LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

intrōmittō

intrōmittō (present infinitive intrōmittere, perfect active intrōmīsī, supine intrōmissum)
Classical[ɪn.troːˈmɪt.toː]Ecclesiastical[in.troˈmit.to]

Meaning

  1. to send or let in or into; to admit
  2. to introduce

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.intrōmittōintrōmittēbamintrōmittamintrōmīsīintrōmīseramintrōmīserō
2nd sg.intrōmittisintrōmittēbāsintrōmittēsintrōmīsistīintrōmīserāsintrōmīseris
3rd sg.intrōmittitintrōmittēbatintrōmittetintrōmīsitintrōmīseratintrōmīserit
1st pl.intrōmittimusintrōmittēbāmusintrōmittēmusintrōmīsimusintrōmīserāmusintrōmīserimus
2nd pl.intrōmittitisintrōmittēbātisintrōmittētisintrōmīsistisintrōmīserātisintrōmīseritis
3rd pl.intrōmittuntintrōmittēbantintrōmittentintrōmīsērunt
intrōmīsēre
intrōmīserantintrōmīserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.intrōmittamintrōmitteremintrōmīserimintrōmīsissem
2nd sg.intrōmittāsintrōmitterēsintrōmīserīsintrōmīsissēs
3rd sg.intrōmittatintrōmitteretintrōmīseritintrōmīsisset
1st pl.intrōmittāmusintrōmitterēmusintrōmīserīmusintrōmīsissēmus
2nd pl.intrōmittātisintrōmitterētisintrōmīserītisintrōmīsissētis
3rd pl.intrōmittantintrōmitterentintrōmīserintintrōmīsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.intrōmittorintrōmittēbarintrōmittar
2nd sg.intrōmitteris
intrōmittere
intrōmittēbāris
intrōmittēbāre
intrōmittēris
intrōmittēre
3rd sg.intrōmittiturintrōmittēbāturintrōmittētur
1st pl.intrōmittimurintrōmittēbāmurintrōmittēmur
2nd pl.intrōmittiminīintrōmittēbāminīintrōmittēminī
3rd pl.intrōmittunturintrōmittēbanturintrōmittentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.intrōmittarintrōmitterer
2nd sg.intrōmittāris
intrōmittāre
intrōmitterēris
intrōmitterēre
3rd sg.intrōmittāturintrōmitterētur
1st pl.intrōmittāmurintrōmitterēmur
2nd pl.intrōmittāminīintrōmitterēminī
3rd pl.intrōmittanturintrōmitterentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.intrōmitteintrōmittere
pres. 2nd pl.intrōmittiteintrōmittiminī
fut. 2nd sg.intrōmittitōintrōmittitor
fut. 3rd sg.intrōmittitōintrōmittitor
fut. 2nd pl.intrōmittitōte—
fut. 3rd pl.intrōmittuntōintrōmittuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveintrōmittereintrōmittī
perfect infinitiveintrōmīsisseintrōmissum esse
future infinitiveintrōmissūrum esseintrōmissum īrī
present participleintrōmittēns—
perfect participle—intrōmissus
intrōmissa, intrōmissā, intrōmissae, intrōmissam, intrōmissārum, intrōmissās, intrōmisse, intrōmissī, intrōmissīs, intrōmissō, intrōmissōrum, intrōmissōs
future participleintrōmissūrus
intrōmissūra, intrōmissūrā, intrōmissūrae, intrōmissūram, intrōmissūrārum, intrōmissūrās, intrōmissūre, intrōmissūrī, intrōmissūrīs, intrōmissūrō, intrōmissūrōrum, intrōmissūrōs, intrōmissūrum
intrōmittendus
intrōmittundus, intrōmittenda, intrōmittendā, intrōmittendae, intrōmittendam, intrōmittendārum, intrōmittendās, intrōmittende, intrōmittendīs, intrōmittendōrum, intrōmittendōs
gerundintrōmittendī, intrōmittendō, intrōmittendumsupineintrōmissum, intrōmissū

intrō-mitto, mīsi, missum, 3, v. a. (
I. inf. pass. intromittier, Plaut. Truc. 4, 2, 53), to send in, to let in or into (syn. induco, immitto; class.).
I. Lit., with in and acc.: lepores in leporarium, Varr. R. R. 3, 12, 4; cf.: legiones (sc. in oppidum), Caes. B. G. 7, 11: Caninium legatum, Hirt. B. Hisp. 35: in aedes, Plaut. Aul. 1, 2, 20: qui cum bestiis in harenam intromissi sunt, Dig. 48, 2, 4.— With two acc.: sex milia peditum Nolam intromisit, Liv. 24, 13, 10.— With ad: quemquam ad vos, Plaut. Truc. 4, 2, 7: ad Senecam aliquem, Tac. A. 15, 61. —With sup.: Phaedriam comissatum, Ter. Eun. 3, 1, 52. —
II. Trop., to introduce (post-class.): verba in usum linguae Latinae, Gell. 19, 13, 3: exemplum, id. 1, 13, 4: controversiam (εἰσάγεσθαι δίκην), Amm. 30, 4, 19.

Origins

Proto-Indo-European *mey-? Proto-Indo-European *meyth₂- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *méyth₂eti Proto-Italic *meitō Old Latin mītō Latin mittō Latin intrōmittō From intrō- + mittō.

Descendants
  • Englishintromit
  • Spanishentrometerse
  • Spanishentremeterse
  • Portugueseintrometer
  • Galicianentremeter

Quick answers

What does intrōmittō mean in Latin?
intrōmittō, a verb, means “to send or let in or into; to admit; to introduce”.
What are the principal parts of intrōmittō?
intrōmittō, intrōmittere, intrōmīsī, intrōmissum (third conjugation).
How do you pronounce intrōmittō?
In classical Latin, [ɪn.troːˈmɪt.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [in.troˈmit.to].