LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

praemittō

praemittō (present infinitive praemittere, perfect active praemīsī, supine praemissum)
Classical[prae̯ˈmɪt.toː]Ecclesiastical[preˈmit.to]

Meaning

  1. to send forth or forward or ahead
    His rebus cognatis, exploratores centurionesque praemittit qui locum castris idoneum deligant.Having learned these things, he sends forward scouts and centurions to choose a convenient place for the camp.c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 2.17

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.praemittōpraemittēbampraemittampraemīsīpraemīserampraemīserō
2nd sg.praemittispraemittēbāspraemittēspraemīsistīpraemīserāspraemīseris
3rd sg.praemittitpraemittēbatpraemittetpraemīsitpraemīseratpraemīserit
1st pl.praemittimuspraemittēbāmuspraemittēmuspraemīsimuspraemīserāmuspraemīserimus
2nd pl.praemittitispraemittēbātispraemittētispraemīsistispraemīserātispraemīseritis
3rd pl.praemittuntpraemittēbantpraemittentpraemīsērunt
praemīsēre
praemīserantpraemīserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.praemittampraemitterempraemīserimpraemīsissem
2nd sg.praemittāspraemitterēspraemīserīspraemīsissēs
3rd sg.praemittatpraemitteretpraemīseritpraemīsisset
1st pl.praemittāmuspraemitterēmuspraemīserīmuspraemīsissēmus
2nd pl.praemittātispraemitterētispraemīserītispraemīsissētis
3rd pl.praemittantpraemitterentpraemīserintpraemīsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.praemittorpraemittēbarpraemittar
2nd sg.praemitteris
praemittere
praemittēbāris
praemittēbāre
praemittēris
praemittēre
3rd sg.praemittiturpraemittēbāturpraemittētur
1st pl.praemittimurpraemittēbāmurpraemittēmur
2nd pl.praemittiminīpraemittēbāminīpraemittēminī
3rd pl.praemittunturpraemittēbanturpraemittentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.praemittarpraemitterer
2nd sg.praemittāris
praemittāre
praemitterēris
praemitterēre
3rd sg.praemittāturpraemitterētur
1st pl.praemittāmurpraemitterēmur
2nd pl.praemittāminīpraemitterēminī
3rd pl.praemittanturpraemitterentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.praemittepraemittere
pres. 2nd pl.praemittitepraemittiminī
fut. 2nd sg.praemittitōpraemittitor
fut. 3rd sg.praemittitōpraemittitor
fut. 2nd pl.praemittitōte—
fut. 3rd pl.praemittuntōpraemittuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepraemitterepraemittī
perfect infinitivepraemīsissepraemissum esse
future infinitivepraemissūrum essepraemissum īrī
present participlepraemittēns—
perfect participle—praemissus
praemissa, praemissā, praemissae, praemissam, praemissārum, praemissās, praemisse, praemissī, praemissīs, praemissō, praemissōrum, praemissōs
future participlepraemissūrus
praemissūra, praemissūrā, praemissūrae, praemissūram, praemissūrārum, praemissūrās, praemissūre, praemissūrī, praemissūrīs, praemissūrō, praemissūrōrum, praemissūrōs, praemissūrum
praemittendus
praemittundus, praemittenda, praemittendā, praemittendae, praemittendam, praemittendārum, praemittendās, praemittende, praemittendīs, praemittendōrum, praemittendōs
gerundpraemittendī, praemittendō, praemittendumsupinepraemissum, praemissū

prae-mitto, mīsi, missum, 3, v. a.,
I. to send forward or before, to despatch in advance.
I. Lit. (class.): a portu me praemisisti domum, Plaut. Am. 2, 1, 55: nuntium, id. Truc. 2, 4, 58: legiones in Hispaniam, Caes. B. C. 1, 39: legatum ad flumen, Sall. J. 52, 5: petebant uti ad eos equites praemitteret, sc. nuntios, Caes. B. G. 4, 11; 7, 10, 3; id. B. C. 2, 20, 6: edictum, id. ib. 2, 19, 1; Liv. 35, 24, 3; Tac. H. 2, 63: odiosas litteras, Cic. Att. 10, 8, 8: hunc Acheruntem praemittam prius, Plaut. Cas. 2, 8, 12.—
B. Transf., in gen., to set before or in front: ficetis caprificus praemittitur, Plin. 15, 19, 21, § 80 (dub.; al. permittitur).—
II. Trop., to send out in advance (post-Aug.): cervicem gladio caesim graviter percussit, praemissā voce: Hoc age, saying first, Suet. Calig. 58: postquam haec favorabili oratione praemisit, Tac. Am. 12, 6: cogitationes in longinqua praemittimus, send our thoughts into the distance, Sen. Ep. 5, 7.—Hence, praemissa, ōrum, n., things sent in advance, the first - fruits, = primitiae (postAug.), Plin. 12, 1, 2, § 5.

Origins

  1. Proto-Indo-European*per-
  2. Proto-Indo-European*preh₂-
  3. Proto-Indo-European*préh₂i?
  4. Proto-Italic*prai
  5. Proto-Italic*prai-
  6. Latinpraemittō

Proto-Indo-European *mey-? Proto-Indo-European *meyth₂- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *méyth₂eti Proto-Italic *meitō Old Latin mītō Latin mittō Latin praemittō From prae- + mittō (“send”).

Descendants
  • Englishpremit
  • Englishpremise
  • Italianpremettere
  • Sicilianprimèttiri

In English words that came into English from praemittō

  • premisepremissa

Quick answers

What does praemittō mean in Latin?
praemittō, a verb, means “to send forth or forward or ahead”.
What are the principal parts of praemittō?
praemittō, praemittere, praemīsī, praemissum (third conjugation).
How do you pronounce praemittō?
In classical Latin, [prae̯ˈmɪt.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [preˈmit.to].
Where does praemittō come from?
Proto-Indo-European *per- → Proto-Indo-European *preh₂- → Proto-Indo-European *préh₂i? → Proto-Italic *prai → Proto-Italic *prai- → Latin praemittō.