verbthird conjugation
praemittō
praemittō (present infinitive praemittere, perfect active praemīsī, supine praemissum)
Classical[prae̯ˈmɪt.toː]Ecclesiastical[preˈmit.to]
Meaning
- to send forth or forward or ahead
His rebus cognatis, exploratores centurionesque praemittit qui locum castris idoneum deligant.
Having learned these things, he sends forward scouts and centurions to choose a convenient place for the camp.c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 2.17
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | praemittō | praemittēbam | praemittam | praemīsī | praemīseram | praemīserō |
| 2nd sg. | praemittis | praemittēbās | praemittēs | praemīsistī | praemīserās | praemīseris |
| 3rd sg. | praemittit | praemittēbat | praemittet | praemīsit | praemīserat | praemīserit |
| 1st pl. | praemittimus | praemittēbāmus | praemittēmus | praemīsimus | praemīserāmus | praemīserimus |
| 2nd pl. | praemittitis | praemittēbātis | praemittētis | praemīsistis | praemīserātis | praemīseritis |
| 3rd pl. | praemittunt | praemittēbant | praemittent | praemīsērunt praemīsēre | praemīserant | praemīserint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | praemittam | praemitterem | praemīserim | praemīsissem |
| 2nd sg. | praemittās | praemitterēs | praemīserīs | praemīsissēs |
| 3rd sg. | praemittat | praemitteret | praemīserit | praemīsisset |
| 1st pl. | praemittāmus | praemitterēmus | praemīserīmus | praemīsissēmus |
| 2nd pl. | praemittātis | praemitterētis | praemīserītis | praemīsissētis |
| 3rd pl. | praemittant | praemitterent | praemīserint | praemīsissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | praemittor | praemittēbar | praemittar |
| 2nd sg. | praemitteris praemittere | praemittēbāris praemittēbāre | praemittēris praemittēre |
| 3rd sg. | praemittitur | praemittēbātur | praemittētur |
| 1st pl. | praemittimur | praemittēbāmur | praemittēmur |
| 2nd pl. | praemittiminī | praemittēbāminī | praemittēminī |
| 3rd pl. | praemittuntur | praemittēbantur | praemittentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | praemittar | praemitterer |
| 2nd sg. | praemittāris praemittāre | praemitterēris praemitterēre |
| 3rd sg. | praemittātur | praemitterētur |
| 1st pl. | praemittāmur | praemitterēmur |
| 2nd pl. | praemittāminī | praemitterēminī |
| 3rd pl. | praemittantur | praemitterentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | praemitte | praemittere |
| pres. 2nd pl. | praemittite | praemittiminī |
| fut. 2nd sg. | praemittitō | praemittitor |
| fut. 3rd sg. | praemittitō | praemittitor |
| fut. 2nd pl. | praemittitōte | — |
| fut. 3rd pl. | praemittuntō | praemittuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | praemittere | praemittī |
| perfect infinitive | praemīsisse | praemissum esse |
| future infinitive | praemissūrum esse | praemissum īrī |
| present participle | praemittēns | — |
| perfect participle | — | praemissus praemissa, praemissā, praemissae, praemissam, praemissārum, praemissās, praemisse, praemissī, praemissīs, praemissō, praemissōrum, praemissōs |
| future participle | praemissūrus praemissūra, praemissūrā, praemissūrae, praemissūram, praemissūrārum, praemissūrās, praemissūre, praemissūrī, praemissūrīs, praemissūrō, praemissūrōrum, praemissūrōs, praemissūrum | praemittendus praemittundus, praemittenda, praemittendā, praemittendae, praemittendam, praemittendārum, praemittendās, praemittende, praemittendīs, praemittendōrum, praemittendōs |
gerundpraemittendī, praemittendō, praemittendumsupinepraemissum, praemissū
prae-mitto, mīsi, missum, 3, v. a.,
I. to send forward or before, to despatch in advance.
I. Lit. (class.):
a portu me praemisisti domum, Plaut. Am. 2, 1, 55: nuntium, id. Truc. 2, 4, 58: legiones in Hispaniam, Caes. B. C. 1, 39: legatum ad flumen, Sall. J. 52, 5: petebant uti ad eos equites praemitteret, sc. nuntios, Caes. B. G. 4, 11; 7, 10, 3; id. B. C. 2, 20, 6: edictum, id. ib. 2, 19, 1; Liv. 35, 24, 3; Tac. H. 2, 63: odiosas litteras, Cic. Att. 10, 8, 8: hunc Acheruntem praemittam prius, Plaut. Cas. 2, 8, 12.—B. Transf., in gen., to set before or in front:
ficetis caprificus praemittitur, Plin. 15, 19, 21, § 80 (dub.; al. permittitur).—II. Trop., to send out in advance (post-Aug.):
cervicem gladio caesim graviter percussit, praemissā voce: Hoc age, saying first, Suet. Calig. 58: postquam haec favorabili oratione praemisit, Tac. Am. 12, 6: cogitationes in longinqua praemittimus, send our thoughts into the distance, Sen. Ep. 5, 7.—Hence, praemissa, ōrum, n., things sent in advance, the first - fruits, = primitiae (postAug.), Plin. 12, 1, 2, § 5.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
prae-mittō mīsī, missus, ere,
to send forward, despatch in advance: legiones in Hispaniam, Cs.: legatum ad flumen, S.: odiosas litteras: ad Boios, qui doceant, etc., Cs.: cum sese Italicam venturum praemisisset, had sent on word, Cs.: praemisit, ut cogitarent, etc., sent word, L.: haec favorabili oratione, premised, Ta.
Origins
- Proto-Indo-European*per-
- Proto-Indo-European*preh₂-
- Proto-Indo-European*préh₂i?
- Proto-Italic*prai
- Proto-Italic*prai-
- Latinpraemittō
Proto-Indo-European *mey-? Proto-Indo-European *meyth₂- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *méyth₂eti Proto-Italic *meitō Old Latin mītō Latin mittō Latin praemittō From prae- + mittō (“send”).
Descendants
- Englishpremit
- Englishpremise
- Italianpremettere
- Sicilianprimèttiri
In English words that came into English from praemittō
- premisepremissa