verbthird conjugation
circummittō
circummittō (present infinitive circummittere, perfect active circummīsī, supine circummissum)
Classical[kɪr.kʊmˈmɪt.toː]Ecclesiastical[t͡ʃir.kumˈmit.to]
Meaning
- to send around
- to outflank
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | circummittō | circummittēbam | circummittam | circummīsī | circummīseram | circummīserō |
| 2nd sg. | circummittis | circummittēbās | circummittēs | circummīsistī | circummīserās | circummīseris |
| 3rd sg. | circummittit | circummittēbat | circummittet | circummīsit | circummīserat | circummīserit |
| 1st pl. | circummittimus | circummittēbāmus | circummittēmus | circummīsimus | circummīserāmus | circummīserimus |
| 2nd pl. | circummittitis | circummittēbātis | circummittētis | circummīsistis | circummīserātis | circummīseritis |
| 3rd pl. | circummittunt | circummittēbant | circummittent | circummīsērunt circummīsēre | circummīserant | circummīserint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | circummittam | circummitterem | circummīserim | circummīsissem |
| 2nd sg. | circummittās | circummitterēs | circummīserīs | circummīsissēs |
| 3rd sg. | circummittat | circummitteret | circummīserit | circummīsisset |
| 1st pl. | circummittāmus | circummitterēmus | circummīserīmus | circummīsissēmus |
| 2nd pl. | circummittātis | circummitterētis | circummīserītis | circummīsissētis |
| 3rd pl. | circummittant | circummitterent | circummīserint | circummīsissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | circummittor | circummittēbar | circummittar |
| 2nd sg. | circummitteris circummittere | circummittēbāris circummittēbāre | circummittēris circummittēre |
| 3rd sg. | circummittitur | circummittēbātur | circummittētur |
| 1st pl. | circummittimur | circummittēbāmur | circummittēmur |
| 2nd pl. | circummittiminī | circummittēbāminī | circummittēminī |
| 3rd pl. | circummittuntur | circummittēbantur | circummittentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | circummittar | circummitterer |
| 2nd sg. | circummittāris circummittāre | circummitterēris circummitterēre |
| 3rd sg. | circummittātur | circummitterētur |
| 1st pl. | circummittāmur | circummitterēmur |
| 2nd pl. | circummittāminī | circummitterēminī |
| 3rd pl. | circummittantur | circummitterentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | circummitte | circummittere |
| pres. 2nd pl. | circummittite | circummittiminī |
| fut. 2nd sg. | circummittitō | circummittitor |
| fut. 3rd sg. | circummittitō | circummittitor |
| fut. 2nd pl. | circummittitōte | — |
| fut. 3rd pl. | circummittuntō | circummittuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | circummittere | circummittī |
| perfect infinitive | circummīsisse | circummissum esse |
| future infinitive | circummissūrum esse | circummissum īrī |
| present participle | circummittēns | — |
| perfect participle | — | circummissus circummissa, circummissā, circummissae, circummissam, circummissārum, circummissās, circummisse, circummissī, circummissīs, circummissō, circummissōrum, circummissōs |
| future participle | circummissūrus circummissūra, circummissūrā, circummissūrae, circummissūram, circummissūrārum, circummissūrās, circummissūre, circummissūrī, circummissūrīs, circummissūrō, circummissūrōrum, circummissūrōs, circummissūrum | circummittendus circummittundus, circummittenda, circummittendā, circummittendae, circummittendam, circummittendārum, circummittendās, circummittende, circummittendīs, circummittendōrum, circummittendōs |
gerundcircummittendī, circummittendō, circummittendumsupinecircummissum, circummissū
circum-mitto, mīsi, missum, 3, v. a.,
I. to send around:
legationes in omnes partes, Caes. B. G. 7, 63; id. B. C. 3, 55: praecones, id B. G. 5, 51; id. B. C. 1, 12: jugo circummissus Veiens, Liv. 2, 50, 10: post montes, id. 4, 18, 4: milites, id. 29, 33, 3; 36, 14, 13: scaphas, id. 29, 25, 7.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
circum - mittō mīsī, missus, ere,
to send around: legationes in omnīs partīs, Cs.: filium cum manu, L.: milites, L.: scaphas, L.: iugo circummissus Veiens, L.
Origins
Ancient Greek κίρκος (kírkos)bor. Latin circus Latin circum Latin circum- Proto-Indo-European *mey-? Proto-Indo-European *meyth₂- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *méyth₂eti Proto-Italic *meitō Old Latin mītō Latin mittō Latin circummittō From circum- + mittō.