verbthird conjugation, no perfect or supine stems
supermittō
supermittō (present infinitive supermittere)
Classical[sʊ.pɛrˈmɪt.toː]Ecclesiastical[su.perˈmit.to]
Meaning
- to throw or pour over or upon.
Conjugation conjugation 3 perfect
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | supermittō | supermittēbam | supermittam | — | — | — |
| 2nd sg. | supermittis | supermittēbās | supermittēs | — | — | — |
| 3rd sg. | supermittit | supermittēbat | supermittet | — | — | — |
| 1st pl. | supermittimus | supermittēbāmus | supermittēmus | — | — | — |
| 2nd pl. | supermittitis | supermittēbātis | supermittētis | — | — | — |
| 3rd pl. | supermittunt | supermittēbant | supermittent | — | — | — |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | supermittam | supermitterem | — | — |
| 2nd sg. | supermittās | supermitterēs | — | — |
| 3rd sg. | supermittat | supermitteret | — | — |
| 1st pl. | supermittāmus | supermitterēmus | — | — |
| 2nd pl. | supermittātis | supermitterētis | — | — |
| 3rd pl. | supermittant | supermitterent | — | — |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | supermittor | supermittēbar | supermittar |
| 2nd sg. | supermitteris supermittere | supermittēbāris supermittēbāre | supermittēris supermittēre |
| 3rd sg. | supermittitur | supermittēbātur | supermittētur |
| 1st pl. | supermittimur | supermittēbāmur | supermittēmur |
| 2nd pl. | supermittiminī | supermittēbāminī | supermittēminī |
| 3rd pl. | supermittuntur | supermittēbantur | supermittentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | supermittar | supermitterer |
| 2nd sg. | supermittāris supermittāre | supermitterēris supermitterēre |
| 3rd sg. | supermittātur | supermitterētur |
| 1st pl. | supermittāmur | supermitterēmur |
| 2nd pl. | supermittāminī | supermitterēminī |
| 3rd pl. | supermittantur | supermitterentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | supermitte | supermittere |
| pres. 2nd pl. | supermittite | supermittiminī |
| fut. 2nd sg. | supermittitō | supermittitor |
| fut. 3rd sg. | supermittitō | supermittitor |
| fut. 2nd pl. | supermittitōte | — |
| fut. 3rd pl. | supermittuntō | supermittuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | supermittere | supermittī |
| present participle | supermittēns | — |
| future participle | — | supermittendus supermittundus |
gerundsupermittendī, supermittendō, supermittendum
sŭper-mitto, mīsi, 3, v. a.,
I. to throw or pour over or upon; to put in afterwards, add, etc (post-class.):
aquam, Just. 12, 14, 9; Curt. 10, 4, 20; Apic. 5, 3, § 194; 2, 1, § 40.Origins
- Proto-Indo-European*úp
- Proto-Indo-European*upér
- Proto-Italic*super
- Latinsupermittō
Latin super- Proto-Indo-European *mey-? Proto-Indo-European *meyth₂- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *méyth₂eti Proto-Italic *meitō Old Latin mītō Latin mittō Latin supermittō From super- + mittō.