LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

remittō

remittō (present infinitive remittere, perfect active remīsī, supine remissum)
Classical[rɛˈmɪt.toː]Ecclesiastical[reˈmit.to]

Meaning

  1. to send back, to remit, to throw back, restore
  2. to forgive, free one from any thing
  3. to give up, reject, yield, resign, grant, concede
  4. to omit to do any thing
  5. to cease
  6. to allow, permit
  7. to relax, to diminish
  8. to forgo, to do without

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.remittōremittēbamremittamremīsīremīseramremīserō
2nd sg.remittisremittēbāsremittēsremīsistīremīserāsremīseris
3rd sg.remittitremittēbatremittetremīsitremīseratremīserit
1st pl.remittimusremittēbāmusremittēmusremīsimusremīserāmusremīserimus
2nd pl.remittitisremittēbātisremittētisremīsistisremīserātisremīseritis
3rd pl.remittuntremittēbantremittentremīsērunt
remīsēre
remīserantremīserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.remittamremitteremremīserimremīsissem
2nd sg.remittāsremitterēsremīserīsremīsissēs
3rd sg.remittatremitteretremīseritremīsisset
1st pl.remittāmusremitterēmusremīserīmusremīsissēmus
2nd pl.remittātisremitterētisremīserītisremīsissētis
3rd pl.remittantremitterentremīserintremīsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.remittorremittēbarremittar
2nd sg.remitteris
remittere
remittēbāris
remittēbāre
remittēris
remittēre
3rd sg.remittiturremittēbāturremittētur
1st pl.remittimurremittēbāmurremittēmur
2nd pl.remittiminīremittēbāminīremittēminī
3rd pl.remittunturremittēbanturremittentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.remittarremitterer
2nd sg.remittāris
remittāre
remitterēris
remitterēre
3rd sg.remittāturremitterētur
1st pl.remittāmurremitterēmur
2nd pl.remittāminīremitterēminī
3rd pl.remittanturremitterentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.remitteremittere
pres. 2nd pl.remittiteremittiminī
fut. 2nd sg.remittitōremittitor
fut. 3rd sg.remittitōremittitor
fut. 2nd pl.remittitōte—
fut. 3rd pl.remittuntōremittuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveremittereremittī
perfect infinitiveremīsisseremissum esse
future infinitiveremissūrum esseremissum īrī
present participleremittēns—
perfect participle—remissus
remissa, remissā, remissae, remissam, remissārum, remissās, remisse, remissī, remissīs, remissō, remissōrum, remissōs
future participleremissūrus
remissūra, remissūrā, remissūrae, remissūram, remissūrārum, remissūrās, remissūre, remissūrī, remissūrīs, remissūrō, remissūrōrum, remissūrōs, remissūrum
remittendus
remittundus, remittenda, remittendā, remittendae, remittendam, remittendārum, remittendās, remittende, remittendīs, remittendōrum, remittendōs
gerundremittendī, remittendō, remittendumsupineremissum, remissū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

iustitium remittere
to re-open the courts.
dolores remittunt, relaxant
the pain grows less.
litterarum studia remittere
to relax one's studies.
animum or simply se remittere
to indulge oneself.
freno remisso; effusis habenis
with loose reins.
ventus remittit (opp. increbrescit)
the wind is falling.
nihil ex pristina virtute remittere
to live as scrupulously moral a life as ever.
repudium remittere viro (Dig. 24. 3)
to separate (of the woman).
1 more phrases
nuntium remittere alicui (De Or. 1. 40)
to separate, be divorced (used of man or woman).

rĕ-mitto, mīsi, missum, 3, v. a. and n.
I. Act., to let go back, send back, despatch back, drive back, cause to return (class. and very freq.; cf. reddo).
A. Lit.
1. In gen.: Al. Redde mihi illam (filiam) ... Non remissura es mihi illam? ... non remittes? Me. Non remittam! Plaut. Cist. 2, 1, 29 sq.: a legione omnes remissi sunt domum Thebis, id. Ep. 2, 2, 22: aliquem domum, Caes. B. G. 1, 43 fin.; 4, 21; 7, 4 fin.; id. B. C. 3, 27 fin.: mulieres Romam, Cic. Att. 7, 23, 2: paucos in regnum, Caes. B. C. 2, 44: Fabium cum legione in sua hiberna, id. B. G. 5, 53: partem legionum in sua castra, id. B. C. 3, 97: ad parentes aliquem nuntium, Plaut. Capt. 2, 3, 15: aliquem ad aliquem, id. Cas. 2, 8, 1; Cic. Fam. 16, 5, 1; Caes. B. C. 1, 24; 26: obsides alicui, id. B. G. 3, 8 fin.; Lucil. ap. Lact. 5, 14: is argentum huc remisit, Plaut. As. 2, 2, 69: librum tibi remisi, Cic. Att. 9, 9, 2: pila intercepta, to cast or hurl back, Caes. B. G. 2, 27; so, tractum de corpore telum, Ov. M. 5, 95: epistulam ad aliquem, Plaut. Truc. 2, 4, 43: litteras Caesari, Caes. B. G. 5, 47; cf.: scripta ad eum mandata per eos, id. B. C. 1, 10: naves ad aliquem, id. B. G. 5, 23; so, naves, id. B. C. 1, 27: obsides, id. B. G. 3, 8; 3, 29: nonne vides etiam, quantā vi tigna trabesque Respuat umor aquae? .. Tam cupide sursum revomit magis atque remittit, drives back, Lucr. 2, 199; so, aquas longe (cautes), Sen. Hippol. 583: calces (equi), i. e. kick out behind, Nep. Eum. 5, 5.—
b. To send forth from itself, give out, yield: ut melius muriā, quam testa marina remittit, gives forth, yields, Hor. S. 2, 8, 53: muriam, Col. 12, 9 init.: minimum seri, id. 12, 13: umorem (humus), id. 12, 15 init.: aeruginem (vasa aenea), id. 12, 20, 2: nec umenti sensit tellure remitti (nebulas), Ov. M. 1, 604: umorem ex se ipsa remittit, Verg. G. 2, 218: quod baca remisit olivae, Hor. S. 2, 4, 69: sanguinem e pulmone, Ov. P. 1, 3, 19.—
2. In partic.
a. To let go back, to loosen, slacken, relax any thing strained, bound, rigid, etc. (syn. relaxo; opp. intendo, adduco): in agro ambulanti ramulum adductum, ut remissus esset, in oculum suum recidisse, Cic. Div. 1, 54, 123; cf.: habenas vel adducere vel remittere, id. Lael. 13, 45: frena, Ov. M. 2, 191 (opp. retinere); 6, 228: lora, id. ib. 2, 200; id. Am. 3, 2, 14; cf.: vela pennarum, Lucr. 6, 743: ira contractis, hilaritas remissis (superciliis) ostenditur, Quint. 11, 3, 79: quattuor remissis (digitis) magis quam tensis, id. 11, 3, 99: digitis, Ov. H. 19, 197: remissis, id. M. 4, 229: junctasque manus remisit; vinclis remissis, etc., i. e. to loose, id. ib. 9, 314 sq.: digitum contrahens ac remittens, Plin. 11, 26, 32, § 94: bracchia, i. e. to let sink or fall down, Verg. G. 1, 202: remissas manus, sinking or failing, Vulg. Heb. 12, 12: frigore mella Cogit hiems eademque calor liquefacta remittit, dissolves again, melts, Verg. G. 4, 36; cf.: cum se purpureo vere remittit humus, opens again, thaws, Tib. 3, 5, 4: vere remissus ager, Ov. F. 4, 126. —
b. To leave behind, produce: veluti tractata notam labemque remittunt Atramenta, Hor. Ep. 2, 1, 235.—
c. Jurid. t. t.: remittere nuntium or repudium, to send a bill of divorce, to dissolve a marriage or betrothal; v. nuntius and repudium.—
B. Trop.
1. In gen., to send back, give back, return, restore, dismiss, remove, etc.: (specula) simulacra remittunt, Lucr. 4, 337 Lachm.: vocem late nemora alta remittunt, Verg. A. 12, 929; cf.: totidemque remisit Verba locus, Ov. M. 3, 500: chorda sonum ... remittit acutum (with reddere), Hor. A. P. 349: vos me imperatoris nomine appellavistis: cujus si vos paenitet, vestrum vobis beneficium remitto, mihi meum restituite nomen, Caes. B. C. 2, 32 fin.: quin etiam ipsis (imperium) remittere, id. B. G. 7, 20: integram causam ad senatum remittit, refers, Tac. A. 3, 10: a quibus appellatum erit, si forte ad eosdem remittemur, Quint. 11, 1, 76; 12, 10, 21: veniam, to return, repay, Verg. A. 4, 436: quae nisi respuis ex animo longeque remittis, Lucr. 6, 68; cf.: opinionem animo, to dismiss, reject, cast off, Cic. Clu. 2, 6: si quid ab omnibus conceditur, id reddo ac remitto, resign it, id. Sull. 30, 84: utramque provinciam remitto, exercitum depono, id. Phil. 8, 8, 25: Galliam togatam, id. ib. 8, 9, 27.—
2. In partic.
a. (Acc. to I A. 2. a.) To slacken, relax, relieve, release, abate, remit (freq. and class.): omnes sonorum tum intendens tum remittens persequetur gradus, Cic. Or. 18, 59; cf.: (sonorum vis) tum remittit animos, tum contrahit, id. Leg. 2, 15, 38: quaero enim non quibus intendam rebus animum, sed quibus relaxem ac remittam, relieve, recreate, refresh, id. Fragm. ap. Non. 383, 23: ut requiescerem curamque animi remitterem, id. Verr. 2, 4, 61, § 137: animum per dies festos licentius, Liv. 27, 31; and in a like sense with se, Nep. Alcib. 1 fin.; and mid.: mirum est, ut opusculis animus intendatur remittaturque, Plin. Ep. 7, 9, 13: animos a contentione pugnae, Liv. 5, 41: animos a certamine, id. 9, 12: animos a religione, id. 5, 25; cf.: nihil apud milites remittitur a summo certamine, id. 6, 24, 10: superioris temporis contentionem, Caes. B. C. 2, 14 fin.; cf. Cic. Brut. 55, 202: diligentiam in perdiscendo ac memoriam, Caes. B. G. 6, 14; cf.: curam et diligentiam remittunt, id. B. C. 2, 13: summum illud suum studium remisit, Cic. Brut. 93, 320: ea studia remissa temporibus revocavi, id. Tusc. 1, 1, 1: belli opera, Liv. 30, 3: bellum, id. 30, 23: pugnam, Sall. J. 60, 3 al.: urguent tamen et nihil remittunt, Cic. Fin. 4, 28, 77: equites petere ut sibi laxaret aliquid laboris; quibus ille, ne nihil remissum dicatis, remitto, etc., Liv. 9, 16: cottidie aliquid iracundiae remittebat, Cic. Phil. 8, 6, 19; cf. id. Att. 10, 4, 2: aliquid de suo, id. Rab. Post. 11, 31: horam de meis legitimis horis, Cic. Verr. 2, 1, 9, § 25: aliquid de severitate cogendi, id. Phil. 1, 5, 12; 13, 17, 36: nihil de saevitiā, Tac. A. 6, 25 al.; cf. Caes. B. C. 3, 17: ex eo, quod ipse potest in dicendo, aliquantum remittet, Cic. Div. in Caecil. 15, 48: aliquid ex pristinā virtute, Caes. B. C. 3, 28: aliquid ex curā verborum, Quint. 10, 7, 22; 7, 1, 22.—With ellipsis of aliquid, etc.: illum viris fortissimis remittere de summā non potuisse, te mulieri deterrimae recte remississe, etc., Cic. Verr. 2, 3, 35, § 82; Liv. 4, 43, 11: de voluntate nihil, Cic. Brut. 5, 17: nihil e solito luxu, Tac. H. 3, 55: nihil ex arrogantiā, id. Agr. 27 al.— Impers.: tum aequo animo remittendum de celeritate existumabat, Caes. B. G. 5, 49.—
(b). With inf., to cease, leave off, omit to do any thing (rare; not in Cic. or Cæs.): si cogites, remittas jam me onerare injuriis, Ter. And. 5, 1, 8: neque remittit quid ubique hostis ageret explorare, Sall. J. 52, 5; cf.: quid bellicosus Cantaber cogitet, remittas Quaerere, Hor. C. 2, 11, 3.—
(g). With se, or mid., to relax, abate: ubi dolor et inflammatio se remiserunt, Cels. 4, 24 fin.; cf.: cum se furor ille remisit, Ov. H. 4, 51: quae (febres) certum habent circuitum et ex toto remittuntur, Cels. 3, 12; cf. under II.—
(d). Mid., to recreate one's self: eundem, cum scripsi, eundem etiam cum remittor, lego, Plin. Ep. 1, 16, 7; cf.: fas est et carmine remitti, id. ib. 7, 9, 9; cf. supra: animus remittatur, id. ib. 7, 9, 13.—(ε) To give free course to (opp. continere): animi appetitus, qui tum remitterentur, tum continerentur, Cic. N. D. 2, 12, 34.—
b. With respect to a person, to free one from any thing; to give up, grant, forgive, yield, resign, concede, surrender, sacrifice a thing to any one (= concedere, condonare); with acc. of the offence: Tranioni remitte quaeso hanc noxiam causā meā, Plaut. Most. 5, 2, 47: injuriam, Sall. H. 3, 61, 2 Dietsch: quare tum cito senex ille remisit injuriam? Sen. Contr. 2, 11, 1: ut ex animo tibi volens omne delictum remittam, App. M. 3, p. 137, 29; so freq. in late Lat., to remit, forgive a sin or offence: peccata, Vulg. Matt. 9, 2: blasphemia, id. ib. 12, 31: cogitationem, id. Act. 8, 22. — Freq. with acc. of the penalty: multam, Cic. Phil. 11, 8, 18: poenam alicui, Liv. 40, 10, 9: ipso remittente Verginio ultimam poenam, id. 3, 59, 10; 8, 35, 1: omnia tibi ista concedam et remittam, Cic. Verr. 2, 5, 9, § 22; cf. id. Ac. 2, 33, 106; and: alicui remittere atque concedere, ut, etc., id. Planc. 30, 73: meam animadversionem et suppli cium ... remitto tibi et condono, Vatin. ap. Cic. Fam. 5, 10, 2: quod natura remittit, Invida jura negant, Ov. M. 10, 330: si per populum Romanum stipendium remittatur, Caes. B. G. 1, 44: pecunias, quas erant in publicum Varroni cives Romani polliciti, remittit, id. B. C. 2, 21; cf. Liv. 42, 53: aedes (venditas) alicui, to give up, resign a purchase, Plaut. Most. 3, 2, 111: tempus vobis, Cic. Verr. 2, 1, 11, § 30: ut patria tantum nobis in nostrum privatum usum, quantum ipsi superesse posset, remitteret, id. Rep. 1, 4, 8: navem imperare debuisti ex foedere: remisisti in triennium: militem nullum umquam poposcisti per tot annos, Cic. Verr. 2, 4, 9, § 21: tibi remittunt omnes istam voluptatem et eā se carere patiuntur, resign that pleasure to you, id. de Or. 1, 58, 246: ut memoriam simultatium patriae remitteret, sacrifice to his country, Liv. 9, 38; cf.: privata odia publicis utilitatibus remittere, Tac. A. 1, 10: ut sibi poenam magistri equitum remitteret (dictator), that he would remit for their sake, Liv. 8, 35: dictator consulibus in senatu magnifice conlaudatis et suarum quoque rerum illis remisso honore, dictaturā se abdicavit, having been resigned in their favor, id. 7, 11: jus ipsi remittent, will abandon their claim, id. 6, 18, 7.— Absol.: remittentibus tribunis plebis comitia per interregem sunt habita, withdrawing their opposition, Liv. 6, 36, 3: de tributo remiserunt, id. 5, 12, 13; cf. Tac. A. 1, 8: si hoc ipsi remitti vellent, remitterent ipsi de maritumis custodiis, Caes. B. C. 3, 17.—
(b). Poet., with inf., to allow, permit: sed mora damnosa est nec res dubitare remittit, Ov. M. 11, 376; cf.: (Fides) occulte saevire vetat, prodesse remittit, Claud. Laud. Stil. 2, 37. —
II. Neutr., to decrease, abate (very rare, but class.): si forte ventus remisisset, Caes. B. C. 3, 26: imbres, Liv. 40, 33, 4: pestilentia, id. 2, 34, 6: cum remiserant dolores pedum, Cic. Brut. 34, 130; cf.: si remittent quippiam Philumenae dolores, Ter. Hec. 3, 2, 14: tumor remittens, Cels. 7, 18: vapor calidus primo non remittit propter levitatem, does not sink, Vitr. 8, 2.— Hence, rĕmissus, a, um, P. a. (acc. to I. A. 2. a.), slack, loose, relaxed, languid (opp. contentus, contendere): membra, Lucr. 5, 852.
A. Lit.: ut onera contentis corporibus facilius feruntur, remissis opprimunt, Cic. Tusc. 2, 23, 54; cf.: vox, ut nervi, quo remissior, hoc gravior et plenior, Quint. 11, 3, 42: ridens Venus et remisso Filius arcu, Hor. C. 3, 27, 67: ammoniacum, i. e. liquid, Pall. 1, 41, 2; cf. adeps, Veg. 1, 11, 4. —
B. Trop., relaxed, not rigid, strict, or hard, both in a good and bad sense.
1. Mild, gentle, soft, indulgent, cheerful, good-humored, gay, etc. (syn.: lenis, mitis, dulcis): remissior ventus, Caes. B. C. 3, 26: remissiora frigora, id. B. G. 5, 12 fin.: cantūs remissiores, Cic. de Or. 1, 60, 254; cf.: tum intentis tum remissis modis, Quint. 11, 3, 17: si me non improbissime Dolabella tractasset, dubitassem fortasse, utrum remissior essem, an summo jure contenderem, Cic. Att. 16, 15, 1: in eo sermone non remissi sumus, id. Fin. 3, 1, 2: remissus et subridens, Tac. Or. 11 init.: nisi magistratus valde lenes et remissi sint, Cic. Rep. 1, 43, 66: in ulciscendo remissior, id. Red. ad Quir. 7, 23: animus (with lenis), id. de Or. 2, 46, 193; cf.: remississimo ad otium et ad omnem comitatem animo, i. e. most prone, Suet. Aug. 98: remissus et mitis, Plin. Ep. 3, 14, 5: cum tristibus severe, cum remissis jucunde vivere, Cic. Cael. 6, 13; cf. Suet. Galb. 14; id. Claud. 21: decorus est sermo senis quietus et remissus, Cic. Sen. 9, 28: remissius genus dicendi, id. Sest. 54, 115: amicitia remissior esse debet et liberior et dulcior, id. Lael. 18, 66; cf. affectus, Quint. 10, 1, 73: egressiones dulces et remissae, id. 11, 3, 164: joci, gay, merry (opp. curae graves), Ov. M. 3, 319; cf.: remissiores hilarioresque sermones, Suet. Tib. 21: opus, Ov. Tr. 2, 547. —
2. Slack, negligent, remiss (syn. languidus): esse remisso ac languido animo, Caes. B. C. 1, 21; cf.: nostris languentibus atque animo remissis, id. ib. 2, 14: dolus Numidarum nihil languidi neque remissi patiebatur, i. e. no negligence, Sall. J. 53, 6; 88, 2: in labore, Nep. Iphic. 3, 1: oderunt agilem gnavumque remissi, Hor. Ep. 1, 18, 90: remissior in petendo, Cic. Mur. 26, 52: vita remissior, Suet. Tib. 52.—
b. Lower, cheaper: remissior aliquanto ejus fuit aestimatio quam annona, below the market price, Cic. Verr. 2, 3, 92, § 214. — Hence, adv.: rĕ-missē (acc. to B. 1.), gently, mildly (with leniter, urbane; opp. severe, graviter, vehementer, etc.), Cic. de Or. 3, 26, 102; id. Cael. 14, 33; Col. 1, 8, 10; Quint. 10, 2, 23; 12, 10, 71; Suet. Claud. 30.—Comp., Cic. de Or. 1, 60, 255; Cic. Verr. 2, 4, 34, § 76; Quint. 9, 2, 91.—Sup. is not found.

Origins

  1. Proto-Italic*wre-
  2. Latinremittō

Proto-Indo-European *mey-? Proto-Indo-European *meyth₂- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *méyth₂eti Proto-Italic *meitō Old Latin mītō Latin mittō Latin remittō From re- + mittō.

Descendants
  • Catalanremetre
  • Englishremit
  • Englishremiss
  • Englishremise
  • Frenchremettre
  • Italianrimettere
  • Portugueseremitir
  • Spanishremitir
  • Galicianremitir
  • Sicilianrimèttiri

Quick answers

What does remittō mean in Latin?
remittō, a verb, means “to send back, to remit, to throw back, restore; to forgive, free one from any thing; to give up, reject, yield, resign, grant, concede”.
What are the principal parts of remittō?
remittō, remittere, remīsī, remissum (third conjugation).
How do you pronounce remittō?
In classical Latin, [rɛˈmɪt.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [reˈmit.to].
Where does remittō come from?
Proto-Italic *wre- → Latin remittō.