LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

ēmittō

ēmittō (present infinitive ēmittere, perfect active ēmīsī, supine ēmissum)
Classical[eːˈmɪt.toː]Ecclesiastical[eˈmit.to]

Meaning

  1. to send forth, emit, discharge
    cum libuit Pācem placidīs ēmittere tēctīs, lībera perpetuās ambulat illa viās When it has been my pleasure to send forth Peace from her tranquil habitation, then at liberty she treads her paths unobstructed [by the restraints of war]. 1851. The Fasti &c of Ovid. Translated by H. T. Riley. London: H. G. Bohn. pg. 11.8 CE, Ovidius, Fasti 1.121–122
  2. to hurl, cast
  3. to let forth, let go, send out
  4. to utter

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.ēmittōēmittēbamēmittamēmīsīēmīseramēmīserō
2nd sg.ēmittisēmittēbāsēmittēsēmīsistīēmīserāsēmīseris
3rd sg.ēmittitēmittēbatēmittetēmīsitēmīseratēmīserit
1st pl.ēmittimusēmittēbāmusēmittēmusēmīsimusēmīserāmusēmīserimus
2nd pl.ēmittitisēmittēbātisēmittētisēmīsistisēmīserātisēmīseritis
3rd pl.ēmittuntēmittēbantēmittentēmīsērunt
ēmīsēre
ēmīserantēmīserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.ēmittamēmitteremēmīserimēmīsissem
2nd sg.ēmittāsēmitterēsēmīserīsēmīsissēs
3rd sg.ēmittatēmitteretēmīseritēmīsisset
1st pl.ēmittāmusēmitterēmusēmīserīmusēmīsissēmus
2nd pl.ēmittātisēmitterētisēmīserītisēmīsissētis
3rd pl.ēmittantēmitterentēmīserintēmīsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.ēmittorēmittēbarēmittar
2nd sg.ēmitteris
ēmittere
ēmittēbāris
ēmittēbāre
ēmittēris
ēmittēre
3rd sg.ēmittiturēmittēbāturēmittētur
1st pl.ēmittimurēmittēbāmurēmittēmur
2nd pl.ēmittiminīēmittēbāminīēmittēminī
3rd pl.ēmittunturēmittēbanturēmittentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.ēmittarēmitterer
2nd sg.ēmittāris
ēmittāre
ēmitterēris
ēmitterēre
3rd sg.ēmittāturēmitterētur
1st pl.ēmittāmurēmitterēmur
2nd pl.ēmittāminīēmitterēminī
3rd pl.ēmittanturēmitterentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.ēmitteēmittere
pres. 2nd pl.ēmittiteēmittiminī
fut. 2nd sg.ēmittitōēmittitor
fut. 3rd sg.ēmittitōēmittitor
fut. 2nd pl.ēmittitōte—
fut. 3rd pl.ēmittuntōēmittuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveēmittereēmittī
perfect infinitiveēmīsisseēmissum esse
future infinitiveēmissūrum esseēmissum īrī
present participleēmittēns—
perfect participle—ēmissus
ēmissa, ēmissā, ēmissae, ēmissam, ēmissārum, ēmissās, ēmisse, ēmissī, ēmissīs, ēmissō, ēmissōrum, ēmissōs
future participleēmissūrus
ēmissūra, ēmissūrā, ēmissūrae, ēmissūram, ēmissūrārum, ēmissūrās, ēmissūre, ēmissūrī, ēmissūrīs, ēmissūrō, ēmissūrōrum, ēmissūrōs, ēmissūrum
ēmittendus
ēmittundus, ēmittenda, ēmittendā, ēmittendae, ēmittendam, ēmittendārum, ēmittendās, ēmittende, ēmittendīs, ēmittendōrum, ēmittendōs
gerundēmittendī, ēmittendō, ēmittendumsupineēmissum, ēmissū

ē-mitto, mīsi, missum, 3, v. a.,
I. to send out, send forth, to let out, let go (freq. and class.).
I. Lit.
A. In gen.: quibuscum tamquam e carceribus emissus sis, Cic. Lael. 27, 101; cf.: aperiam carceres et equos emittere incipiam, Varr. R. R. 2, 7, 1: ex porta ludis cum emissu'st lepus, Plaut. Pers. 3, 3, 31: aliquem e carcere, Cic. Planc. 12 fin.: aliquem ex vinculis, Plaut. Capt. 2, 3, 48; Cic. Tusc. 1, 31: aliquem e custodia, id. ib. 1, 49, 118 (cf. Nep. Cim. 1).—As milit. t. t., to send out against the enemy: essedarios ex silvis, Caes. B. G. 5, 19, 2; cf.: equitibus emissis, id. ib. 5, 26, 3: Caesar omnibus portis eruptione facta equitatuque emisso hostes in fugam dat, id. ib. 5, 51, 5; 5, 58, 4 et saep.: aliquem de carcere, Cic. Verr. 2, 5, 9; cf.: Licinium fugere conantem de manibus, id. Cael. 28; Liv. 21, 48; for which: Hannibalem e manibus, id. 22, 3; and merely manibus, id. 44, 36: aliquem noctu per vallum, Caes. B. C. 1, 76, 4: aliquem pabulatum, id. ib. 1, 81, 4; cf. id. ib. 3, 76, 1: aliquem sub jugum, Liv. 9, 6 fin. et saep.: ut abs te non emissus ex urbe, sed immissus in urbem esse videatur, sent out, turned out, Cic. Cat. 1, 11; cf. id. Rep. 4, 5 fin.: scutum manu, to throw away, throw aside, Caes. B. G. 1, 25, 4: pila, to throw, hurl, cast, discharge, id. ib. 2, 23, 1; Liv. 9, 13; 32, 17 et saep.; cf.: hastam in fines eorum, Liv. 1, 32: aquam ex lacu Albano, to let off, id. 5, 15; cf.: aquam impetu, Suet. Claud. 32: lacus Velinus, a Curio emissus, Cic. Att. 4, 15, 5; Suet. Caes. 44: flumen per prona montis, Curt. 7, 11: sanguinem de aure, to let, Col. 6, 14, 3; cf.: sanguinem venis, Plin. 25, 5, 23, § 56: ova, to lay, id. 11, 24, 29, § 85: folia, to put forth, produce, id. 18, 20, 49, § 182; cf. transf.: ulmi emittuntur in ramos, id. 17, 12, 18, § 90: librum de arte aleam ludendi, to put forth, publish, Suet. Claud. 33; cf.: aliquid dignum nostro nomine emittere, Cic. Fam. 7, 33: fulmina, id. Div. 2, 19 fin.: sonitum ex alto, Lucr. 4, 694; cf.: vocem caelo, Liv. 5, 51: sonitum linguae, Lucr. 5, 1044: vocem, to utter, id. 4, 548; 5, 1088; Liv. 1, 54 et saep.: flatum crepitumque ventris, Suet. Claud. 32 fin.: animam, to expire, Nep. Epam. 9, 3: spiritum, Vulg. Matt. 27, 50: si nubium conflictu ardor expressus se emiserit, id esse fulmen, has broken forth, burst forth, Cic. Div. 2, 19, 44.—
B. In partic.: manu emittere aliquem for the usu. manu mittere aliquem, to release a person from one's potestas, to set free, emancipate (anteclass. and since the Aug. per.), Plaut. Capt. 3, 5, 55; id. Men. 5, 8, 52; id. Rud. 4, 6, 14 et saep.; Ter. Ph. 5, 5, 2; Liv. 24, 18, 12; Suet. Vit. 6; Tac. A. 15, 19; Macr. S. 1, 11; so without manu, Plaut. Ps. 4, 2, 37; Ter. Ad. 5, 9, 19; cf. of a debtor: libra et aere liberatum emittit, Liv. 6, 14, 5.
II. Trop., to let forth, let go, send out: manibus manifesta suis emittere quoquam, to let slip from our hands that which is evident, Lucr. 4, 504; cf.: emissa de manibus res est, Liv. 37, 12: cum illud facetum dictum emissum haerere debeat (a fig. borrowed from missive weapons), Cic. de Or. 2, 54, 219; cf.: et semel emissum volat irrevocabile verbum, Hor. Ep. 1, 18, 71: argumenta, Cic. de Or. 2, 53, 214; and: maledictum, id. Planc. 23 fin.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁éǵʰ
  2. Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
  3. Proto-Italic*eks
  4. Latinēmittō

Latin ex- Proto-Indo-European *mey-? Proto-Indo-European *meyth₂- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *méyth₂eti Proto-Italic *meitō Old Latin mītō Latin mittō Latin ēmittō From ex- + mittō.

Descendants
  • Englishemit
  • Frenchémettre
  • Italianemettere
  • Spanishemitir
  • Portugueseemitir
  • Dutchemittent
  • Galicianameter
  • Galicianemitir

Quick answers

What does ēmittō mean in Latin?
ēmittō, a verb, means “to send forth, emit, discharge; to hurl, cast; to let forth, let go, send out”.
What are the principal parts of ēmittō?
ēmittō, ēmittere, ēmīsī, ēmissum (third conjugation).
How do you pronounce ēmittō?
In classical Latin, [eːˈmɪt.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [eˈmit.to].
Where does ēmittō come from?
Proto-Indo-European *h₁éǵʰ → Proto-Indo-European *h₁éǵʰs → Proto-Italic *eks → Latin ēmittō.