LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

omittō

omittō (present infinitive omittere, perfect active omīsī, supine omissum)
Classical[ɔˈmɪt.toː]Ecclesiastical[oˈmit.to]

Meaning

  1. transitiveto let go, allow to pass by, let fall or let loose
  2. transitiveto lay aside, give up, abandon, neglect or disregard
    […] omitte timorem, Scipio […][…] abandon fear, Scipio […]54 BCE – 51 BCE, Cicero, De re publica 6.10
  3. transitiveto omit, leave out (in speech or writing)

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Intermittere · Omittere

Intermittere means merely to leave off for a time,—in tempus mittere cum spe consilioque resumendi; whereas omittere, to leave out altogether. Varro Fr. Studia tantum intermittantur, ne omittantur. (i. 3.)

Mittere · Legare · Amittere · Dimittere · Omittere

1. Mittere μεθεῖναι is the general expression, to send; legare (from λέγω) has a special political meaning, to delegate. The missus makes his appearance as a servant or messenger; the legatus, as a representative. 2. Amittere and dimittere mean to let go any thing already in one’s possession; amittere, against one’s will, as to lose; dimittere, after having used it, as to dismiss; whereas omittere means to let anything pass by, without taking possession of it; to speak with precision, Amittimus inviti et casu, omittimus volentes et sponte. Hence amittere occasionem means, to let slip an opportunity, so as not to be able to take advantage of it, from negligence; whereas omittere occasionem means, to renounce an opportunity, so as not to wish to take advantage of it, from attaching little value to it. Vitam amittere means, to lose one’s life; vitam omittere, to sacrifice it. (iii. 285.)

Relinquere · Deserere · Omittere · Destituere · Desolatus

1. Relinquere, to leave behind, has reference to an object, to which one stands in a mere outward and local relation of proximity; whereas deserere and omittere, to an object to which one stands in an inward and moral relation as an owner or friend; desertio, like leaving in the lurch, has its ground in cowardice, or other forgetfulness of duty, in opp. to defensio, tutatio; omissio, like giving up, has its ground in a conviction of being able to dispense with, in opp. to obtinere. Tac. Dial. 16. Partes quas intellexerimus te non tam omisisse quam nobis reliquisse. And 9. Relinquenda conversatio amicorum et jucunditas urbis, deserenda cætera officia. Cic. Verr. i. 4. 11. Desertum exercitum, relictam provinciam. 2. Deserere means to forsake, and expose to a possible and remote danger; destituere to an actual and impending danger. Curt. iv. 2, 32. Desertus, destitutus, hostibus deditus. Liv. vi. 2. Quod defensores suos in ipso discrimine periculi destituat. 3. Desertus and destitutus denote, especially, forgetfulness of duty; whereas desolatus, the unmercifulness of the action. Suet. Cal. 12. Deserta, desolataque reliquis subsidiis aula. (iii. 290.)

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.omittōomittēbamomittamomīsīomīseramomīserō
2nd sg.omittisomittēbāsomittēsomīsistīomīserāsomīseris
3rd sg.omittitomittēbatomittetomīsitomīseratomīserit
1st pl.omittimusomittēbāmusomittēmusomīsimusomīserāmusomīserimus
2nd pl.omittitisomittēbātisomittētisomīsistisomīserātisomīseritis
3rd pl.omittuntomittēbantomittentomīsērunt
omīsēre
omīserantomīserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.omittamomitteremomīserimomīsissem
2nd sg.omittāsomitterēsomīserīsomīsissēs
3rd sg.omittatomitteretomīseritomīsisset
1st pl.omittāmusomitterēmusomīserīmusomīsissēmus
2nd pl.omittātisomitterētisomīserītisomīsissētis
3rd pl.omittantomitterentomīserintomīsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.omittoromittēbaromittar
2nd sg.omitteris
omittere
omittēbāris
omittēbāre
omittēris
omittēre
3rd sg.omittituromittēbāturomittētur
1st pl.omittimuromittēbāmuromittēmur
2nd pl.omittiminīomittēbāminīomittēminī
3rd pl.omittunturomittēbanturomittentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.omittaromitterer
2nd sg.omittāris
omittāre
omitterēris
omitterēre
3rd sg.omittāturomitterētur
1st pl.omittāmuromitterēmur
2nd pl.omittāminīomitterēminī
3rd pl.omittanturomitterentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.omitteomittere
pres. 2nd pl.omittiteomittiminī
fut. 2nd sg.omittitōomittitor
fut. 3rd sg.omittitōomittitor
fut. 2nd pl.omittitōte—
fut. 3rd pl.omittuntōomittuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveomittereomittī
perfect infinitiveomīsisseomissum esse
future infinitiveomissūrum esseomissum īrī
present participleomittēns—
perfect participle—omissus
omissa, omissā, omissae, omissam, omissārum, omissās, omisse, omissī, omissīs, omissō, omissōrum, omissōs
future participleomissūrus
omissūra, omissūrā, omissūrae, omissūram, omissūrārum, omissūrās, omissūre, omissūrī, omissūrīs, omissūrō, omissūrōrum, omissūrōs, omissūrum
omittendus
omittundus, omittenda, omittendā, omittendae, omittendam, omittendārum, omittendās, omittende, omittendīs, omittendōrum, omittendōs
gerundomittendī, omittendō, omittendumsupineomissum, omissū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

omitto dicere
I avoid mentioning...; I prefer not to touch upon...
ut omittam c. Accus.
putting aside, except.
abicere, omittere timorem
to banish one's fears.
omissis pilis gladiis rem gerere
to throw down the javelins (pila) and fight with the sword.
occasionem praetermittere, amittere (through carelessness), omittere (deliberately), dimittere (through indifference)
to lose, let slip an opportunity.

ŏmitto, īsi, issum, 3, v. a. ob-mitto,
I. to let go, let loose, let fall.
I. Lit. (rare; perh. not in Cic.; cf.: amitto, dimitto): aliquam, Plaut. Mil. 4, 3, 2; id. Stich. 2, 2, 11: mulierem, Ter. Ad. 2, 1, 18: habenas, to let go, Tac. H. 1, 86: arma, to let fall, Liv. 21, 11: animam, to give up the ghost, to die, Plaut. Am. 1, 1, 85.—
II. Trop. (class.).
A. In gen., to lay aside, let go, give up, dismiss, neglect, disregard: omittere tristitiam, Ter. Ad. 2, 4, 3: iracundiam, id. ib. 4, 7, 36: noxiam, to leave unpunished, id. Eun. 5, 2, 14: apparatum, Liv. 37, 10: nec nostrae nobis utilitates omittendae sunt, Cic. Off. 3, 10, 42: omitte timorem, lay aside, id. Rep. 6, 10, 10: voluptates, id. Fin. 1, 10, 36: omnibus omissis his rebus, laying aside all those things, Caes. B. G. 7, 34: primam navigationem ne omiseris, do not neglect, Cic. Q. Fr. 2, 6, 3: teneo quam optabam occasionem neque omittam, id. Leg. 1, 2, 5: hostes, Just. 1, 8, 6: ducum officia, id. 11, 9, 8.—
B. In partic.
1. To pass over, say nothing of, omit, in speaking (cf., relinquo, praetereo): ut omittam cetera quae sunt innumerabilia, Cic. Brut. 76, 266; cf.: ut alia omittam, id. Quint. 22, 70: omitto illa vetera, quod, etc., id. Att. 8, 3, 3: innumerabiles viros, id. Rep 1, 1, 1: de reditu, id. Pis. 22, 51: de me, id. Rab. Post. 12, 34; Lact. 4, 24, 6.—
2. Of an action, to leave off, give over, cease doing any thing (syn. desino).—With inf.: iratus esse, Plaut. Pers. 3, 3, 26. rogare, id. ib. 4, 4, 90: lugere. Cic. Brut. 76, 266: curare aliquid, id. Cael. 22, 54: mirari, Hor. C. 3, 29, 11.—Hence, ŏmissus, a, um, P. a., negligent, heedless, remiss (ante-class.): animo esse omisso, Ter, Heaut. 5, 2, 9.—Comp.: ab re Omissior, in respect of property, Ter. Ad. 5, 3, 44.

Origins

Proto-Indo-European *mey-? Proto-Indo-European *meyth₂- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *méyth₂eti Proto-Italic *meitō Old Latin mītō Latin mittō Latin *ommittō Latin omittō From *ommittō, from ob- + mittō.

Descendants
  • Catalanometre
  • Englishomit
  • Frenchomettre
  • Italianomettere
  • Portugueseomitir
  • Romanianomite
  • Spanishomitir
  • Galicianomitir
  • Middle Englishomitten
  • Middle Englishomisen

In English words that came into English from omittō

  • omitomittō
  • omissionomissio
  • omissibleomissum

Quick answers

What does omittō mean in Latin?
omittō, a verb, means “to let go, allow to pass by, let fall or let loose; to lay aside, give up, abandon, neglect or disregard; to omit, leave out (in speech or writing)”.
What are the principal parts of omittō?
omittō, omittere, omīsī, omissum (third conjugation).
How do you pronounce omittō?
In classical Latin, [ɔˈmɪt.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [oˈmit.to].
Which English words come from omittō?
English words that go back to Latin omittō include omit, omissible and omission.