noun · femininethird declension
dēmissiō
dēmissiō f (genitive dēmissiōnis)
Meaning
- sinking, lowering
- dejection
- abatement, mitigation
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | dēmissiō | dēmissiōnēs |
| genitive | dēmissiōnis | dēmissiōnum |
| dative | dēmissiōnī | dēmissiōnibus |
| accusative | dēmissiōnem | dēmissiōnēs |
| ablative | dēmissiōne | dēmissiōnibus |
| vocative | dēmissiō | dēmissiōnēs |
dēmissĭo, ōnis, f. id.,
I. a letting down, sinking, lowering (very rare).
I. Prop.: storiarum, * Caes. B. C. 2, 9, 5:
barbae, a letting grow, Macr. S. 1, 22, 4.—In plur.: clipei aenei demissiones, Vitr. 5, 10 fin.— II. Trop. *
A. (Acc. to demissus, no. II. A.): animi, dejection, * Cic. Tusc. 3, 7, 14. —*
B. In medic. lang., an abatement, mitigation (opp. accessio), Coel. Aur. Acut. 1, 4.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dēmissiō ōnis, f
demitto, a letting down, sinking, lowering : storiarum, Cs.—Fig., dejection : animi.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin dēmissiō From dēmittō + -tiō.
Descendants
- Frenchdémission
In English words that came into English from dēmissiō
- demissiondēmissiō