, 5: impunitum, Sall. C. 51, 5: saucium ac fugatum, Nep. Hann. 4: neminem nisi victum, id. ib. 3 et saep.; cf.: aliquem ludos pessumos, i. e. pessime ludificatum, Plaut. Rud. 3, 5, 12: uxorem, i. e. to put her away, repudiate her, Suet. Aug. 63 al.: Cossutia dimissa, quae desponsata fuerat, etc., id. Caes. 1: sponsam intactam, id. Aug. 62: cf. also: aliquam e matrimonio, Suet. Tib. 49; v. also under no. B.: creditorem, i. e. to pay him, Dig. 31, 72: debitorem, i. e. to forgive him the debt, ib. 50, 9, 4: equos, in order to fight on foot, Tac. Agr. 37 fin.; Verg. A. 10, 366; but also in order to flee, Caes. B. C. 3, 69 fin.: hostem ex manibus, id. ib. 1, 64, 2; 3, 49, 2; cf. also: Demosthenem (i. e. his orations) e manibus, to put out of one's hands, to lay down, Cic. Or. 30; cf.: istos sine ulla contumelia dimittamus, id. de Or. 3, 17, 64: milites, in oppidum, Caes. B. C. 1, 21, 2: a turpissima suspicione, to free, relieve, Petr. 13, 4.—Absol.: dimittam, ut te velle video, Plaut. Trin. 4, 2, 106; Cic. de Or. 1, 28; Quint. 11, 3, 86 al. —
2. Transf., of inanimate objects: eum locum, quem ceperant, to abandon, desert, Caes. B. C. 1, 44, 4: Italiam, id. ib. 1, 25, 4: ripas, id. B. G. 5, 18 fin.: complura oppida, Hirt. B. G. 8, 5: provinciam, Liv. 40, 43: captam Trojam, Ov. M. 13, 226 et saep.: fortunas morte, Cic. Tusc. 1, 6, 12; cf. patrimonium, id. Caecin. 26 fin.: speratam praedam ex manibus, Caes. B. G. 6, 8, 1: signa ex metu, id. B. C. 3, 69 fin.; cf. arma, Sen. Ep. 66 fin.; Luc. 3, 367 et saep.— Esp.: dimissis manibus, with hands relaxed, i. e. in all haste: ibi odos dimissis manibus in caelum volat, Plaut. Ps. 3, 2, 52; cf.: dimissis pedibus, id. ib. v. 54: dimissis manibus fugere domum, id. Ep. 3, 1, 16.—
B. Trop., to renounce, give up, abandon, forego, forsake: ista philosophia, quae nunc prope dimissa revocatur, Cic. Ac. 2, 4, 11: rem saepius frustra tentatam, Caes. B. C. 1, 26 fin.: exploratam victoriam, id. B. G. 7, 52, 2: oppugnationem, id. ib. 7, 17, 4; id. B. C. 3, 73, 1: occasionem rei bene gerendae, id. B. G. 5, 57, 1; cf. id. B. C. 1, 72, 4; 3, 25, 4: rei gerendae facultatem, id. ib. 1, 28, 2; 3, 97, 1: omnem rei frumentariae spem, id. ib. 1, 73, 1: condiciones pacis, id. ib. 1, 26, 2: principatum, id. B. G. 6, 12, 6: tempus, id. ib. 2, 21 fin.; Cic. de Or. 2, 21, 89: suum jus (opp. retinere), id. Balb. 13, 31: vim suam, id. Fam. 9, 12: libertatem; id. Planc. 34 fin.: amicitias, id. Lael. 21: commemorationem nominis nostri, id. Arch. 11 fin.: quaestionem, Cic. Verr. 2, 2, 30: curam, id. Att. 14, 11; Tac. Or. 3: praeterita, instantia, futura pari oblivione, id. H. 3, 36: matrimonia, Suet. Calig. 25: fugam, Verg. A. 11, 706: coeptum iter, Ov. M. 2, 598: cursus, id. ib. 11, 446 et saep.: tantam fortunam ex manibus, Caes. B. G. 6, 37 fin.: studium et iracundiam suam rei publicae dimittere, i. q. condonare, to sacrifice to the good of the state, id. B. C. 3, 69, 3; cf.: tributa alicui, i. e. to remit, Tac. H. 3, 55: laudibus nomen alicujus in longum aevum, to transmit, Luc. 1, 448: dimissum quod nescitur, non amittitur, is foregone, not lost, Pub. Syr. 138 (Rib.).

Origins

  1. Proto-Indo-European*dwóh₁
  2. Latindīmittō

Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dī- Proto-Indo-European *mey-? Proto-Indo-European *meyth₂- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *méyth₂eti Proto-Italic *meitō Old Latin mītō Latin mittō Latin dīmittō From dī- + mittō (“to cause to go, let go, send, send off, despatch”).

Descendants
  • Catalandimitir
  • Catalandemetre
  • Englishdismiss
  • Frenchdémettre
  • Italiandimettere
  • Portuguesedemitir
  • Spanishdimitir
  • Galiciandimitir
  • Piedmontesedimëtte

Quick answers

What does dīmittō mean in Latin?
dīmittō, a verb, means “to send away, send forth, send off, dismiss, let go; to renounce, give up, abandon, forego, forsake; to pardon, forgive, condone”.
What are the principal parts of dīmittō?
dīmittō, dīmittere, dīmīsī, dīmissum (third conjugation).
How do you pronounce dīmittō?
In classical Latin, [diːˈmɪt.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [diˈmit.to].
Where does dīmittō come from?
Proto-Indo-European *dwóh₁ → Latin dīmittō.