verbthird conjugation
ēmittō
ēmittō (present infinitive ēmittere, perfect active ēmīsī, supine ēmissum)
Classical[eːˈmɪt.toː]Ecclesiastical[eˈmit.to]
Meaning
- to send forth, emit, discharge
cum libuit Pācem placidīs ēmittere tēctīs, lībera perpetuās ambulat illa viās When it has been my pleasure to send forth Peace from her tranquil habitation, then at liberty she treads her paths unobstructed [by the restraints of war]. 1851. The Fasti &c of Ovid. Translated by H. T. Riley. London: H. G. Bohn. pg. 11.
8 CE, Ovidius, Fasti 1.121–122 - to hurl, cast
- to let forth, let go, send out
- to utter
Latīnē defined in Latin in our graded readers
līberum faciō, exīre sinōēmittō -ere — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 4
forās mittō, dīmittōēmittō -ere — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 25
forās mittō, ēdōēmittō -ere — in Evangelium secundum Marcum, ch. 21
send forth, let fly
ēmittō -ere — in De Bello Gallico I and De Bello Gallico III
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | ēmittō | ēmittēbam | ēmittam | ēmīsī | ēmīseram | ēmīserō |
| 2nd sg. | ēmittis | ēmittēbās | ēmittēs | ēmīsistī | ēmīserās | ēmīseris |
| 3rd sg. | ēmittit | ēmittēbat | ēmittet | ēmīsit | ēmīserat | ēmīserit |
| 1st pl. | ēmittimus | ēmittēbāmus | ēmittēmus | ēmīsimus | ēmīserāmus | ēmīserimus |
| 2nd pl. | ēmittitis | ēmittēbātis | ēmittētis | ēmīsistis | ēmīserātis | ēmīseritis |
| 3rd pl. | ēmittunt | ēmittēbant | ēmittent | ēmīsērunt ēmīsēre | ēmīserant | ēmīserint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | ēmittam | ēmitterem | ēmīserim | ēmīsissem |
| 2nd sg. | ēmittās | ēmitterēs | ēmīserīs | ēmīsissēs |
| 3rd sg. | ēmittat | ēmitteret | ēmīserit | ēmīsisset |
| 1st pl. | ēmittāmus | ēmitterēmus | ēmīserīmus | ēmīsissēmus |
| 2nd pl. | ēmittātis | ēmitterētis | ēmīserītis | ēmīsissētis |
| 3rd pl. | ēmittant | ēmitterent | ēmīserint | ēmīsissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | ēmittor | ēmittēbar | ēmittar |
| 2nd sg. | ēmitteris ēmittere | ēmittēbāris ēmittēbāre | ēmittēris ēmittēre |
| 3rd sg. | ēmittitur | ēmittēbātur | ēmittētur |
| 1st pl. | ēmittimur | ēmittēbāmur | ēmittēmur |
| 2nd pl. | ēmittiminī | ēmittēbāminī | ēmittēminī |
| 3rd pl. | ēmittuntur | ēmittēbantur | ēmittentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | ēmittar | ēmitterer |
| 2nd sg. | ēmittāris ēmittāre | ēmitterēris ēmitterēre |
| 3rd sg. | ēmittātur | ēmitterētur |
| 1st pl. | ēmittāmur | ēmitterēmur |
| 2nd pl. | ēmittāminī | ēmitterēminī |
| 3rd pl. | ēmittantur | ēmitterentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | ēmitte | ēmittere |
| pres. 2nd pl. | ēmittite | ēmittiminī |
| fut. 2nd sg. | ēmittitō | ēmittitor |
| fut. 3rd sg. | ēmittitō | ēmittitor |
| fut. 2nd pl. | ēmittitōte | — |
| fut. 3rd pl. | ēmittuntō | ēmittuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | ēmittere | ēmittī |
| perfect infinitive | ēmīsisse | ēmissum esse |
| future infinitive | ēmissūrum esse | ēmissum īrī |
| present participle | ēmittēns | — |
| perfect participle | — | ēmissus ēmissa, ēmissā, ēmissae, ēmissam, ēmissārum, ēmissās, ēmisse, ēmissī, ēmissīs, ēmissō, ēmissōrum, ēmissōs |
| future participle | ēmissūrus ēmissūra, ēmissūrā, ēmissūrae, ēmissūram, ēmissūrārum, ēmissūrās, ēmissūre, ēmissūrī, ēmissūrīs, ēmissūrō, ēmissūrōrum, ēmissūrōs, ēmissūrum | ēmittendus ēmittundus, ēmittenda, ēmittendā, ēmittendae, ēmittendam, ēmittendārum, ēmittendās, ēmittende, ēmittendīs, ēmittendōrum, ēmittendōs |
gerundēmittendī, ēmittendō, ēmittendumsupineēmissum, ēmissū
ē-mitto, mīsi, missum, 3, v. a.,
I. to send out, send forth, to let out, let go (freq. and class.).
I. Lit.
A. In gen.:
quibuscum tamquam e carceribus emissus sis, Cic. Lael. 27, 101; cf.: aperiam carceres et equos emittere incipiam, Varr. R. R. 2, 7, 1: ex porta ludis cum emissu'st lepus, Plaut. Pers. 3, 3, 31: aliquem e carcere, Cic. Planc. 12 fin.: aliquem ex vinculis, Plaut. Capt. 2, 3, 48; Cic. Tusc. 1, 31: aliquem e custodia, id. ib. 1, 49, 118 (cf. Nep. Cim. 1).—As milit. t. t., to send out against the enemy: essedarios ex silvis, Caes. B. G. 5, 19, 2; cf.: equitibus emissis, id. ib. 5, 26, 3: Caesar omnibus portis eruptione facta equitatuque emisso hostes in fugam dat, id. ib. 5, 51, 5; 5, 58, 4 et saep.: aliquem de carcere, Cic. Verr. 2, 5, 9; cf.: Licinium fugere conantem de manibus, id. Cael. 28; Liv. 21, 48; for which: Hannibalem e manibus, id. 22, 3; and merely manibus, id. 44, 36: aliquem noctu per vallum, Caes. B. C. 1, 76, 4: aliquem pabulatum, id. ib. 1, 81, 4; cf. id. ib. 3, 76, 1: aliquem sub jugum, Liv. 9, 6 fin. et saep.: ut abs te non emissus ex urbe, sed immissus in urbem esse videatur, sent out, turned out, Cic. Cat. 1, 11; cf. id. Rep. 4, 5 fin.: scutum manu, to throw away, throw aside, Caes. B. G. 1, 25, 4: pila, to throw, hurl, cast, discharge, id. ib. 2, 23, 1; Liv. 9, 13; 32, 17 et saep.; cf.: hastam in fines eorum, Liv. 1, 32: aquam ex lacu Albano, to let off, id. 5, 15; cf.: aquam impetu, Suet. Claud. 32: lacus Velinus, a Curio emissus, Cic. Att. 4, 15, 5; Suet. Caes. 44: flumen per prona montis, Curt. 7, 11: sanguinem de aure, to let, Col. 6, 14, 3; cf.: sanguinem venis, Plin. 25, 5, 23, § 56: ova, to lay, id. 11, 24, 29, § 85: folia, to put forth, produce, id. 18, 20, 49, § 182; cf. transf.: ulmi emittuntur in ramos, id. 17, 12, 18, § 90: librum de arte aleam ludendi, to put forth, publish, Suet. Claud. 33; cf.: aliquid dignum nostro nomine emittere, Cic. Fam. 7, 33: fulmina, id. Div. 2, 19 fin.: sonitum ex alto, Lucr. 4, 694; cf.: vocem caelo, Liv. 5, 51: sonitum linguae, Lucr. 5, 1044: vocem, to utter, id. 4, 548; 5, 1088; Liv. 1, 54 et saep.: flatum crepitumque ventris, Suet. Claud. 32 fin.: animam, to expire, Nep. Epam. 9, 3: spiritum, Vulg. Matt. 27, 50: si nubium conflictu ardor expressus se emiserit, id esse fulmen, has broken forth, burst forth, Cic. Div. 2, 19, 44.—B. In partic.: manu emittere aliquem for the usu. manu mittere aliquem, to release a person from one's potestas, to set free, emancipate (anteclass. and since the Aug. per.), Plaut. Capt. 3, 5, 55; id. Men. 5, 8, 52; id. Rud. 4, 6, 14 et saep.; Ter. Ph. 5, 5, 2; Liv. 24, 18, 12; Suet. Vit. 6; Tac. A. 15, 19; Macr. S. 1, 11;
so without manu, Plaut. Ps. 4, 2, 37; Ter. Ad. 5, 9, 19; cf. of a debtor: libra et aere liberatum emittit, Liv. 6, 14, 5.II. Trop., to let forth, let go, send out:
manibus manifesta suis emittere quoquam, to let slip from our hands that which is evident, Lucr. 4, 504; cf.: emissa de manibus res est, Liv. 37, 12: cum illud facetum dictum emissum haerere debeat (a fig. borrowed from missive weapons), Cic. de Or. 2, 54, 219; cf.: et semel emissum volat irrevocabile verbum, Hor. Ep. 1, 18, 71: argumenta, Cic. de Or. 2, 53, 214; and: maledictum, id. Planc. 23 fin.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ē-mittō mīsī, missus, ere,
to send out, send forth: essedarios ex silvis, Cs.: equitatu emisso, Cs.: pabulatum emittitur nemo, Cs. — To drive, force, hurl, cast, discharge: aculeos in hominem: pila, Cs.: hastam in finīs eorum, L.—To drive out, expel: abs te emissus ex urbe: hostem.—To send out, publish: tabulas in provincias: aliquid dignum nostro nomine: emissus (liber), H. — To let go, let loose, release, drop, let out: hominem e carcere: scutum manu, abandon, Cs.: ex lacu Albano aqua emissa, L.: animam, expire, N.—To let slip, suffer to escape: emissus hostis de manibus, L.: hostem manibus, L.: alqm sub iugum, i. e. on condition of passing under the yoke, L. — To set free, emancipate (usu. with manu): emissast manu, T.: domini eorum quos manu emiserat, L.: quin emitti aequom siet, T.: librā et aere liberatum emittit (of a debtor), L.—With se or pass, to start, break forth: tamquam e carceribus emissus sis: utrum armati an inermes emitterentur, evacuate (the city), L.—Fig., to utter, give utterance to: vocem: semel emissum verbum, H.: argumenta. — To let slip, lose<*> emissa de manibus res, the opportunity, L.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁éǵʰ
- Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
- Proto-Italic*eks
- Latinēmittō
Latin ex- Proto-Indo-European *mey-? Proto-Indo-European *meyth₂- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *méyth₂eti Proto-Italic *meitō Old Latin mītō Latin mittō Latin ēmittō From ex- + mittō.
Descendants
- Englishemit
- Frenchémettre
- Italianemettere
- Spanishemitir
- Portugueseemitir
- Dutchemittent
- Galicianameter
- Galicianemitir