LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininefirst declension

coniectūra

coniectūra f (genitive coniectūrae)
Classical[kɔn.jɛkˈtuː.ra]Ecclesiastical[kon.jekˈtuː.ra]

Meaning

  1. conjecture, guess, conjectural inference
    DĀVUS: Audīvī et crēdō: multa concurrunt simul, / quī coniectūram hanc nunc faciō.DAVUS: I have heard [so], and I believe [it]: many things come together at the same time, because of which I now make this conjecture.166 BCE, Publius Terentius Afer, Andria 511–512
  2. interpretation (of dreams), divining, soothsaying, prophesying

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

declension
formsingularplural
nominativeconiectūraconiectūrae
genitiveconiectūraeconiectūrārum
dativeconiectūraeconiectūrīs
accusativeconiectūramconiectūrās
ablativeconiectūrāconiectūrīs
vocativeconiectūraconiectūrae

conjectūra, ae, f. conicio, I. B. 2., a putting together of facts or indications; hence
I. an opinion founded on a comparison of facts, a conjecture, guess, conjectural inference.
I. In gen. (very freq., and class.): quod ad exemplum'st? Conjecturā si reperire possumus, Plaut. Trin. 4, 2, 76: hanc ego de me conjecturam domi facic, id. Cist. 2, 1, 2; id. Cas. 2, 3, 8; Cic. de Or. 2, 74, 299: conjecturam facere (ex re or re), Plaut. Poen. prol. 91; id. Rud. 3, 4, 66; Ter. And. 3, 2, 32; id. Heaut. 2, 3, 25; Cic. Mur. 21, 44; Cic. Verr. 2, 2, 74, § 183: attendite num aberret a conjecturā suspitio periculi mei, i. e. reasonable inference, id. Phil. 12, 9, 23; Quint. 8, 4, 26; Plin. Pan. 20 fin.: capere ex re, Varr. R. R. 3, 16, 32: capere, Cic. Rosc. Am. 35, 98: hoc videre licet ex aliquot rebus, Varr. R. R. 1, 7, 3: conjecturā uti, Quint. 3, 6, 15: judicare aliquid, Cic. Fl. 3, 6: coarguere aliquid, id. Agr. 1, 6, 18: quaerere aliquid, id. Or. 36, 126; cf.: quaeritur per conjecturam, Quint. 7, 2, 6: conjecturā aberrare, Cic. Att. 14, 22, 1: in conjecturam quantitas cadit, Quint. 7, 4, 43: aliquid conjecturā animi scrutari, Plin. 2, 11, 8, § 49; cf.: animi mei, Quint. 1, 2, 25: si qua conjectura mentis divinae sit (gen. object.), Liv. 10, 39, 15; so, mentis, Quint. 7, 3, 25: animi, id. 7, 2, 6; 7, 2, 45: voluntatis, id. 12, 2, 19: veritatis, Suet. Galb. 7 et saep.—
II. In partic.
A. T. t. of the lang. of augury, a conclusion drawn from signs or omens, a divining, an interpreting of dreams, soothsaying, prophesying, Plaut. Rud. 3, 1, 20; id. Curc. 2, 1, 31; Cic. Div. 2, 31, 66; 1, 36, 78; 2, 63, 129; Ov. Tr. 1, 9, 51; Suet. Vit. 18.—
B. An element of rhetorical representation founded on conjecture, Cic. Inv. 2, 5, 16; id. Part. Or. 9, 33 sq.; id. Div.. 2, 26, 55; Quint. 7, 2, 1; 3, 6, 50; cf.: in his omnibus conjecturam inducere, the form of conjecture, Cic. Inv. 2, 32, 99.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latinconiectūra

Proto-Indo-European *(H)yeh₁- Proto-Indo-European *-kt Proto-Indo-European *(H)yéh₁kt ~ *(H)ih₁kéntder. Latin iaciō Latin cōniciō Proto-Indo-European *-tew-? Proto-Indo-European *-r-eh₂? Latin -tūra Latin coniectūra From cōniciō + -tūra.

Descendants
  • Catalanconjectura
  • Englishconjecture
  • Frenchconjecture
  • Italiancongettura
  • Sardiniancongittura
  • Portugueseconjetura
  • Portugueseconjectura
  • Romanianconjectură
  • Spanishconjetura
  • Siciliancugnittura

In English words that came into English from coniectūra

  • conjectureconiectūra

Quick answers

What does coniectūra mean in Latin?
coniectūra, a noun, means “conjecture, guess, conjectural inference; interpretation (of dreams), divining, soothsaying, prophesying”.
What is the genitive of coniectūra?
The genitive singular is coniectūrae. coniectūra is feminine, first declension.
How do you pronounce coniectūra?
In classical Latin, [kɔn.jɛkˈtuː.ra]; in ecclesiastical (church) Latin, [kon.jekˈtuː.ra].
Where does coniectūra come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin coniectūra.