noun · masculinefourth declension
coniectus
coniectus m (genitive coniectūs)
Classical[kɔnˈjɛk.tʊs]Ecclesiastical[konˈjɛk.tus]
Meaning
- masculinea throwing together
- masculinea crowding, connecting or uniting together
- masculinea confluence, concourse; crowd, pile
- masculinea projecting, hurling
- figurativelymasculineturning, directing
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | coniectus | coniectūs |
| genitive | coniectūs | coniectuum |
| dative | coniectuī | coniectibus |
| accusative | coniectum | coniectūs |
| ablative | coniectū | coniectibus |
| vocative | coniectus | coniectūs |
conjectus, a, um, Part., from conicio.
conjectus, ūs, m. conicio (rare but class.; most freq. in Lucr.).
I. A throwing together.
A. A crowding, connecting, or uniting together:
materiaï, Lucr. 5, 417: altior animaï, id. 4, 960.—B. Concr., a conflux, concourse, confluence; a heap, crowd, pile:
elementorum confluit, Lucr. 5, 600: herbae conjectu siccari amnes, Plin. 26, 4, 9, § 18.—II. A throwing, throwing down, casting, projecting, hurling:
lapidum conjectu fracta domus, Cic. Att. 4, 3, 2: terrae, Liv. 7, 6, 2: telorum, Nep. Pelop. 5, 4: venire ad teli conjectum, to come within weapons' throw, Liv. 2, 31, 6; 28, 14, 19; cf. the opp.: extra teli conjectum consistere, Petr. 90, 2: (jaculorum) ex altioribus locis in cavam vallem, Liv. 25, 16, 22: quasi quid pugno bracchique superne Conjectu trudatur, the thrust, Lucr. 6, 435.—B. Trop.
1. Of the eyes, a turning, directing, throwing, etc.:
oculorum in me, Cic. Sest. 54, 115; so, oculorum, id. de Or. 3, 59, 222; id. Planc. 8, 21; Quint. 9, 3, 101; Curt. 9, 7, 25: non modo telorum sed oculorum, Plin. Pan. 17, 3.—2. Of the mind, etc., a turning, directing:
conjectus animorum in me, Cic. Sest. 54, 115: minarum, Plin. Pan. 17, 3: conjectura dicta est a conjectu, id est directione quādam rationis ad veritatem, Quint. 3, 6, 30.—3. = conjectura; progredi conjectu longius, Auct. Vict. Caes. 26, 4.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
coniectus
P. of conicio.
coniectus ūs, m
com- + IA-, a throwing, casting, projecting, hurling: lapidum coniectu fracta domus: terrae, L.: telorum, N.: venire ad teli coniectum, within reach, L.—Fig., a turning, directing: in me animorum oculorumque.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latinconiectus
Proto-Indo-European *(H)yeh₁- Proto-Indo-European *-kt Proto-Indo-European *(H)yéh₁kt ~ *(H)ih₁kéntder. Latin iaciō Latin coniciō Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin coniectus From coniciō (“bring together, connect; prophesy; conclude”) + -tus (“suffix forming fourth declension action nouns from verbs”).