LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

prōmittō

prōmittō (present infinitive prōmittere, perfect active prōmīsī, supine prōmissum)
Classical[proːˈmɪt.toː]Ecclesiastical[proˈmit.to]
№ 720 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to send forth
  2. to promise

Latīnē defined in Latin in our graded readers

dīcō mē factūrum esse; quod prōmīsistī, facere dēbēs.
prōmittō -ere -mīsī — in Mille Verba, Basilica et Iūs

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Polliceri · Promittere · Spondere · Recipere

Polliceri; Promittere; Spondere; Recipere. Polliceri (from pro and loqui, λακεῖν) means to promise, generally from a free impulse, and as an act of obliging courtesy, like ἐπαγγέλλεσθαι; promittere, to promise, generally, at the request of another, as an act of agreement, and in reference to the fulfilment of the promise, like ὑπισχνεῖσθαι; spondere and despondere (μετὰ σπονδῶν) to promise in a solemn manner, as the consequence of a stipulation with judicially binding strength, as to pledge one’s self, ἐγγυᾶν; recipere, to take upon one’s self, and pass one’s word of honor, as an act of generosity, inasmuch as one sets at ease the mind of a person in trouble, like ἀναδέχεσθαι. The pollicens makes agreeable offers, the promittens opens secure prospects; the spondens gives legal security; the recipiens removes anxiety from another. Cic. Att. xiii. 1. Quoniam de æstate polliceris vel potius recipis; for the pollicens only engages his good-will, the recipiens undertakes to answer for consequences. Sen. Ep. 19; Jam non promittunt de te, sed spondent. Cic. Fam. vii. 5. Neque minus ei prolixe de tua voluntate promisi, quam eram solitus de mea polliceri; for with regard to Trebatius, Cicero could only express his hope, with regard to himself he could actually promise. (iv. 109.)

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.prōmittōprōmittēbamprōmittamprōmīsīprōmīseramprōmīserō
2nd sg.prōmittisprōmittēbāsprōmittēsprōmīsistī
prōmīstī
prōmīserāsprōmīseris
3rd sg.prōmittitprōmittēbatprōmittetprōmīsitprōmīseratprōmīserit
1st pl.prōmittimusprōmittēbāmusprōmittēmusprōmīsimusprōmīserāmusprōmīserimus
2nd pl.prōmittitisprōmittēbātisprōmittētisprōmīsistisprōmīserātisprōmīseritis
3rd pl.prōmittuntprōmittēbantprōmittentprōmīsērunt
prōmīsēre
prōmīserantprōmīserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.prōmittamprōmitteremprōmīserimprōmīsissem
2nd sg.prōmittāsprōmitterēsprōmīserīsprōmīsissēs
3rd sg.prōmittatprōmitteretprōmīseritprōmīsisset
1st pl.prōmittāmusprōmitterēmusprōmīserīmusprōmīsissēmus
2nd pl.prōmittātisprōmitterētisprōmīserītisprōmīsissētis
3rd pl.prōmittantprōmitterentprōmīserintprōmīsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.prōmittorprōmittēbarprōmittar
2nd sg.prōmitteris
prōmittere
prōmittēbāris
prōmittēbāre
prōmittēris
prōmittēre
3rd sg.prōmittiturprōmittēbāturprōmittētur
1st pl.prōmittimurprōmittēbāmurprōmittēmur
2nd pl.prōmittiminīprōmittēbāminīprōmittēminī
3rd pl.prōmittunturprōmittēbanturprōmittentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.prōmittarprōmitterer
2nd sg.prōmittāris
prōmittāre
prōmitterēris
prōmitterēre
3rd sg.prōmittāturprōmitterētur
1st pl.prōmittāmurprōmitterēmur
2nd pl.prōmittāminīprōmitterēminī
3rd pl.prōmittanturprōmitterentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.prōmitteprōmittere
pres. 2nd pl.prōmittiteprōmittiminī
fut. 2nd sg.prōmittitōprōmittitor
fut. 3rd sg.prōmittitōprōmittitor
fut. 2nd pl.prōmittitōte—
fut. 3rd pl.prōmittuntōprōmittuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveprōmittereprōmittī
perfect infinitiveprōmīsisse
prōmisse
prōmissum esse
future infinitiveprōmissūrum esseprōmissum īrī
present participleprōmittēns—
perfect participle—prōmissus
prōmissa, prōmissā, prōmissae, prōmissam, prōmissārum, prōmissās, prōmisse, prōmissī, prōmissīs, prōmissō, prōmissōrum, prōmissōs
future participleprōmissūrus
prōmissūra, prōmissūrā, prōmissūrae, prōmissūram, prōmissūrārum, prōmissūrās, prōmissūre, prōmissūrī, prōmissūrīs, prōmissūrō, prōmissūrōrum, prōmissūrōs, prōmissūrum
prōmittendus
prōmittundus, prōmittenda, prōmittendā, prōmittendae, prōmittendam, prōmittendārum, prōmittendās, prōmittende, prōmittendīs, prōmittendōrum, prōmittendōs
gerundprōmittendī, prōmittendō, prōmittendumsupineprōmissum, prōmissū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

promisso stare
to abide by one's undertaking.
promittere ad aliquem
to promise to dine with a person.
promittere crinem, barbam
to grow one's hair, beard long.
fidem (promissum) praestare
to fulfil a promise.
promittere (ad cenam) (Off. 3. 14. 58)
to accept an invitiation to dinner.

prō-mitto, mīsi, missum, 3 (sync. forms:
I. promisti for promisisti, Ter. Ad. 5, 8, 17; Cat. 110, 3: promisse for promisisse, id. 110, 5: promissem, Plaut. Bacch. 5, 1, 12; archaic inf. pass. promittier, id. ib. 4, 8, 32), v. a.
I. Lit., to let go forward, to send or put forth, to let hang down, let grow, etc. (rare; not in Cic.): ramos vel ferro compescunt vel longius promittunt, suffer to grow longer, Col. 5, 6, 11.—Reflex., to grow: nec ulla arborum avidius se promittit, Plin. 16, 26, 44, § 107.—Of the hair, the beard, to let hang down, let grow: satis constat multos mortales capillum ac barbam promisisse, Liv. 6, 16, 4; 5, 41; cf.: pogoniae, quibus inferiore ex parte promittitur juba, Plin. 2, 25, 22, § 89.—Transf.: (Sonus lusciniae) promittitur revocato spiritu, is drawn out, prolonged, Plin. 10, 29, 43, § 82; Gallia est longe et a nostris litoribus huc usque promissa, Mel. 1, 3; v. infra, P. a.—
II. Trop., of speech.
A. To say beforehand, to forebode, foretell, predict, prophesy (very rare): praesertim cum, si mihi alterum utrum de eventu rerum promittendum esset, id futurum, quod evenit, exploratius possem promittere, Cic. Fam. 6, 1, 5: ut (di) primis minentur extis, bene promittant secundis, id. Div. 2, 17, 38.—Of signs or omens, to forebode, portend: pari in meliora praesagio in Caesaris castris omnia aves victimaeque promiserant, Flor. 4, 7, 9: promittunt omina poenas, Val. Fl. 6, 730: clarum fore (Servium) visa circa caput flamma promiserat, Flor 1, 6, 1; 1, 7, 9.—Also, in gen., to denote beforehand: stella ... vindemiae maturitatem promittens, Plin. 18, 31, 74, § 309.—
B. To promise, hold out, cause to expect, give hope or promise of, assure (class. and freq.; syn.: polliceor, spondeo, recipio), constr. with acc., an object-clause, or de: domum, Plaut. Most. 1, 3, 28: sestertia septem, Hor. Ep. 1, 7, 81: carmen, id. Epod. 14, 7, dona, Ov Tr. 4, 2, 7: auxilium alicui, id. M. 13, 325: opem, id. F 5, 247: salutem, Luc. 4, 235: ea quae tibi promitto ac recipio, Cic. Fam. 5, 8, 5: si Neptunus quod Theseo promiserat, non fecisset, id. Off. 1, 10, 32: dii faxint, ut faciat ea quae promittit! id. Att. 16, 1, 6.— With inf. (usu. fut. inf.): promitto, recipio, spondeo, C. Caesarem talem semper fore civem, qualis hodie sit, Cic. Phil. 5, 18, 51; cf.: promitto, in meque recipio fore eum, etc., id. Fam. 13, 10, 3: quem inimicissimum futurum esse promitto et spondeo, id. Mur. 41, 90: surrepturum pallam promisit tibi, Plaut. As. 5, 2, 80; id. Aul. 2, 2, 42; cf. id. Men. 5, 4, 6: promisit Apollo Ambiguam tellure novā Salamina futuram, Hor. C. 1, 7, 28; id. S. 1, 6, 34.—With inf. pres.: si operam dare promittitis, Plaut. Trin. prol. 5; id. Bacch. 4, 8, 79; id. Rud. 2, 6, 56: magorum vanitas ebrietati eas resistere promittit, Plin. 37, 9, 40, § 124; cf.: se remedium afferer tantamque vim morbi levaturum esse promisit, Curt. 3, 6, 2 monstrare, Amm. 22, 7, 5: promittere oratorem, to give promise of becoming, Sen. Contr 4, 29, 10; cf.: per ea scelera se parricidam, excite fears lest he become, Quint. Decl. 1, 6: me Promisi ultorem, Verg. A. 2, 96.—With de: de alicujus voluntate promittere, Cic. Fam. 7, 5, 1: de me tibi sic promitto atque confirmo, me, etc., id. ib. 3, 10, 1; Hor. S. 1, 4, 103: promittere damni infecti, i. e. to promise indemnification for, become answerable for the possible damage, Cic. Top 4, 22.—
C. With ut and subj.: promiserat ut daret, Vulg. 2 Par. 21, 7.—Of things' terra ipsa promittit (aquas), gives promise of, leads one to expect water, Plin. 31, 3, 27, § 45: debet extremitas (picturae) sic desinere, ut promittat alia post se, to lead one to suppose, to suggest, id. 35, 10, 36, § 68; Sen. Hippol. 569.—
2. In partic.
a. To promise to come, to engage one's self to meet any one, to dine, sup, etc., Plaut. Stich. 3, 2, 19 sq.; 4, 2, 16: ad fratrem, Cic. de Or. 2, 7, 27: ad cenam mihi, Phaedr. 4, 23, 15; Petr. 10; so, tibi me promittere noli, to expect me, Ov. M. 11, 662.—
b. To promise something to a deity, i. e. to vow: donum Jovi dicatum atque promissum, Cic. Verr. 2, 5, 72, § 184: nigras pecudes Diti, Tib. 3, 5, 33; Juv 13, 233; Petr 88; Flor. 1, 11, 4.—
c. To offer as a price (post-Aug.): pro domo sestertium millies promittens, Plin. 17. 1, 1, § 3. —Hence, prōmissus, a, um, P a.
A. Lit., hanging down, long; of the hair: coma, Varr. ap. Non. 362, 32; Liv. 38, 17, 3; Ov. Tr. 4, 2, 34: Britanni capillo sunt promisso, Caes. B. G. 5, 14; so, capillus, Nep. Dat. 3, 1: barba, Verg. E. 8, 34; Liv. 2, 23, 4: barba omnibus promissa erat, id. 5, 41, 9; Plin. Ep. 2, 7, 7; Just. 4, 4, 1.—Of the dewlap: boves palearibus amplis et paene ad genua promissis, Col. 6, 1, 3.—Of the belly: sues ventre promisso, Col. 7, 9, 1.—
B. Subst.: prōmissum, i, n., a promise (very freq. in prose and poetry; cf. promissio, pollicitatio), Cic. Verr 2, 5, 53, § 139: voto quodam et promisso teneri, id. Att. 12, 18, 1: constantia promissi, id. ib. 4, 17, 1: promissum absolvere, Varr. R. R. 2, 11, 1: facere, Cic. Off. 1, 10, 31; 3, 25, 95: exigere, id. ib. 3, 25, 94: ludere aliquem promisso inani, Ov. F. 3, 685.—In plur.: pacta et promissa servare, Cic. Off. 3, 24, 92: illis promissis standum non est, quae, etc., id. ib. 1, 10, 32: promissis manere, Verg. A. 2, 160: promissa firmare, Ov. M. 10, 430: multa fidem promissa levant, Hor. Ep. 2, 2, 10: dic aliquid dignum promissis, id. S. 2, 3, 6: quo promissa (Ennii) cadant, i. e. the expectations which he raises, id. Ep. 2, 1, 52: promissa dare, to make promises, Cat. 63, 239; to fulfil, Ov. M. 2, 51.

Origins

  1. Proto-Indo-European*per-der.?
  2. Proto-Indo-European*per-der.?
  3. Proto-Indo-European*pér
  4. Proto-Indo-European*pró
  5. Proto-Indo-European*pro-
  6. Proto-Italic*pro-
  7. Latinprōmittō

Proto-Indo-European *mey-? Proto-Indo-European *meyth₂- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *méyth₂eti Proto-Italic *meitō Old Latin mītō Latin mittō Latin prōmittō From prō- + mittō (“to send”). Compare typologically Ancient Greek ἐπαγγέλλω (epangéllō) (< ἀγγέλλω (angéllō, “to carry, deliver”)); сули́ть (sulítʹ) (perhaps akin to слать (slatʹ, “to send, dispatch”)).

Descendants
  • Catalanprometre
  • Englishpromise
  • Englishpromit
  • Frenchpromettre
  • Italianpromettere
  • Occitanprométer
  • Occitanprometre
  • Portugueseprometer
  • Romanianpromite
  • Spanishprometer

Quick answers

What does prōmittō mean in Latin?
prōmittō, a verb, means “to send forth; to promise”.
What are the principal parts of prōmittō?
prōmittō, prōmittere, prōmīsī, prōmissum (third conjugation).
How do you pronounce prōmittō?
In classical Latin, [proːˈmɪt.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [proˈmit.to].
Where does prōmittō come from?
Proto-Indo-European *per-der.? → Proto-Indo-European *per-der.? → Proto-Indo-European *pér → Proto-Indo-European *pró → Proto-Indo-European *pro- → Proto-Italic *pro- → Latin prōmittō.