LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

praetermittō

praetermittō (present infinitive praetermittere, perfect active praetermīsī, supine praetermissum)
Classical[prae̯.tɛrˈmɪt.toː]Ecclesiastical[pre.terˈmit.to]

Meaning

  1. to allow or permit to pass
  2. to omit or neglect
  3. to overlook

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.praetermittōpraetermittēbampraetermittampraetermīsīpraetermīserampraetermīserō
2nd sg.praetermittispraetermittēbāspraetermittēspraetermīsistīpraetermīserāspraetermīseris
3rd sg.praetermittitpraetermittēbatpraetermittetpraetermīsitpraetermīseratpraetermīserit
1st pl.praetermittimuspraetermittēbāmuspraetermittēmuspraetermīsimuspraetermīserāmuspraetermīserimus
2nd pl.praetermittitispraetermittēbātispraetermittētispraetermīsistispraetermīserātispraetermīseritis
3rd pl.praetermittuntpraetermittēbantpraetermittentpraetermīsērunt
praetermīsēre
praetermīserantpraetermīserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.praetermittampraetermitterempraetermīserimpraetermīsissem
2nd sg.praetermittāspraetermitterēspraetermīserīspraetermīsissēs
3rd sg.praetermittatpraetermitteretpraetermīseritpraetermīsisset
1st pl.praetermittāmuspraetermitterēmuspraetermīserīmuspraetermīsissēmus
2nd pl.praetermittātispraetermitterētispraetermīserītispraetermīsissētis
3rd pl.praetermittantpraetermitterentpraetermīserintpraetermīsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.praetermittorpraetermittēbarpraetermittar
2nd sg.praetermitteris
praetermittere
praetermittēbāris
praetermittēbāre
praetermittēris
praetermittēre
3rd sg.praetermittiturpraetermittēbāturpraetermittētur
1st pl.praetermittimurpraetermittēbāmurpraetermittēmur
2nd pl.praetermittiminīpraetermittēbāminīpraetermittēminī
3rd pl.praetermittunturpraetermittēbanturpraetermittentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.praetermittarpraetermitterer
2nd sg.praetermittāris
praetermittāre
praetermitterēris
praetermitterēre
3rd sg.praetermittāturpraetermitterētur
1st pl.praetermittāmurpraetermitterēmur
2nd pl.praetermittāminīpraetermitterēminī
3rd pl.praetermittanturpraetermitterentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.praetermittepraetermittere
pres. 2nd pl.praetermittitepraetermittiminī
fut. 2nd sg.praetermittitōpraetermittitor
fut. 3rd sg.praetermittitōpraetermittitor
fut. 2nd pl.praetermittitōte—
fut. 3rd pl.praetermittuntōpraetermittuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepraetermitterepraetermittī
perfect infinitivepraetermīsissepraetermissum esse
future infinitivepraetermissūrum essepraetermissum īrī
present participlepraetermittēns—
perfect participle—praetermissus
praetermissa, praetermissā, praetermissae, praetermissam, praetermissārum, praetermissās, praetermisse, praetermissī, praetermissīs, praetermissō, praetermissōrum, praetermissōs
future participlepraetermissūrus
praetermissūra, praetermissūrā, praetermissūrae, praetermissūram, praetermissūrārum, praetermissūrās, praetermissūre, praetermissūrī, praetermissūrīs, praetermissūrō, praetermissūrōrum, praetermissūrōs, praetermissūrum
praetermittendus
praetermittundus, praetermittenda, praetermittendā, praetermittendae, praetermittendam, praetermittendārum, praetermittendās, praetermittende, praetermittendīs, praetermittendōrum, praetermittendōs
gerundpraetermittendī, praetermittendō, praetermittendumsupinepraetermissum, praetermissū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

ut praetermittam c. Acc. c. Inf.
to except the fact that...
occasionem praetermittere, amittere (through carelessness), omittere (deliberately), dimittere (through indifference)
to lose, let slip an opportunity.

praeter-mitto, mīsi, missum, 3, v. a.
I. To allow or permit to go by, to let pass (class.; syn.: omitto, neglego).
A. In gen.: nullum diem, Cic. Att. 9, 14, 2: nullam occasionem profectionis, Auct. B. Afr. 1: neminem, Cic. Fam. 11, 21, 1.—
B. In partic.
1. To omit, neglect, leave undone: nullum officium, Cic. Fam. 1, 8, 1: voluptates, id. N. D. 3, 15, 38: scelus, id. Att. 9, 11, 4: praetermittendae defensionis plures solent esse causae, id. Off. 1, 9, 28.—With inf.: reliqua quaerere praetermittit, Caes. B. C. 2, 39: quod facere nullum diem praetermittebat, Nep. Cim. 4, 3. —
2. In reading or writing, to pass over, leave out, make no mention of, omit: quod verba sint praetermissa, Cic. de Or. 2, 26, 111: si quid aut praetermissum aut relictum sit, id. ib. 2, 29, 126; id. Off. 3, 2, 9; id. Cat. 3, 8, 18: officii praetermissi reprehensio, id. Att. 11, 7, 3: nihil videmur debere praetermittere, quod, etc., Nep. Epam. 1, 3: quod dignum memoriā visum, praetermittendum non existimavimus, Caes. B. G. 7, 25; Cic. Q. Fr. 3, 3, 1; id. Att. 6, 3, 9. —
3. To pass by, overlook, wink at: do, praetermitto, overlook, Ter. Ad. 1, 1, 26: praetermittere et humanis concedere rebus, Lucr. 4, 1191 (by Lachm. written separately).—*
II. To let over, carry over, transmit, transport: an facili te praetermiserit unda Lucani rabida ora maris? Stat. S. 3, 2, 84.

Origins

Proto-Indo-European *mey-? Proto-Indo-European *meyth₂- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *méyth₂eti Proto-Italic *meitō Old Latin mītō Latin mitto Latin praetermittō From praeter- + mitto.

Descendants
  • Englishpretermit
  • Italianpretermettere

In English words that came into English from praetermittō

  • pretermitpraetermittō

Quick answers

What does praetermittō mean in Latin?
praetermittō, a verb, means “to allow or permit to pass; to omit or neglect; to overlook”.
What are the principal parts of praetermittō?
praetermittō, praetermittere, praetermīsī, praetermissum (third conjugation).
How do you pronounce praetermittō?
In classical Latin, [prae̯.tɛrˈmɪt.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [pre.terˈmit.to].