omittō
Meaning
- transitiveto let go, allow to pass by, let fall or let loose
- transitiveto lay aside, give up, abandon, neglect or disregard
[…] omitte timorem, Scipio […]
[…] abandon fear, Scipio […]54 BCE – 51 BCE, Cicero, De re publica 6.10 - transitiveto omit, leave out (in speech or writing)
Latīnē defined in Latin in our graded readers
praetereō, relinquōpraetermittō, relinquōChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Intermittere · Omittere
Intermittere means merely to leave off for a time,—in tempus mittere cum spe consilioque resumendi; whereas omittere, to leave out altogether. Varro Fr. Studia tantum intermittantur, ne omittantur. (i. 3.)
Mittere · Legare · Amittere · Dimittere · Omittere
1. Mittere μεθεῖναι is the general expression, to send; legare (from λέγω) has a special political meaning, to delegate. The missus makes his appearance as a servant or messenger; the legatus, as a representative. 2. Amittere and dimittere mean to let go any thing already in one’s possession; amittere, against one’s will, as to lose; dimittere, after having used it, as to dismiss; whereas omittere means to let anything pass by, without taking possession of it; to speak with precision, Amittimus inviti et casu, omittimus volentes et sponte. Hence amittere occasionem means, to let slip an opportunity, so as not to be able to take advantage of it, from negligence; whereas omittere occasionem means, to renounce an opportunity, so as not to wish to take advantage of it, from attaching little value to it. Vitam amittere means, to lose one’s life; vitam omittere, to sacrifice it. (iii. 285.)
Relinquere · Deserere · Omittere · Destituere · Desolatus
1. Relinquere, to leave behind, has reference to an object, to which one stands in a mere outward and local relation of proximity; whereas deserere and omittere, to an object to which one stands in an inward and moral relation as an owner or friend; desertio, like leaving in the lurch, has its ground in cowardice, or other forgetfulness of duty, in opp. to defensio, tutatio; omissio, like giving up, has its ground in a conviction of being able to dispense with, in opp. to obtinere. Tac. Dial. 16. Partes quas intellexerimus te non tam omisisse quam nobis reliquisse. And 9. Relinquenda conversatio amicorum et jucunditas urbis, deserenda cætera officia. Cic. Verr. i. 4. 11. Desertum exercitum, relictam provinciam. 2. Deserere means to forsake, and expose to a possible and remote danger; destituere to an actual and impending danger. Curt. iv. 2, 32. Desertus, destitutus, hostibus deditus. Liv. vi. 2. Quod defensores suos in ipso discrimine periculi destituat. 3. Desertus and destitutus denote, especially, forgetfulness of duty; whereas desolatus, the unmercifulness of the action. Suet. Cal. 12. Deserta, desolataque reliquis subsidiis aula. (iii. 290.)
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | omittō | omittēbam | omittam | omīsī | omīseram | omīserō |
| 2nd sg. | omittis | omittēbās | omittēs | omīsistī | omīserās | omīseris |
| 3rd sg. | omittit | omittēbat | omittet | omīsit | omīserat | omīserit |
| 1st pl. | omittimus | omittēbāmus | omittēmus | omīsimus | omīserāmus | omīserimus |
| 2nd pl. | omittitis | omittēbātis | omittētis | omīsistis | omīserātis | omīseritis |
| 3rd pl. | omittunt | omittēbant | omittent | omīsērunt omīsēre | omīserant | omīserint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | omittam | omitterem | omīserim | omīsissem |
| 2nd sg. | omittās | omitterēs | omīserīs | omīsissēs |
| 3rd sg. | omittat | omitteret | omīserit | omīsisset |
| 1st pl. | omittāmus | omitterēmus | omīserīmus | omīsissēmus |
| 2nd pl. | omittātis | omitterētis | omīserītis | omīsissētis |
| 3rd pl. | omittant | omitterent | omīserint | omīsissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | omittor | omittēbar | omittar |
| 2nd sg. | omitteris omittere | omittēbāris omittēbāre | omittēris omittēre |
| 3rd sg. | omittitur | omittēbātur | omittētur |
| 1st pl. | omittimur | omittēbāmur | omittēmur |
| 2nd pl. | omittiminī | omittēbāminī | omittēminī |
| 3rd pl. | omittuntur | omittēbantur | omittentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | omittar | omitterer |
| 2nd sg. | omittāris omittāre | omitterēris omitterēre |
| 3rd sg. | omittātur | omitterētur |
| 1st pl. | omittāmur | omitterēmur |
| 2nd pl. | omittāminī | omitterēminī |
| 3rd pl. | omittantur | omitterentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | omitte | omittere |
| pres. 2nd pl. | omittite | omittiminī |
| fut. 2nd sg. | omittitō | omittitor |
| fut. 3rd sg. | omittitō | omittitor |
| fut. 2nd pl. | omittitōte | — |
| fut. 3rd pl. | omittuntō | omittuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | omittere | omittī |
| perfect infinitive | omīsisse | omissum esse |
| future infinitive | omissūrum esse | omissum īrī |
| present participle | omittēns | — |
| perfect participle | — | omissus omissa, omissā, omissae, omissam, omissārum, omissās, omisse, omissī, omissīs, omissō, omissōrum, omissōs |
| future participle | omissūrus omissūra, omissūrā, omissūrae, omissūram, omissūrārum, omissūrās, omissūre, omissūrī, omissūrīs, omissūrō, omissūrōrum, omissūrōs, omissūrum | omittendus omittundus, omittenda, omittendā, omittendae, omittendam, omittendārum, omittendās, omittende, omittendīs, omittendōrum, omittendōs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- omitto dicere
- I avoid mentioning...; I prefer not to touch upon...
- ut omittam c. Accus.
- putting aside, except.
- abicere, omittere timorem
- to banish one's fears.
- omissis pilis gladiis rem gerere
- to throw down the javelins (pila) and fight with the sword.
- occasionem praetermittere, amittere (through carelessness), omittere (deliberately), dimittere (through indifference)
- to lose, let slip an opportunity.
amitto, dimitto): aliquam, Plaut. Mil. 4, 3, 2; id. Stich. 2, 2, 11: mulierem, Ter. Ad. 2, 1, 18: habenas, to let go, Tac. H. 1, 86: arma, to let fall, Liv. 21, 11: animam, to give up the ghost, to die, Plaut. Am. 1, 1, 85.—omittere tristitiam, Ter. Ad. 2, 4, 3: iracundiam, id. ib. 4, 7, 36: noxiam, to leave unpunished, id. Eun. 5, 2, 14: apparatum, Liv. 37, 10: nec nostrae nobis utilitates omittendae sunt, Cic. Off. 3, 10, 42: omitte timorem, lay aside, id. Rep. 6, 10, 10: voluptates, id. Fin. 1, 10, 36: omnibus omissis his rebus, laying aside all those things, Caes. B. G. 7, 34: primam navigationem ne omiseris, do not neglect, Cic. Q. Fr. 2, 6, 3: teneo quam optabam occasionem neque omittam, id. Leg. 1, 2, 5: hostes, Just. 1, 8, 6: ducum officia, id. 11, 9, 8.—ut omittam cetera quae sunt innumerabilia, Cic. Brut. 76, 266; cf.: ut alia omittam, id. Quint. 22, 70: omitto illa vetera, quod, etc., id. Att. 8, 3, 3: innumerabiles viros, id. Rep 1, 1, 1: de reditu, id. Pis. 22, 51: de me, id. Rab. Post. 12, 34; Lact. 4, 24, 6.— iratus esse, Plaut. Pers. 3, 3, 26. rogare, id. ib. 4, 4, 90: lugere. Cic. Brut. 76, 266: curare aliquid, id. Cael. 22, 54: mirari, Hor. C. 3, 29, 11.—Hence, ŏmissus, a, um, P. a., negligent, heedless, remiss (ante-class.): animo esse omisso, Ter, Heaut. 5, 2, 9.—Comp.: ab re Omissior, in respect of property, Ter. Ad. 5, 3, 44.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
Proto-Indo-European *mey-? Proto-Indo-European *meyth₂- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *méyth₂eti Proto-Italic *meitō Old Latin mītō Latin mittō Latin *ommittō Latin omittō From *ommittō, from ob- + mittō.
- Catalanometre
- Englishomit
- Frenchomettre
- Italianomettere
- Portugueseomitir
- Romanianomite
- Spanishomitir
- Galicianomitir
- Middle Englishomitten
- Middle Englishomisen
In English words that came into English from omittō
- omitomittō
- omissionomissio
- omissibleomissum