āmittō
Meaning
- to let go, let slip, let fall
- to remit, pardon
- to lose
Qua re non dubito quin tibi quoque id molestum sit, cum et meo dolore moveare et ipse omni virtute officioque ornatissimum tuique et sua sponte et meo sermone amantem adfinem amicumque amiseris.
I do not doubt therefore that you too are troubled, since you are moved by my pain and have yourself lost a kinsmen and a friend most distinguished in every virtue and service, and who loved you both of his own accord and from hearing me speak of you.68 BCE – 44 BCE, Cicero, Epistulae ad Atticum
Latīnē defined in Latin in our graded readers
perdō, nōn iam habeō; quod āmīsimus, saepe quaerimus.perdōperdōperdō, nōn iam habeōChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Amittere · Perdere · Jactura
1. Amittere means to lose something, so that it ceases to be in our possession, like ἀποβαλεῖν, opp. to retinere, Cic. Rep. v. i. Sext. 47. Suet. Tib. 15. Ter. Phorm. iii. 2, 22; perdere means, to lose something, so that it is destroyed, and rendered useless, like διολέσαι, opp. to servare. Plaut. Rud. iv. 4, 120. Ter. Ad. ii. 2, 32. Sen. Contr. iii. 21.—Tac. Ann. ii. 25. Perdita classe, amissis armis. 2. Amissio is an involuntary, jactura, a voluntary, loss, which a person undergoes, a sacrifice that is made to avoid a greater loss, as in the case of the master of a ship, who throws the freight overboard, to save his ship and his life. Plin. Ep. i. 12. Jacturam gravissimam feci, si jactura dicenda est tanti viri amissio. (iii. 289.)
Mittere · Legare · Amittere · Dimittere · Omittere
1. Mittere μεθεῖναι is the general expression, to send; legare (from λέγω) has a special political meaning, to delegate. The missus makes his appearance as a servant or messenger; the legatus, as a representative. 2. Amittere and dimittere mean to let go any thing already in one’s possession; amittere, against one’s will, as to lose; dimittere, after having used it, as to dismiss; whereas omittere means to let anything pass by, without taking possession of it; to speak with precision, Amittimus inviti et casu, omittimus volentes et sponte. Hence amittere occasionem means, to let slip an opportunity, so as not to be able to take advantage of it, from negligence; whereas omittere occasionem means, to renounce an opportunity, so as not to wish to take advantage of it, from attaching little value to it. Vitam amittere means, to lose one’s life; vitam omittere, to sacrifice it. (iii. 285.)
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | āmittō | āmittēbam | āmittam | āmīsī | āmīseram | āmīserō |
| 2nd sg. | āmittis | āmittēbās | āmittēs | āmīsistī | āmīserās | āmīseris |
| 3rd sg. | āmittit | āmittēbat | āmittet | āmīsit | āmīserat | āmīserit |
| 1st pl. | āmittimus | āmittēbāmus | āmittēmus | āmīsimus | āmīserāmus | āmīserimus |
| 2nd pl. | āmittitis | āmittēbātis | āmittētis | āmīsistis | āmīserātis | āmīseritis |
| 3rd pl. | āmittunt | āmittēbant | āmittent | āmīsērunt āmīsēre | āmīserant | āmīserint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | āmittam | āmitterem | āmīserim | āmīsissem |
| 2nd sg. | āmittās | āmitterēs | āmīserīs | āmīsissēs |
| 3rd sg. | āmittat | āmitteret | āmīserit | āmīsisset |
| 1st pl. | āmittāmus | āmitterēmus | āmīserīmus | āmīsissēmus |
| 2nd pl. | āmittātis | āmitterētis | āmīserītis | āmīsissētis |
| 3rd pl. | āmittant | āmitterent | āmīserint | āmīsissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | āmittor | āmittēbar | āmittar |
| 2nd sg. | āmitteris āmittere | āmittēbāris āmittēbāre | āmittēris āmittēre |
| 3rd sg. | āmittitur | āmittēbātur | āmittētur |
| 1st pl. | āmittimur | āmittēbāmur | āmittēmur |
| 2nd pl. | āmittiminī | āmittēbāminī | āmittēminī |
| 3rd pl. | āmittuntur | āmittēbantur | āmittentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | āmittar | āmitterer |
| 2nd sg. | āmittāris āmittāre | āmitterēris āmitterēre |
| 3rd sg. | āmittātur | āmitterētur |
| 1st pl. | āmittāmur | āmitterēmur |
| 2nd pl. | āmittāminī | āmitterēminī |
| 3rd pl. | āmittantur | āmitterentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | āmitte | āmittere |
| pres. 2nd pl. | āmittite | āmittiminī |
| fut. 2nd sg. | āmittitō | āmittitor |
| fut. 3rd sg. | āmittitō | āmittitor |
| fut. 2nd pl. | āmittitōte | — |
| fut. 3rd pl. | āmittuntō | āmittuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | āmittere | āmittī |
| perfect infinitive | āmīsisse | āmissum esse |
| future infinitive | āmissūrum esse | āmissum īrī |
| present participle | āmittēns āmittente, āmittentem, āmittentēs, āmittentī, āmittentia, āmittentibus, āmittentis, āmittentīs, āmittentium | — |
| perfect participle | — | āmissus āmissa, āmissā, āmissae, āmissam, āmissārum, āmissās, āmisse, āmissī, āmissōrum, āmissōs |
| future participle | āmissūrus āmissūra, āmissūrā, āmissūrae, āmissūram, āmissūrārum, āmissūrās, āmissūre, āmissūrī, āmissūrīs, āmissūrō, āmissūrōrum, āmissūrōs, āmissūrum | āmittendus āmittundus |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- oculos, lumina amittere
- to lose one's sight.
- tempus non amittere, perdere
- to lose no time.
- omnem humanitatis sensum amisisse
- to be quite insensible of all feelings to humanity.
- causam or litem amittere, perdere
- to lose one's case.
- occasionem praetermittere, amittere (through carelessness), omittere (deliberately), dimittere (through indifference)
- to lose, let slip an opportunity.
amīssis, sync., = amiseris, Plaut. Bacch. 5, 2, 70). stulte feci, qui hunc (servum) amisi, Plaut. Mil. 4, 8, 66; id. ib. 4, 5, 25; so id. ib. 4, 5, 28: quo pacto hic servos suum erum hinc amittat domum, id. Capt. prol. 36: et te et hunc amittam hinc, id. ib. 2, 2, 82; so id. Most. 2, 2, 2; id. Men. 5, 8, 6 al.: ut neque mi jus sit amittendi nec retinendi copia, Ter. Phorm. 1, 3, 24; 5, 8, 27; id. And. 5, 3, 27; id. Heaut. 4, 8, 17 al.: testis mecum est anulus, quem amiserat, which he had sent away, id. Ad. 3, 2, 49; Varr. ap. Non. 83, 12.—praedā de manibus amissā, Cic. Verr. 2, 4, 20.—With simple abl.: praedam ex oculis manibusque amittere, Liv. 30, 24; 29, 32 et saep.: Sceledre, manibus amisisti praedam, Plaut. Mil. 2, 5, 47 Ritschl.—istam rem certum est non amittere, Plaut. Am. 2, 2, 217: tibi hanc amittam noxiam unam, to remit, to pardon, id. Poen. 1, 2, 191: occasionem amittere, Ter. Eun. 3, 5, 58; so Cic. Caecin. 5, 15; id. Att. 15, 11; Caes. B. G. 3, 18 al. (opp. occasionem raptare, Cic.: arripere, Liv.: complecti, Plin. Min.: intellegere, Tac.): servire tempori et non amittere tempus cum sit datum, Cic. Att. 8, 3, 6: fidem amittere, to break their word given on oath, Nep. Eun. 10, 2 Dähn.; Ov. M. 15, 556 al.—punica florem amittit, Plin. 16, 26, 46, § 109: pyrus et amygdala amittunt florem et primos fructus, id. ib.: ocissime salix amittit semen, id. 16, 26, 46, § 110.—Simul consilium cum re amisti? Ter. Eun. 2, 2, 10: amittit vitam sensumque priorem, Lucr. 3, 769 et saep.: imperii jus amittere, Cic. Phil. 10, 5 fin.: ut totam litem aut obtineamus aut amittamus, id. Rosc. Com. 4, 10: classes optimae amissae et perditae, Cic. Verr. 1, 5, 13: filium amisit (sc. per mortem), id. Fam. 4, 6; so Tac. Agr. 6; Suet. Vesp. 3; id. Calig. 12: oppidum Capsam et magnam pecuniam amiserat, Sall. J. 97, 1: patrimoniis amissis, id. C. 37, 5: amittere optimates, i. e. favorem, animum eorum, Nep. Dion, 7, 2 Dähn.: patriam, Liv. 5, 53: exercitum, id. 8, 33: opera amissa (sc. incendio) restituit, id. 5, 7; so Suet. Claud. 6: si reperire vocas amittere certius, i. e. to know more certainly that she is lost, Ov. M. 5, 519: colores, Hor. C. 3, 5, 27; so id. S. 1, 1, 60; 2, 5, 2 (not elsewh. in Hor.).Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂ep
- Proto-Indo-European*h₂epó
- Proto-Italic*ap
- Latināmittō
Latin ab- Proto-Indo-European *mey-? Proto-Indo-European *meyth₂- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *méyth₂eti Proto-Italic *meitō Old Latin mītō Latin mittō Latin āmittō From ab- (“away”) + mittō (“send”).
- Englishamit