verbfirst conjugation
coniectō
coniectō (present infinitive coniectāre, perfect active coniectāvī, supine coniectātum)
Classical[kɔnˈjɛk.toː]Ecclesiastical[konˈjɛk.to]
Meaning
- to throw, cast or bring together; connect
- to conclude or infer by conjecture, guess
- to conclude, interpret, prophesy (from signs or omens)
Latīnē defined in Latin in our graded readers
mente suspicorconiectō -āre — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 17
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | coniectō | coniectābam | coniectābō | coniectāvī | coniectāveram | coniectāverō coniectārō |
| 2nd sg. | coniectās | coniectābās | coniectābis | coniectāvistī coniectāstī | coniectāverās coniectārās | coniectāveris |
| 3rd sg. | coniectat | coniectābat | coniectābit | coniectāvit | coniectāverat coniectārat | coniectāverit coniectārit |
| 1st pl. | coniectāmus | coniectābāmus | coniectābimus | coniectāvimus | coniectāverāmus | coniectāverimus coniectārimus |
| 2nd pl. | coniectātis | coniectābātis | coniectābitis | coniectāvistis coniectāstis | coniectāverātis coniectārātis | coniectāveritis coniectāritis |
| 3rd pl. | coniectant | coniectābant | coniectābunt | coniectāvērunt coniectāvēre, coniectārunt | coniectāverant coniectārant | coniectāverint coniectārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | coniectem | coniectārem | coniectāverim coniectārim | coniectāvissem coniectāssem |
| 2nd sg. | coniectēs | coniectārēs | coniectāverīs | coniectāvissēs coniectāssēs |
| 3rd sg. | coniectet | coniectāret | coniectāverit coniectārit | coniectāvisset coniectāsset |
| 1st pl. | coniectēmus | coniectārēmus | coniectāverīmus coniectārīmus | coniectāvissēmus coniectāssēmus |
| 2nd pl. | coniectētis | coniectārētis | coniectāverītis coniectārītis | coniectāvissētis coniectāssētis |
| 3rd pl. | coniectent | coniectārent | coniectāverint coniectārint | coniectāvissent coniectāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | coniector | coniectābar | coniectābor |
| 2nd sg. | coniectāris coniectāre | coniectābāris coniectābāre | coniectāberis coniectābere |
| 3rd sg. | coniectātur | coniectābātur | coniectābitur |
| 1st pl. | coniectāmur | coniectābāmur | coniectābimur |
| 2nd pl. | coniectāminī | coniectābāminī | coniectābiminī |
| 3rd pl. | coniectantur coniectamantur | coniectābantur | coniectābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | coniecter | coniectārer |
| 2nd sg. | coniectēris coniectēre | coniectārēris coniectārēre |
| 3rd sg. | coniectētur | coniectārētur |
| 1st pl. | coniectēmur | coniectārēmur |
| 2nd pl. | coniectēminī | coniectārēminī |
| 3rd pl. | coniectentur | coniectārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | coniectā | coniectāre |
| pres. 2nd pl. | coniectāte | coniectāminī |
| fut. 2nd sg. | coniectātō | coniectātor |
| fut. 3rd sg. | coniectātō | coniectātor |
| fut. 2nd pl. | coniectātōte | — |
| fut. 3rd pl. | coniectantō | coniectantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | coniectāre | coniectārī |
| perfect infinitive | coniectāvisse coniectāsse | coniectātum esse |
| future infinitive | coniectātūrum esse | coniectātum īrī |
| present participle | coniectāns | — |
| perfect participle | — | coniectātus coniectāta, coniectātā, coniectātae, coniectātam, coniectātārum, coniectātās, coniectātī, coniectātōrum, coniectātōs |
| future participle | coniectātūrus coniectātūra, coniectātūrā, coniectātūrae, coniectātūram, coniectātūrārum, coniectātūrās, coniectātūre, coniectātūrī, coniectātūrīs, coniectātūrō, coniectātūrōrum, coniectātūrōs, coniectātūrum | coniectandus coniectanda, coniectandā, coniectandae, coniectandam, coniectandārum, coniectandās, coniectande, coniectandīs, coniectandōrum, coniectandōs |
gerundconiectandī, coniectandō, coniectandumsupineconiectātum, coniectātū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- somniorum interpres, coniector
- an interpreter of dreams.
conjecto, āvi, ātum, 1, v. freq. a. conicio (ante-class.; and then not until the time of Liv.),
I. to throw, cast, or bring together.
I. Prop.: hostium duces in carcerem, Decret. Ti. Gracch. ap. Gell. 7, 19, 7:
ad cenulam non cupedias ciborum, sed argutias quaestionum, to contribute, Gell. 6, 13, 2.— Far more freq., II. Trop., to conclude or infer by conjecture, to conjecture, guess.
A. In gen.
(a). With acc.: neque scio quid dicam aut quid conjectem, * Ter. Eun. 3, 4, 5:
rem vetustate obrutam, Liv. 29, 14, 9: rem eventu, id. 5, 21, 16: offensionem vultu, Tac. A. 1, 12.—With ex: valetudinem ex eo, quod, etc., Tac. A. 14, 51; so id. ib. 12, 49: quae audierat conjectaveratque, id. ib. 15, 55: quantum conjectare licet, Suet. Dom. 3; Curt. 4, 9, 11: iter, to guess one's way, Liv. 21, 35, 4: animos militares altius, Tac. A. 1, 32.—(b). With acc. and inf.:
Caesar conjectans eum Aegyptum iter habere, Caes. B. C. 3, 106, 1: Fabium Valentem profectum ab Urbe conjectabat, Tac. H. 3, 15; Curt. 3, 11, 1; 4, 18, 31.—(g). With de:
proinde socii de imperio utriusque conjectabant, Tac. H. 2, 97 fin.: nihil de aetate Galbae, Suet. Ner. 40.—(d). With a rel.-clause:
si ex eo ... quid sentiant conjectandum sit, Liv. 40, 36, 4; so, utrum sit in re, * Quint. 7, 3, 5; Curt. 7, 8, 2.—B. In Suet., in partic., to conclude from signs or omens, to augur, interpret, prophesy:
nemine peritorum aliter conjectante, quam laeta per haec et magna portendi, Suet. Aug. 95 fin.: altero ostento periculum ostendi, id. Calig. 57: de geniturā alicujus multa et formidolosa, id. Ner. 6.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
coniectō āvī, ātus, āre, freq.
conicio, to infer, conjecture, guess: alqd: rem eventu, L.: de imperio, Ta.: eum Aegyptum iter habere, Cs.: ex eo quid sentiant, L.: valetudinem ex eo, quod, etc., Ta.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latinconiectō
Proto-Indo-European *(H)yeh₁- Proto-Indo-European *-kt Proto-Indo-European *(H)yéh₁kt ~ *(H)ih₁kéntder. Latin iaciō Latin coniciō Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin coniectō From coniciō (“bring together, connect; prophesy; conclude”) + -tō.
Descendants
- Catalancongitar