LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

immittō

immittō (present infinitive immittere, perfect active immīsī, supine immissum)
Classical[ɪmˈmɪt.toː]Ecclesiastical[imˈmit.to]

Meaning

  1. to send, insert, introduce, into or against
  2. to hurl or throw in
  3. to let loose
  4. to allow or admit

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.immittōimmittēbamimmittamimmīsīimmīseramimmīserō
2nd sg.immittisimmittēbāsimmittēsimmīsistīimmīserāsimmīseris
3rd sg.immittitimmittēbatimmittetimmīsitimmīseratimmīserit
1st pl.immittimusimmittēbāmusimmittēmusimmīsimusimmīserāmusimmīserimus
2nd pl.immittitisimmittēbātisimmittētisimmīsistisimmīserātisimmīseritis
3rd pl.immittuntimmittēbantimmittentimmīsērunt
immīsēre
immīserantimmīserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.immittamimmitteremimmīserimimmīsissem
2nd sg.immittāsimmitterēsimmīserīsimmīsissēs
3rd sg.immittatimmitteretimmīseritimmīsisset
1st pl.immittāmusimmitterēmusimmīserīmusimmīsissēmus
2nd pl.immittātisimmitterētisimmīserītisimmīsissētis
3rd pl.immittantimmitterentimmīserintimmīsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.immittorimmittēbarimmittar
2nd sg.immitteris
immittere
immittēbāris
immittēbāre
immittēris
immittēre
3rd sg.immittiturimmittēbāturimmittētur
1st pl.immittimurimmittēbāmurimmittēmur
2nd pl.immittiminīimmittēbāminīimmittēminī
3rd pl.immittunturimmittēbanturimmittentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.immittarimmitterer
2nd sg.immittāris
immittāre
immitterēris
immitterēre
3rd sg.immittāturimmitterētur
1st pl.immittāmurimmitterēmur
2nd pl.immittāminīimmitterēminī
3rd pl.immittanturimmitterentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.immitteimmittere
pres. 2nd pl.immittiteimmittiminī
fut. 2nd sg.immittitōimmittitor
fut. 3rd sg.immittitōimmittitor
fut. 2nd pl.immittitōte—
fut. 3rd pl.immittuntōimmittuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveimmittereimmittī
perfect infinitiveimmīsisseimmissum esse
future infinitiveimmissūrum esseimmissum īrī
present participleimmittēns—
perfect participle—immissus
immissa, immissā, immissae, immissam, immissārum, immissās, immisse, immissī, immissīs, immissō, immissōrum, immissōs
future participleimmissūrus
immissūra, immissūrā, immissūrae, immissūram, immissūrārum, immissūrās, immissūre, immissūrī, immissūrīs, immissūrō, immissūrōrum, immissūrōs, immissūrum
immittendus
immittundus, immittenda, immittendā, immittendae, immittendam, immittendārum, immittendās, immittende, immittendīs, immittendōrum, immittendōs
gerundimmittendī, immittendō, immittendumsupineimmissum, immissū

immitto (inm-), īsi, issum, 3 (
I. perf. sync. immisti, Sil. 17, 354), v. a. in-mitto, to send or let into a place, to introduce, admit, to send or despatch against, to let loose at, discharge at, to cast or throw into (freq. and class.; cf. intromitto, induco, introduco).
I. Lit.
A. In gen.: servos ad spoliandum fanum, Cic. Verr. 2, 4, 45, § 101; cf.: servi in tecta nostra cum facibus immissi, id. Att. 14, 10, 1; id. Sest. 36, 78: magna vis hominum simul immissa, Liv. 2, 5, 3: equitatu immisso (in agmen hostium), Caes. B. G. 7, 40, 4: armaturam levem in stationes, Liv. 40, 48, 2; 21, 8, 8: corpus in undas, Ov. H. 2, 133: artificem mediis flammis, id. M. 6, 615: completas naves taeda et pice in Pomponianam classem immisit, let loose, Caes. B. C. 3, 101, 2; so ib. § 5; cf.: navem in terram, Liv. 30, 25, 8: repente equum immisi ad eam legionem, urged, spurred, Galb. ap. Cic. Fam. 10, 30, 3: si effrenatos in eos equos immittitis, Liv. 40, 40, 5: pila in hostes, Caes. B. G. 6, 8, 6: tela, id. B. C. 3, 92, 2: telum ex manu, Dig. 9, 2, 52: canalibus aqua immissa, Caes. B. C. 2, 10, 6: aquam ex fullonicis in fundum vicini, Dig. 39, 3, 3: cloacam privatam in publicum, ib. 43, 23, 1; and: puram aquam in alvum, Cels. 2, 12: haec (tigna) cum machinationibus immissa in flumen defixerat, had driven into, Caes. B. G. 4, 17, 4: bipedales trabes, id. ib. § 6: tigna (in parietem), Dig. 8, 5, 8; 43, 25, 3: coronam caelo, hurls it to the sky, Ov. M. 8, 179: lentum filis immittitur aurum, is inserted, interwoven, id. ib. 6, 68: circa oneratas veste cervices laticlaviam immiserat mappam, put on, put around, Petr. 32, 2: dexteraque immissis da mihi signa rotis, let loose, swiftly driven, Prop. 3, 9, 58; cf.: immissis pars caeca et concita frenis Arietat in portas, slackened, Verg. A. 11, 889: habenas, id. ib. 5, 662; Ov. M. 1, 280; cf. rudentes, let go, let loose, Plin. Ep. 8, 4, 5: Codrus in medios se immisit hostes, threw himself, Cic. Tusc. 1, 48, 116; Liv. 9, 4, 10: se in hostium manum multitudinemque, Cic. Font. 17, 38; cf.: immisit in armatas hostium copias, id. Par. 1, 2, 12: offirmastin' occultare, quo te inmittas, whither you are going, Plaut. Pers. 2, 2, 40. —
B. In partic.
1. To send against (secretly or hostilely), to set on, incite, instigate, suborn (mostly post-Aug.): alii Tarquinium a Cicerone immissum aiebant, Sall. C. 48, 8: fratrem Tiberium inopinantem repente immisso tribuno militum interemit, Suet. Calig. 23; cf. Tac. A. 3, 16: immissis qui monerent, id. ib. 4, 54: Suillium accusandis utrisque immittit, id. ib. 11, 1: ad cujus rei probationem immittet indices, Just. 32, 2: invidia et a dissimilibus delator inmissus, Plin. Ep. 6, 31, 3. —
2. To let grow unrestrained or wild: ea vitis immittitur ad uvas pariendas, Varr. R. R. 1, 31, 3: cupressus immittitur in perticas asseresve, Plin. 16, 33, 60, § 141: pro densitate arborum immissorumque aliorum in alios ramorum, grown together, interwoven, Liv. 40, 22, 3: penitus immissis radicibus niti, deeply planted or sunk, Quint. 1, 3, 5: barba immissa et intonso capillo, etc., overgrown, hanging down, Sisenn. ap. Non. 130, 8; so, barba immissa, Verg. A. 3, 593; Ov. M. 12, 351; Quint. 12, 3, 12: immissi capilli, Ov. F. 1, 503; id. M. 5, 338; 6, 168; cf., in a Greek construction: Phleias immissus patrios de vertice crines, Val. Fl. 1, 412.—
3. To ingraft: trunci resecantur, et ... deinde feraces plantae immittuntur, Verg. G. 2, 80.—
4. Aliquem in bona alicujus, to install, put in possession, Cic. Verr. 2, 1, 54, § 142.—
II. Trop.: aliquid in aures, to listen to, Plaut. Ep. 3, 1, 14; but without in: ne tu quod istic fabuletur auris inmittas tuas, id. Capt. 3, 4, 16: verba suis immittere figuris, to accommodate its modes of thought to the words, Manil. 1, 24: jactam et immissam a te nefariam in me injuriam semper duxi, Cic. Par. 4, 1, 28: hic corrector in eo ipso loco, quo reprehendit, immittit imprudens ipse senarium, lets escape him, id. Or. 56, 190: si nihil extrinsecus accidit, quod corpus ejus in aliquam valetudinem immitteret, threw into some sickness, Dig. 1, 21, 14, § 2: immisitque fugam Teucris atrumque timorem, instilled, infused, Verg. A. 9, 719: vires alicui, Val. Fl. 7, 353: amorem, Sen. Herc. Oet. 554.

Origins

From Latin in + mittō.

Descendants
  • Italianimmettere

Quick answers

What does immittō mean in Latin?
immittō, a verb, means “to send, insert, introduce, into or against; to hurl or throw in; to let loose”.
What are the principal parts of immittō?
immittō, immittere, immīsī, immissum (third conjugation).
How do you pronounce immittō?
In classical Latin, [ɪmˈmɪt.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [imˈmit.to].