LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

coniectō

coniectō (present infinitive coniectāre, perfect active coniectāvī, supine coniectātum)
Classical[kɔnˈjɛk.toː]Ecclesiastical[konˈjɛk.to]

Meaning

  1. to throw, cast or bring together; connect
  2. to conclude or infer by conjecture, guess
  3. to conclude, interpret, prophesy (from signs or omens)

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.coniectōconiectābamconiectābōconiectāvīconiectāveramconiectāverō
coniectārō
2nd sg.coniectāsconiectābāsconiectābisconiectāvistī
coniectāstī
coniectāverās
coniectārās
coniectāveris
3rd sg.coniectatconiectābatconiectābitconiectāvitconiectāverat
coniectārat
coniectāverit
coniectārit
1st pl.coniectāmusconiectābāmusconiectābimusconiectāvimusconiectāverāmusconiectāverimus
coniectārimus
2nd pl.coniectātisconiectābātisconiectābitisconiectāvistis
coniectāstis
coniectāverātis
coniectārātis
coniectāveritis
coniectāritis
3rd pl.coniectantconiectābantconiectābuntconiectāvērunt
coniectāvēre, coniectārunt
coniectāverant
coniectārant
coniectāverint
coniectārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.coniectemconiectāremconiectāverim
coniectārim
coniectāvissem
coniectāssem
2nd sg.coniectēsconiectārēsconiectāverīsconiectāvissēs
coniectāssēs
3rd sg.coniectetconiectāretconiectāverit
coniectārit
coniectāvisset
coniectāsset
1st pl.coniectēmusconiectārēmusconiectāverīmus
coniectārīmus
coniectāvissēmus
coniectāssēmus
2nd pl.coniectētisconiectārētisconiectāverītis
coniectārītis
coniectāvissētis
coniectāssētis
3rd pl.coniectentconiectārentconiectāverint
coniectārint
coniectāvissent
coniectāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.coniectorconiectābarconiectābor
2nd sg.coniectāris
coniectāre
coniectābāris
coniectābāre
coniectāberis
coniectābere
3rd sg.coniectāturconiectābāturconiectābitur
1st pl.coniectāmurconiectābāmurconiectābimur
2nd pl.coniectāminīconiectābāminīconiectābiminī
3rd pl.coniectantur
coniectamantur
coniectābanturconiectābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.coniecterconiectārer
2nd sg.coniectēris
coniectēre
coniectārēris
coniectārēre
3rd sg.coniectēturconiectārētur
1st pl.coniectēmurconiectārēmur
2nd pl.coniectēminīconiectārēminī
3rd pl.coniectenturconiectārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.coniectāconiectāre
pres. 2nd pl.coniectāteconiectāminī
fut. 2nd sg.coniectātōconiectātor
fut. 3rd sg.coniectātōconiectātor
fut. 2nd pl.coniectātōte—
fut. 3rd pl.coniectantōconiectantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveconiectāreconiectārī
perfect infinitiveconiectāvisse
coniectāsse
coniectātum esse
future infinitiveconiectātūrum esseconiectātum īrī
present participleconiectāns—
perfect participle—coniectātus
coniectāta, coniectātā, coniectātae, coniectātam, coniectātārum, coniectātās, coniectātī, coniectātōrum, coniectātōs
future participleconiectātūrus
coniectātūra, coniectātūrā, coniectātūrae, coniectātūram, coniectātūrārum, coniectātūrās, coniectātūre, coniectātūrī, coniectātūrīs, coniectātūrō, coniectātūrōrum, coniectātūrōs, coniectātūrum
coniectandus
coniectanda, coniectandā, coniectandae, coniectandam, coniectandārum, coniectandās, coniectande, coniectandīs, coniectandōrum, coniectandōs
gerundconiectandī, coniectandō, coniectandumsupineconiectātum, coniectātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

somniorum interpres, coniector
an interpreter of dreams.

conjecto, āvi, ātum, 1, v. freq. a. conicio (ante-class.; and then not until the time of Liv.),
I. to throw, cast, or bring together.
I. Prop.: hostium duces in carcerem, Decret. Ti. Gracch. ap. Gell. 7, 19, 7: ad cenulam non cupedias ciborum, sed argutias quaestionum, to contribute, Gell. 6, 13, 2.— Far more freq.,
II. Trop., to conclude or infer by conjecture, to conjecture, guess.
A. In gen.
(a). With acc.: neque scio quid dicam aut quid conjectem, * Ter. Eun. 3, 4, 5: rem vetustate obrutam, Liv. 29, 14, 9: rem eventu, id. 5, 21, 16: offensionem vultu, Tac. A. 1, 12.—With ex: valetudinem ex eo, quod, etc., Tac. A. 14, 51; so id. ib. 12, 49: quae audierat conjectaveratque, id. ib. 15, 55: quantum conjectare licet, Suet. Dom. 3; Curt. 4, 9, 11: iter, to guess one's way, Liv. 21, 35, 4: animos militares altius, Tac. A. 1, 32.—
(b). With acc. and inf.: Caesar conjectans eum Aegyptum iter habere, Caes. B. C. 3, 106, 1: Fabium Valentem profectum ab Urbe conjectabat, Tac. H. 3, 15; Curt. 3, 11, 1; 4, 18, 31.—
(g). With de: proinde socii de imperio utriusque conjectabant, Tac. H. 2, 97 fin.: nihil de aetate Galbae, Suet. Ner. 40.—
(d). With a rel.-clause: si ex eo ... quid sentiant conjectandum sit, Liv. 40, 36, 4; so, utrum sit in re, * Quint. 7, 3, 5; Curt. 7, 8, 2.—
B. In Suet., in partic., to conclude from signs or omens, to augur, interpret, prophesy: nemine peritorum aliter conjectante, quam laeta per haec et magna portendi, Suet. Aug. 95 fin.: altero ostento periculum ostendi, id. Calig. 57: de geniturā alicujus multa et formidolosa, id. Ner. 6.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latinconiectō

Proto-Indo-European *(H)yeh₁- Proto-Indo-European *-kt Proto-Indo-European *(H)yéh₁kt ~ *(H)ih₁kéntder. Latin iaciō Latin coniciō Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin coniectō From coniciō (“bring together, connect; prophesy; conclude”) + -tō.

Descendants
  • Catalancongitar

Quick answers

What does coniectō mean in Latin?
coniectō, a verb, means “to throw, cast or bring together; connect; to conclude or infer by conjecture, guess”.
What are the principal parts of coniectō?
coniectō, coniectāre, coniectāvī, coniectātum (first conjugation).
How do you pronounce coniectō?
In classical Latin, [kɔnˈjɛk.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [konˈjɛk.to].
Where does coniectō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin coniectō.