LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

āmittō

āmittō (present infinitive āmittere, perfect active āmīsī, supine āmissum)
Classical[aːˈmɪt.toː]Ecclesiastical[aˈmit.to]
№ 486 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to let go, let slip, let fall
  2. to remit, pardon
  3. to lose
    Qua re non dubito quin tibi quoque id molestum sit, cum et meo dolore moveare et ipse omni virtute officioque ornatissimum tuique et sua sponte et meo sermone amantem adfinem amicumque amiseris.I do not doubt therefore that you too are troubled, since you are moved by my pain and have yourself lost a kinsmen and a friend most distinguished in every virtue and service, and who loved you both of his own accord and from hearing me speak of you.68 BCE – 44 BCE, Cicero, Epistulae ad Atticum

Latīnē defined in Latin in our graded readers

perdō, nōn iam habeō; quod āmīsimus, saepe quaerimus.
āmittō -ere āmīsī — in Mille Verba, Fūnus et Memoria
we lose
āmittimus — in Seneca, ch. XXII

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Amittere · Perdere · Jactura

1. Amittere means to lose something, so that it ceases to be in our possession, like ἀποβαλεῖν, opp. to retinere, Cic. Rep. v. i. Sext. 47. Suet. Tib. 15. Ter. Phorm. iii. 2, 22; perdere means, to lose something, so that it is destroyed, and rendered useless, like διολέσαι, opp. to servare. Plaut. Rud. iv. 4, 120. Ter. Ad. ii. 2, 32. Sen. Contr. iii. 21.—Tac. Ann. ii. 25. Perdita classe, amissis armis. 2. Amissio is an involuntary, jactura, a voluntary, loss, which a person undergoes, a sacrifice that is made to avoid a greater loss, as in the case of the master of a ship, who throws the freight overboard, to save his ship and his life. Plin. Ep. i. 12. Jacturam gravissimam feci, si jactura dicenda est tanti viri amissio. (iii. 289.)

Mittere · Legare · Amittere · Dimittere · Omittere

1. Mittere μεθεῖναι is the general expression, to send; legare (from λέγω) has a special political meaning, to delegate. The missus makes his appearance as a servant or messenger; the legatus, as a representative. 2. Amittere and dimittere mean to let go any thing already in one’s possession; amittere, against one’s will, as to lose; dimittere, after having used it, as to dismiss; whereas omittere means to let anything pass by, without taking possession of it; to speak with precision, Amittimus inviti et casu, omittimus volentes et sponte. Hence amittere occasionem means, to let slip an opportunity, so as not to be able to take advantage of it, from negligence; whereas omittere occasionem means, to renounce an opportunity, so as not to wish to take advantage of it, from attaching little value to it. Vitam amittere means, to lose one’s life; vitam omittere, to sacrifice it. (iii. 285.)

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.āmittōāmittēbamāmittamāmīsīāmīseramāmīserō
2nd sg.āmittisāmittēbāsāmittēsāmīsistīāmīserāsāmīseris
3rd sg.āmittitāmittēbatāmittetāmīsitāmīseratāmīserit
1st pl.āmittimusāmittēbāmusāmittēmusāmīsimusāmīserāmusāmīserimus
2nd pl.āmittitisāmittēbātisāmittētisāmīsistisāmīserātisāmīseritis
3rd pl.āmittuntāmittēbantāmittentāmīsērunt
āmīsēre
āmīserantāmīserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.āmittamāmitteremāmīserimāmīsissem
2nd sg.āmittāsāmitterēsāmīserīsāmīsissēs
3rd sg.āmittatāmitteretāmīseritāmīsisset
1st pl.āmittāmusāmitterēmusāmīserīmusāmīsissēmus
2nd pl.āmittātisāmitterētisāmīserītisāmīsissētis
3rd pl.āmittantāmitterentāmīserintāmīsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.āmittorāmittēbarāmittar
2nd sg.āmitteris
āmittere
āmittēbāris
āmittēbāre
āmittēris
āmittēre
3rd sg.āmittiturāmittēbāturāmittētur
1st pl.āmittimurāmittēbāmurāmittēmur
2nd pl.āmittiminīāmittēbāminīāmittēminī
3rd pl.āmittunturāmittēbanturāmittentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.āmittarāmitterer
2nd sg.āmittāris
āmittāre
āmitterēris
āmitterēre
3rd sg.āmittāturāmitterētur
1st pl.āmittāmurāmitterēmur
2nd pl.āmittāminīāmitterēminī
3rd pl.āmittanturāmitterentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.āmitteāmittere
pres. 2nd pl.āmittiteāmittiminī
fut. 2nd sg.āmittitōāmittitor
fut. 3rd sg.āmittitōāmittitor
fut. 2nd pl.āmittitōte—
fut. 3rd pl.āmittuntōāmittuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveāmittereāmittī
perfect infinitiveāmīsisseāmissum esse
future infinitiveāmissūrum esseāmissum īrī
present participleāmittēns
āmittente, āmittentem, āmittentēs, āmittentī, āmittentia, āmittentibus, āmittentis, āmittentīs, āmittentium
—
perfect participle—āmissus
āmissa, āmissā, āmissae, āmissam, āmissārum, āmissās, āmisse, āmissī, āmissōrum, āmissōs
future participleāmissūrus
āmissūra, āmissūrā, āmissūrae, āmissūram, āmissūrārum, āmissūrās, āmissūre, āmissūrī, āmissūrīs, āmissūrō, āmissūrōrum, āmissūrōs, āmissūrum
āmittendus
āmittundus
gerundāmittendī, āmittendō, āmittendumsupineāmissum, āmissū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

oculos, lumina amittere
to lose one's sight.
tempus non amittere, perdere
to lose no time.
omnem humanitatis sensum amisisse
to be quite insensible of all feelings to humanity.
causam or litem amittere, perdere
to lose one's case.
occasionem praetermittere, amittere (through carelessness), omittere (deliberately), dimittere (through indifference)
to lose, let slip an opportunity.

ā-mitto, mīsi, missum, 3, v. a. (amīsti, sync., = amisisti, Ter. Eun. 2, 2, 10; id. Hec. 2, 2, 9:
I. amīssis, sync., = amiseris, Plaut. Bacch. 5, 2, 70).
I. 1. A.. In gen., to send away from one's self, to dismiss (thus, anteclass., freq. in Plaut. and Ter.): quod nos dicimus dimittere, antiqui etiam dicebant amittere, Don. ad Ter. Heaut. 3, 1, 71; Att. ap. Non. 75, 32: stulte feci, qui hunc (servum) amisi, Plaut. Mil. 4, 8, 66; id. ib. 4, 5, 25; so id. ib. 4, 5, 28: quo pacto hic servos suum erum hinc amittat domum, id. Capt. prol. 36: et te et hunc amittam hinc, id. ib. 2, 2, 82; so id. Most. 2, 2, 2; id. Men. 5, 8, 6 al.: ut neque mi jus sit amittendi nec retinendi copia, Ter. Phorm. 1, 3, 24; 5, 8, 27; id. And. 5, 3, 27; id. Heaut. 4, 8, 17 al.: testis mecum est anulus, quem amiserat, which he had sent away, id. Ad. 3, 2, 49; Varr. ap. Non. 83, 12.—
B. Spec., to let go, let slip: praedā de manibus amissā, Cic. Verr. 2, 4, 20.—With simple abl.: praedam ex oculis manibusque amittere, Liv. 30, 24; 29, 32 et saep.: Sceledre, manibus amisisti praedam, Plaut. Mil. 2, 5, 47 Ritschl.—
2. Trop.
A. In gen.: istam rem certum est non amittere, Plaut. Am. 2, 2, 217: tibi hanc amittam noxiam unam, to remit, to pardon, id. Poen. 1, 2, 191: occasionem amittere, Ter. Eun. 3, 5, 58; so Cic. Caecin. 5, 15; id. Att. 15, 11; Caes. B. G. 3, 18 al. (opp. occasionem raptare, Cic.: arripere, Liv.: complecti, Plin. Min.: intellegere, Tac.): servire tempori et non amittere tempus cum sit datum, Cic. Att. 8, 3, 6: fidem amittere, to break their word given on oath, Nep. Eun. 10, 2 Dähn.; Ov. M. 15, 556 al.—
B. Of trees, to let go, let fall, to drop, lose: punica florem amittit, Plin. 16, 26, 46, § 109: pyrus et amygdala amittunt florem et primos fructus, id. ib.: ocissime salix amittit semen, id. 16, 26, 46, § 110.—
II. Esp., to lose (commonly without criminality, by mistake, accident, etc.; while perdere usually designates a losing through one's own fault; and omittere, to allow a thing to pass by or over, which one might have obtained): Decius amisit vitam; at non perdidit: dedit vitam, accepit patriam: amisit animam, potitus est gloriā, Auct. ad Her. 4, 44, 57: Multa amittuntur tarditie et socordiā, Att. ap. Non. 181, 21 (Trag. Rel. p. 73 Rib.): Simul consilium cum re amisti? Ter. Eun. 2, 2, 10: amittit vitam sensumque priorem, Lucr. 3, 769 et saep.: imperii jus amittere, Cic. Phil. 10, 5 fin.: ut totam litem aut obtineamus aut amittamus, id. Rosc. Com. 4, 10: classes optimae amissae et perditae, Cic. Verr. 1, 5, 13: filium amisit (sc. per mortem), id. Fam. 4, 6; so Tac. Agr. 6; Suet. Vesp. 3; id. Calig. 12: oppidum Capsam et magnam pecuniam amiserat, Sall. J. 97, 1: patrimoniis amissis, id. C. 37, 5: amittere optimates, i. e. favorem, animum eorum, Nep. Dion, 7, 2 Dähn.: patriam, Liv. 5, 53: exercitum, id. 8, 33: opera amissa (sc. incendio) restituit, id. 5, 7; so Suet. Claud. 6: si reperire vocas amittere certius, i. e. to know more certainly that she is lost, Ov. M. 5, 519: colores, Hor. C. 3, 5, 27; so id. S. 1, 1, 60; 2, 5, 2 (not elsewh. in Hor.).

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂ep
  2. Proto-Indo-European*h₂epó
  3. Proto-Italic*ap
  4. Latināmittō

Latin ab- Proto-Indo-European *mey-? Proto-Indo-European *meyth₂- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *méyth₂eti Proto-Italic *meitō Old Latin mītō Latin mittō Latin āmittō From ab- (“away”) + mittō (“send”).

Descendants
  • Englishamit

Quick answers

What does āmittō mean in Latin?
āmittō, a verb, means “to let go, let slip, let fall; to remit, pardon; to lose”.
What are the principal parts of āmittō?
āmittō, āmittere, āmīsī, āmissum (third conjugation).
How do you pronounce āmittō?
In classical Latin, [aːˈmɪt.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [aˈmit.to].
Where does āmittō come from?
Proto-Indo-European *h₂ep → Proto-Indo-European *h₂epó → Proto-Italic *ap → Latin āmittō.