verbthird conjugation
immittō
immittō (present infinitive immittere, perfect active immīsī, supine immissum)
Classical[ɪmˈmɪt.toː]Ecclesiastical[imˈmit.to]
Meaning
- to send, insert, introduce, into or against
- to hurl or throw in
- to let loose
- to allow or admit
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | immittō | immittēbam | immittam | immīsī | immīseram | immīserō |
| 2nd sg. | immittis | immittēbās | immittēs | immīsistī | immīserās | immīseris |
| 3rd sg. | immittit | immittēbat | immittet | immīsit | immīserat | immīserit |
| 1st pl. | immittimus | immittēbāmus | immittēmus | immīsimus | immīserāmus | immīserimus |
| 2nd pl. | immittitis | immittēbātis | immittētis | immīsistis | immīserātis | immīseritis |
| 3rd pl. | immittunt | immittēbant | immittent | immīsērunt immīsēre | immīserant | immīserint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | immittam | immitterem | immīserim | immīsissem |
| 2nd sg. | immittās | immitterēs | immīserīs | immīsissēs |
| 3rd sg. | immittat | immitteret | immīserit | immīsisset |
| 1st pl. | immittāmus | immitterēmus | immīserīmus | immīsissēmus |
| 2nd pl. | immittātis | immitterētis | immīserītis | immīsissētis |
| 3rd pl. | immittant | immitterent | immīserint | immīsissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | immittor | immittēbar | immittar |
| 2nd sg. | immitteris immittere | immittēbāris immittēbāre | immittēris immittēre |
| 3rd sg. | immittitur | immittēbātur | immittētur |
| 1st pl. | immittimur | immittēbāmur | immittēmur |
| 2nd pl. | immittiminī | immittēbāminī | immittēminī |
| 3rd pl. | immittuntur | immittēbantur | immittentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | immittar | immitterer |
| 2nd sg. | immittāris immittāre | immitterēris immitterēre |
| 3rd sg. | immittātur | immitterētur |
| 1st pl. | immittāmur | immitterēmur |
| 2nd pl. | immittāminī | immitterēminī |
| 3rd pl. | immittantur | immitterentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | immitte | immittere |
| pres. 2nd pl. | immittite | immittiminī |
| fut. 2nd sg. | immittitō | immittitor |
| fut. 3rd sg. | immittitō | immittitor |
| fut. 2nd pl. | immittitōte | — |
| fut. 3rd pl. | immittuntō | immittuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | immittere | immittī |
| perfect infinitive | immīsisse | immissum esse |
| future infinitive | immissūrum esse | immissum īrī |
| present participle | immittēns | — |
| perfect participle | — | immissus immissa, immissā, immissae, immissam, immissārum, immissās, immisse, immissī, immissīs, immissō, immissōrum, immissōs |
| future participle | immissūrus immissūra, immissūrā, immissūrae, immissūram, immissūrārum, immissūrās, immissūre, immissūrī, immissūrīs, immissūrō, immissūrōrum, immissūrōs, immissūrum | immittendus immittundus, immittenda, immittendā, immittendae, immittendam, immittendārum, immittendās, immittende, immittendīs, immittendōrum, immittendōs |
gerundimmittendī, immittendō, immittendumsupineimmissum, immissū
immitto (inm-), īsi, issum, 3 (
I. perf. sync. immisti, Sil. 17, 354), v. a. in-mitto, to send or let into a place, to introduce, admit, to send or despatch against, to let loose at, discharge at, to cast or throw into (freq. and class.; cf. intromitto, induco, introduco).
I. Lit.
A. In gen.:
servos ad spoliandum fanum, Cic. Verr. 2, 4, 45, § 101; cf.: servi in tecta nostra cum facibus immissi, id. Att. 14, 10, 1; id. Sest. 36, 78: magna vis hominum simul immissa, Liv. 2, 5, 3: equitatu immisso (in agmen hostium), Caes. B. G. 7, 40, 4: armaturam levem in stationes, Liv. 40, 48, 2; 21, 8, 8: corpus in undas, Ov. H. 2, 133: artificem mediis flammis, id. M. 6, 615: completas naves taeda et pice in Pomponianam classem immisit, let loose, Caes. B. C. 3, 101, 2; so ib. § 5; cf.: navem in terram, Liv. 30, 25, 8: repente equum immisi ad eam legionem, urged, spurred, Galb. ap. Cic. Fam. 10, 30, 3: si effrenatos in eos equos immittitis, Liv. 40, 40, 5: pila in hostes, Caes. B. G. 6, 8, 6: tela, id. B. C. 3, 92, 2: telum ex manu, Dig. 9, 2, 52: canalibus aqua immissa, Caes. B. C. 2, 10, 6: aquam ex fullonicis in fundum vicini, Dig. 39, 3, 3: cloacam privatam in publicum, ib. 43, 23, 1; and: puram aquam in alvum, Cels. 2, 12: haec (tigna) cum machinationibus immissa in flumen defixerat, had driven into, Caes. B. G. 4, 17, 4: bipedales trabes, id. ib. § 6: tigna (in parietem), Dig. 8, 5, 8; 43, 25, 3: coronam caelo, hurls it to the sky, Ov. M. 8, 179: lentum filis immittitur aurum, is inserted, interwoven, id. ib. 6, 68: circa oneratas veste cervices laticlaviam immiserat mappam, put on, put around, Petr. 32, 2: dexteraque immissis da mihi signa rotis, let loose, swiftly driven, Prop. 3, 9, 58; cf.: immissis pars caeca et concita frenis Arietat in portas, slackened, Verg. A. 11, 889: habenas, id. ib. 5, 662; Ov. M. 1, 280; cf. rudentes, let go, let loose, Plin. Ep. 8, 4, 5: Codrus in medios se immisit hostes, threw himself, Cic. Tusc. 1, 48, 116; Liv. 9, 4, 10: se in hostium manum multitudinemque, Cic. Font. 17, 38; cf.: immisit in armatas hostium copias, id. Par. 1, 2, 12: offirmastin' occultare, quo te inmittas, whither you are going, Plaut. Pers. 2, 2, 40. —B. In partic.
1. To send against (secretly or hostilely), to set on, incite, instigate, suborn (mostly post-Aug.):
alii Tarquinium a Cicerone immissum aiebant, Sall. C. 48, 8: fratrem Tiberium inopinantem repente immisso tribuno militum interemit, Suet. Calig. 23; cf. Tac. A. 3, 16: immissis qui monerent, id. ib. 4, 54: Suillium accusandis utrisque immittit, id. ib. 11, 1: ad cujus rei probationem immittet indices, Just. 32, 2: invidia et a dissimilibus delator inmissus, Plin. Ep. 6, 31, 3. —2. To let grow unrestrained or wild:
ea vitis immittitur ad uvas pariendas, Varr. R. R. 1, 31, 3: cupressus immittitur in perticas asseresve, Plin. 16, 33, 60, § 141: pro densitate arborum immissorumque aliorum in alios ramorum, grown together, interwoven, Liv. 40, 22, 3: penitus immissis radicibus niti, deeply planted or sunk, Quint. 1, 3, 5: barba immissa et intonso capillo, etc., overgrown, hanging down, Sisenn. ap. Non. 130, 8; so, barba immissa, Verg. A. 3, 593; Ov. M. 12, 351; Quint. 12, 3, 12: immissi capilli, Ov. F. 1, 503; id. M. 5, 338; 6, 168; cf., in a Greek construction: Phleias immissus patrios de vertice crines, Val. Fl. 1, 412.—3. To ingraft:
trunci resecantur, et ... deinde feraces plantae immittuntur, Verg. G. 2, 80.—4. Aliquem in bona alicujus, to install, put in possession, Cic. Verr. 2, 1, 54, § 142.—
II. Trop.:
aliquid in aures, to listen to, Plaut. Ep. 3, 1, 14; but without in: ne tu quod istic fabuletur auris inmittas tuas, id. Capt. 3, 4, 16: verba suis immittere figuris, to accommodate its modes of thought to the words, Manil. 1, 24: jactam et immissam a te nefariam in me injuriam semper duxi, Cic. Par. 4, 1, 28: hic corrector in eo ipso loco, quo reprehendit, immittit imprudens ipse senarium, lets escape him, id. Or. 56, 190: si nihil extrinsecus accidit, quod corpus ejus in aliquam valetudinem immitteret, threw into some sickness, Dig. 1, 21, 14, § 2: immisitque fugam Teucris atrumque timorem, instilled, infused, Verg. A. 9, 719: vires alicui, Val. Fl. 7, 353: amorem, Sen. Herc. Oet. 554.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
immittō (in-m-) īsī, īssus, ere,
to send in, let in, throw into, admit, introduce: immissus in urbem: servos ad spoliandum fanum: corpus in undas, O.: in terram (navem), stranded, L.: canalibus aqua inmissa, Cs.: feraces plantae immittuntur, are engrafted, V.: lentum filis immittitur aureum, is interwoven, O.: nais inmittitur undis, plunges into, O.: inmittor harenae, reach, O.: immissa (tigna) in flumen defigere, driven down, Cs.: immissi alii in alios rami, intertwined, L.—To send against, let loose, set on, cause to attack, incite: servi in tecta nostra immissi: completas navīs taedā in classem, Cs.: immittebantur illi canes: in medios se hostīs, threw himself.—To discharge, project, throw at, cast among: pila in hostīs, Cs.: Lancea costis inmissa, penetrating, O.: coronam caelo, hurls to, O.—To let go, let loose, relax, slacken, drop: immissis frenis, V.: inmissos hederā conlecta capillos, flowing, O.—Fig., to install, put in possession: in mea bona quos voles.—To inflict: iniuriam in alqm: fugam Teucris, struck with panic, V.—To instigate, suborn: a Cicerone inmissus, S.—To admit, commit: corrector inmittit ipse senarium, lets escape him.
Origins
From Latin in + mittō.
Descendants
- Italianimmettere