LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation, suppletive

faciō

faciō (present infinitive facere or fāre, perfect active fēcī, supine factum)
Classical[ˈfa.ki.oː]Ecclesiastical[ˈfaː.t͡ʃi.o]
№ 32 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. suppletiveto do (particularly as a specific instance or occasion of doing)
    Quid fēcī?What have I done?
    Latrōcinium modo factum est.A robbery just took place.
  2. suppletiveto make, construct, fashion, frame, build, erect
  3. suppletiveto make, produce, compose
    dīxitque Deus fiat lūx et facta est lūxAnd God said: Let light be made. And light was made.c. 347 CE – 420 CE, Hieronymus, Vulgate Genesis.1.3
  4. suppletiveto appoint

Latīnē defined in Latin in our graded readers

efficiō ut sit; faber nāvem manibus facit.
faciō -ere fēcī — in Mille Verba, Nāvāle
herī fēcērunt, hodiē faciunt
do, make
faciō -ere, fēcī, factus — in De Bello Gallico II, ch. 3
fac ut sciam
fac sciam — in Epistulae, ch. 3
rēs memorābilēs gerere
facere scrībenda — in Epistulae, ch. 15

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Facies · Os · Vultus · Oculi

Facies (from species) and oculi (from ὄκκος) denote the face and eyes only in a physical point of view, as the natural physiognomy and the organs of sight; but os and vultus with a moral reference, as making known the temporary, and even the habitual state of the mind by the looks and eyes; os (from ὄθομαι), by the glance of the eye, and the corresponding expression of the mouth; vultus (from ἑλικτός), by the motion of the eye, and the simultaneous expression of the parts nearest to it, the serene and the darkened brow. Tac. Agr. 44. Nihil metus in vultu; gratia oris supererat. (iv. 318.)

Agere · Facere · Gerere · Opus · Factum · Age · I nunc · Degere

1. Agere (ἄγειν) has an effect that exists in time only, like to do; facere, an effect that exists in space also, as to make. The acta are past as soon as the agens ceases, and remain invisible in the memory; the facta cannot properly be said to exist till the faciens ceases. Quintil. ii. 18. The agens is supposed to be in a state of activity of some kind; the faciens in a state of productive activity. 2. Agere means ‘to do’ something for one’s own interest; gerere (ἀγείρειν), for the interest of another, to execute a commission. Cic. Verr. i. 38. Quæ etiamsi voluntate Dolabellæ fiebant, per istum tamen omnia gerebantur. 3. Opus is the result of facere, as the work, ἔργον; factum is the result of agere, as the transaction; res gestæ are deeds [e.g. in war], πράξεις; acta are only political enactments. Cic. Att. xiv. 17. Multa de facto ac de re gesta; the former by the exertions of Amatius, the latter by his own wise and spirited animadversions through Dolabella. 4. Age, agedum, is an earnest exhortation, as ‘On, on!’ I nunc is an ironical exhortation, as ‘Go to!’ 5. Agere means to be active, and in the midst of business; degere, to live somewhere in a state of rest, in voluntary or involuntary inactivity. Tac. Ann. xv. 74. Deum honor principi non ante habetur, quam agere inter homines desierit, compared with iv. 54. Certus procul urbe degere. (v. 327.)

Lutum · Limus · Cœnum · Sordes · Squalor · Pædor · Situs · Stercus · Fimus · Oletum · Merda

1. Lutum, limus, cœnum, all denote impurity, as a substance, and as of a wet sort; lutum (from λύθρον) is the dirt of the streets or roads, like πηλός; limus (λειβόμενος) the mud of a river, like ἰλύς; cœnum (from cunire) the mire of a moor or morass, like βόρβορος. Tac. Ann. i. 63. Cætera limosa, tenacia gravi cœno aut rivis incerta erant; whereas sordes, squalor, pœdor, situs, denote impurities as a form, and of a dry sort; sodes (from ἄρδα) in opp. to splendor, through indigence, or niggardliness and vulgarity, for example, clothes dirty from long wear, like ῥύπος; squalor (from σκέλλω) in opp. to nitor, through want of civilized habits, and of delicacy in the senses, for example uncombed hair, like αὐχμός; pædor (from ψοῖθος) in opp. to munditiæ, through neglect of the person, for example, through pædiculos, vermin, itch, etc., like πίνος; situs (ἄσις) in opp. to usus, in consequence of long disuse, for example, through mould, rust, etc., like ἄζη. Hence the different forms of the adjectives lutosus, limosus, cœnosus, that is, full of lutum, etc.; and of sordidus, squalidus, pædidus, that is, resembling sordes, etc., and in circumlocution, oblitus luto, limo, cœno, but obsitus, sordibus, squalore, pædore. 2. Stercus (from τάργανον) denotes in dung its disgusting sense, as filth, like κόπρος; whereas fimus (opimus?) in its useful sense, as manure. 3. For offensive excrements cœnum is the most general; oletum denotes human; merda (μίνθος) animal excrements.

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.faciōfaciēbamfaciamfēcīfēceramfēcerō
2nd sg.facisfaciēbāsfaciēsfēcistīfēcerāsfēceris
3rd sg.facitfaciēbatfacietfēcitfēceratfēcerit
1st pl.facimusfaciēbāmusfaciēmusfēcimusfēcerāmusfēcerimus
2nd pl.facitisfaciēbātisfaciētisfēcistisfēcerātisfēceritis
3rd pl.faciuntfaciēbantfacientfēcērunt
fēcēre
fēcerantfēcerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.faciamfaceremfēcerimfēcissem
2nd sg.faciāsfacerēsfēcerīsfēcissēs
3rd sg.faciatfaceretfēceritfēcisset
1st pl.faciāmusfacerēmusfēcerīmusfēcissēmus
2nd pl.faciātisfacerētisfēcerītisfēcissētis
3rd pl.faciantfacerentfēcerintfēcissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.fīōfīēbamfīam
2nd sg.fīsfīēbāsfīēs
3rd sg.fit
facitur
fīēbatfīet
1st pl.fīmusfīēbāmusfīēmus
2nd pl.fītisfīēbātisfīētis
3rd pl.fīuntfīēbantfīent
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.fīamfierem
2nd sg.fīāsfierēs
3rd sg.fīatfieret
1st pl.fīāmusfierēmus
2nd pl.fīātisfierētis
3rd pl.fīantfierent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.fac
face
fī
pres. 2nd pl.facitefīte
fut. 2nd sg.facitōfītō
fut. 3rd sg.facitōfītō
fut. 2nd pl.facitōtefītōte
fut. 3rd pl.faciuntōfīuntō
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivefacere
fāre
fierī
perfect infinitivefēcissefactum esse
future infinitivefactūrum essefactum īrī
present participlefaciēns
faciente, facientem, facientēs, facientī, facientia, facientibus, facientis, facientīs, facientium
—
perfect participle—factus
future participlefactūrus
factūra, factūrā, factūrae, factūram, factūrārum, factūrās, factūre, factūrī, factūrīs, factūrō, factūrōrum, factūrōs, factūrum
faciendus
faciundus
gerundfaciendī, faciendō, faciendumsupinefactum, factū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

fabulam fieri
to be the talk of the town, a scandal.
grandior factus
having reached man's estate.
quid illo fiet?
what will become of him?
melius ei factum est
he feels better.
sui iuris factum esse
to have become independent, be no longer a minor.
quid agitur? quid fit?
what is going on? how are you getting on?
ut solet, ut fieri solet
as usually happens.
ad opus faciendum accedere
to take a task in hand, engage upon it.
25 more phrases
opus summo artificio factum
a master-piece of classical work.
recte, bene fecisti quod...
you were right in...; you did right to...
quid de ea re fieri placet?
what is your opinion?
aggredi ad aliquid faciendum
to prepare to do a thing.
voti damnari, compotem fieri
to have to pay a vow; to obtain one's wish.
natum, factum esse ad dicendum
to be a born orator.
consilii mei copiam facio tibi
I put myself at your disposal as regards advice.
aliquis reus fit (Fam. 13. 54)
some one is accused.
ut fit, ita ut fit, ut fere fit
as usually happens.
impune fecisse, tulisse aliquid
to go unpunished.
ut eorum, quae dixi, summam faciam
to sum up...
obvium or obviam esse, obviam fieri
to meet some one by chance.
argentum (factum) (Verr. 5. 25. 63)
silver plate.
annona laxatur, levatur, vilior fit
the price of corn is going down.
senatus consultum fit (Att. 2. 24. 3)
a resolution of the senate (not opposed by a tribunicial veto) was made.
tempus mihi deest ad aliquid faciendum
I have no time to do something.
quid (de) me fiet? (Ter. Heaut. 4. 3. 37)
what will become of me?
artis opus; opus arte factum or perfectum
a work of art.
natum, factum esse ad aliquid (faciendum)
to be born for a thing, endowed by nature for it.
quid huic homini (also hoc homine) faciam?
what am I to do with this fellow?
ut sementem feceris, ita metes (proverb.) (De Or. 2. 65)
as you sow, so will you reap.
fenus ex triente Id. Quint. factum erat bessibus (Att. 4. 15. 7)
the rate of interest has gone up from 4 per cent to 8 per cent.

făcĭo, fēci, factum, 3, v. a. and n.; in
I. pass.: fīo, factus, fĭĕri (imper. usually fac, but the arch form face is freq., esp. in Plaut. and Ter., as Plaut. As. prol. 4; 1, 1, 77; id. Aul. 2, 1, 30; id. Cist. 2, 1, 28; id. Ep. 1, 1, 37; 2, 2, 117; id. Most. 3, 2, 167 et saep.; Ter. And. 4, 1, 57; 4, 2, 29; 5, 1, 2; 14; id. Eun. 1, 2, 10 al.; Cato, R. R. 23, 1; 26; 32 al.; Cat. 63, 78; 79; 82; Ov. Med. fac. 60; Val. Fl. 7, 179 al.; futur. facie for faciam, Cato ap. Quint. 1, 7, 23; cf. dico, init., and the letter e: faxo, Plaut. Am. 1, 1, 199; 2, 1, 42; 3, 3, 17; 3, 4, 14; 5, 1, 55 et saep.; Ter. And. 5, 2, 13; id. Eun. 2, 2, 54; 4, 3, 21 al.; Verg. A. 9, 154; 12, 316; Ov. M. 3, 271; 12, 594: faxim, Enn. ap. Non. 507, 23; Plaut. Am. 1, 3, 13; id. Aul. 3, 2, 6; 3, 5, 20 al.; Ter. And. 4, 4, 14; id. Heaut. 1, 2, 13: faxis, Hor. S. 2, 3, 38; Sil. 15, 362: faxit, Lex Numae in Paul. ex Fest. s. v. ALIVTA, p. 6 Müll.; Fragm. XII. Tab. ap. Gell. 20, 1, 12; Plaut. Capt. 3, 4, 90; 3, 5, 54; id. Cas. 3, 5, 6 al.; Ter. Heaut. 1, 2, 24; id. Phorm. 3, 3, 21: faximus, Plaut. Truc. 1, 1, 40: faxitis, an old form in Liv. 23, 11, 2; 25, 12, 10; 29, 27, 3: faxint, Plaut. Am. 2, 1, 85; id. Aul. 2, 1, 27; 2, 2, 79 al.; Ter. Heaut. 1, 1, 109; id. Hec. 1, 2, 27; 3, 2, 19; Cic. Verr. 2, 3, 35, § 81; id. Fam. 14, 3, 3.—In pass. imper.: fi, Plaut. Curc. 1, 1, 87; Hor. S. 2, 5, 38; Pers. 1, 1, 39: fite, Plaut. Curc. 1, 1, 89 al.—Indic.: facitur, Nigid. ap. Non. 507, 15: fitur, Cato ap. Prisc. p. 789: fiebantur, id. ib.: fitum est, Liv. Andron. ap. Non. 475, 16.—Subj.: faciatur, Titin. ib.—Inf.: fiere, Enn. ap. Charis. p. 75 P.; Ann. v. 15, ed. Vahl.; Laev. ap. Gell. 19, 7, 10.—On the long i of fit, v. Ritschl, prol. p. 184, and cf. Plaut. Capt. prol. 25: ut fit in bello) [prob. root bha-; Sanscr. bhasas, light; Gr. φα-, in φαίνω, φημί; cf. fax, facetiae, facilis, Corss. Ausspr. 1, 423.—But Curt. refers facio to root θε- (strengthened THEK), Griech. Etym. p. 64], to make in all senses, to do, perform, accomplish, prepare, produce, bring to pass, cause, effect, create, commit, perpetrate, form, fashion, etc. (cf. in gen.: ago, factito, reddo, operor, tracto): verbum facere omnem omnino faciendi causam complectitur, donandi, solvendi, judicandi, ambulandi, numerandi, Dig. 50, 16, 218.
I. Act.
A. In gen.
(a). With acc.: ut faber, cum quid aedificaturus est, non ipse facit materiam, sed ea utitur, quae sit parata, etc. ... Quod si non est a deo materia facta, ne terra quidem et aqua et aër et ignis a deo factus est, Cic. N. D. Fragm. ap. Lact. 2, 8 (Cic. ed. Bait. 7, p. 121): sphaera ab Archimede facta, Cic. Rep. 1, 14: fecitque idem et sepsit de manubiis comitium et curiam, id. ib. 2, 17: aedem, id. ib. 2, 20: pontem in Arari faciundum curat, Caes. B. G. 1, 13, 1: castra, id. ib. 1, 48, 2; Cic. Fam. 15, 4, 4: faber vasculum fecit, Quint. 7, 10, 9: classem, Caes. B. G. 4, 21, 4: cenas et facere et obire, Cic. Att. 9, 13, 6: ignem lignis viridibus, Cic. Verr. 2, 1, 17, § 45: poëma, to compose, id. Pis. 29, 70: carmina, Juv. 7, 28: versus, id. 7, 38: sermonem, Cic. Fam. 9, 8, 1; cf. litteram, id. Ac. 2, 2, 6: ludos, to celebrate, exhibit = edere, id. Rep. 2, 20; id. Att. 15, 10; also i. q. ludificari, Plaut. Capt. 3, 4, 47: sementes, i. e. to sow, Caes. B. G. 1, 3, 1: messem, Col. 2, 10, 28: pecuniam, to make, acquire, Cic. Verr. 2, 2, 6, § 17: manum (with parare copias), to collect, prepare, id. Caecin. 12, 33; so, cohortes, Caes. B. C. 3, 87, 4: exercitum, Vell. 2, 109, 2; and: auxilia mercede, Tac. A. 6, 33: iter, Cic. Att. 3, 1; id. Planc. 26, 65; id. Div. 1, 33, 73 et saep.; cf. also the phrases: aditum sibi ad aures, Quint. 4, 1, 46: admirationem alicujus rei alicui, to excite, Liv. 25, 11, 18; Sen. Ep. 115: aes alienum, Cic. Att. 13, 46, 4; Liv. 2, 23, 5; Sen. Ep. 119, 1: alienationem disjunctionemque, Cic. Lael. 21, 76: animum alicui, Liv. 25, 11, 10: arbitrium de aliquo, to decide, Hor. C. 4, 7, 21; opp. arbitrium alicui in aliqua re, i. e. to leave the decision to one, Liv. 43, 15, 5: audaciam hosti, id. 29, 34, 10: audientiam orationi, Cic. Div. in Caecil. 13, 42: auspicium alicui, Liv. 1, 34, 9; Hor. Ep. 1, 1, 86: auctoritatem, Cic. de Imp. Pomp. 15, 43: bellum, Cic. Off. 1, 11, 35; Caes. B. G. 3, 29, 2: multa bona alicui, Plaut. Poen. 5, 4, 46: castra, to pitch, Tac. H. 5, 1: caulem, to form, Col. Arb. 54: clamores, to make, raise, Cic. Brut. 95, 326: cognomen alicui, to give, Liv. 1, 3, 9: commercium sermonis, id. 5, 15, 5: concitationes, Caes. B. C. 3, 106 fin.: conjurationes, to form, id. B. G. 4, 30 fin.: consuetudinem alicui cum altero, Cic. Fam. 13, 23, 1: consilia alicui, Liv. 35, 42, 8: contentionem cum aliquo, Cic. Off. 1, 38, 137: controversiam, to occasion, id. Or. 34, 121: convicium magnum alicui, id. Fam. 10, 16, 1: copiam pugnandi militibus, Liv. 7, 13, 10: corpus, to grow fat, corpulent, Cels. 7, 3 fin.; Phaedr. 3, 7, 5: curam, Tac. A. 3, 52: damnum, to suffer, Cic. Brut. 33, 125: detrimentum, Cic. Verr. 2, 4, 9, § 20: desiderium alicujus, rei alicui, Liv. 3, 34, 7; 7, 24, 10: dicta, Ov. F. 2, 375; 3, 515: difficultatem, Quint. 10, 3, 10 and 16: discordiam, to cause, Tac. H. 3, 48: discrimen, Quint. 7, 2, 14; 11, 1, 43: disjunctionem (with alienationem), Cic. Lael. 21, 76: dolorem alicui, id. Att. 11, 8, 2: dulcedinem, Sen. Ep. 111: eloquentiam alicui (ira), Quint. 6, 2, 26: epigramma, to write, Cic. Arch. 10, 25: errorem, Sen. Ep. 67: eruptiones ex oppido, Caes. B. C. 2, 2, 5: exemplum, Quint. 5, 2, 2: exempla = edere or statuere, Plaut. Most. 5, 1, 66. exercitum, to raise, muster, Tac. A. 6, 33: exspectationem, Quint. 9, 2, 23: facinus, Plaut. Bacch. 4, 9, 1; Cic. Fin. 2, 29, 95; Tac. A. 12, 31: facultatem recte judicandi alicui, Cic. Verr. 2, 2, 73, § 179: fallaciam, Ter. And. 1, 8, 7: famam ingenii, Quint. 11, 2, 46: fastidium, Liv. 3, 1, 7: favorem alicui, id. 42, 14, 10; Quint. 4, 1, 33: fidem alicui, Cic. Cat. 3, 2, 4; id. Att. 7, 8, 1; Quint. 6, 2, 18: finem, Cic. Att. 16, 16, 16; id. Rep. 2, 44: formidinem, to excite, Tac. H. 3, 10: fortunam magnam (with parare), Liv. 24, 22, 9: fraudem, Plaut. Mil. 2, 2, 9; Cic. Att. 4, 12: fugam fecerunt, stronger than fugerunt, Liv. 8, 9, 12 Weissenb.; Sall. J. 53, 3; but: cum fugam in regia fecisset (sc. ceterorum), Liv. 1, 56, 4; so, fugam facere = fugare, id. 21, 5, 16; 21, 52, 10: fugam hostium facere, id. 22, 24, 8; 26, 4, 8 al.: gestum vultu, Quint. 11, 3, 71: gradum, Cic. de Or. 2, 61, 249; Cic. Verr. 2, 2, 1, § 3; Quint. 3, 6, 8: gratiam alicujus rei, Liv. 3, 56, 4; 8, 34, 3: gratulationem alicui, Cic. Fam. 11, 18, 3; Sen. Ep. 6: gratum alicui, Ter. Eun. 4, 4, 56; Cic. Rep. 1, 21; cf.: gratissimum alicui, id. Fam. 7, 21 fin.: histrioniam, Plaut. Am. prol. 152: homicidium, to commit, Quint. 5, 9, 9: hospitium cum aliquo, Cic. Balb. 18, 42: imperata, Caes. B. G. 2, 3, 3: impetum in hostem, Cic. Fin. 1, 10, 34; Liv. 25, 11, 2: incursionem, Liv. 3, 38, 3: indicium, Cic. Verr. 2, 1, 57, § 150: inducias, id. Phil. 8, 7, 20: initium, to begin, id. Agr. 2, 29, 79; cf.: initia ab aliquo, id. Rep. 1, 19: injuriam, id. ib. 3, 14 (opp. accipere); Caes. B. G. 1, 36, 4; Quint. 3, 6, 49; 10, 1, 115: insidias alicui, Cic. Mil. 9, 23: iram, Quint. 6, 1, 14: jacturam, Cic. Off. 3, 23, 89; id. Fin. 2, 24, 79; Caes. B. G. 7, 77, 7: judicium, Cic. Att. 7, 23, 2: judicatum, to execute, id. Fl. 20, 48: jus alicui, Liv. 32, 13, 6: jussa, Ov. F. 1, 379: laetitiam, Cic. Fin. 1, 7, 25: largitiones, id. Tusc. 3, 20, 48: locum poëtarum mendacio, Curt. 3, 1, 4: locum alicui rei, Cels. 2, 14 fin.; 7, 4, 3; Curt. 4, 11, 8; Sen. Ep. 91, 13 et saep.: longius, Cic. Leg. 1, 7, 22 al.: valde magnum, id. Q. Fr. 1, 2, 2, § 7: medicinam alicui, to administer, id. Fam. 14, 7: memoriam, Quint. 11, 2, 4: mentionem, Cic. Q. Fr. 2, 11, 2: metum, to excite, Tac. A. 6, 36: turbida lux metum insidiarum faciebat, suggested, Liv. 10, 33, 5: metum alicui, id. 9, 41, 11: missum aliquem, Cic. Verr. 2, 3, 58, § 134: modum irae, Liv. 4, 50, 4: moram, Cic. Att. 16, 2, 1; Plaut. Most. 1, 1, 72: morem alicujus rei sibi, Liv. 35, 35, 13: motus, id. 28, 46, 8: multam alicui, Cato ap. Gell. 11, 1, 6: munditias, id. R. R. 2, 4: mutationem, Cic. Sest. 12, 27; id. Off. 1, 33, 120: multa alicui, id. Q. Fr. 3, 1, 5, § 16: naufragium, to suffer, id. Fam. 16, 9, 1: negotium alicui, to give to do, make trouble for, Quint. 5, 12, 13; Just. 21, 4, 4: nomen alicui, Liv. 8, 15, 8; cf. nomina, to incur debts, Cic. Off. 3, 14, 59: odium vitae, Plin. 20, 18, 76, § 199: officium suum, Ter. Phorm. 4, 5, 12: omnia amici causa, Cic. Lael. 10, 35; id. Fam. 5, 11, 2: opinionem alicui, id. Div. in Caecil. 14, 45: orationem, id. de Or. 1, 14, 63; id. Brut. 8, 30; id. Or. 51, 172: otia alicui, to grant, Verg. E. 1, 6: pacem, to conclude, Cic. Off. 3, 30, 109: pecuniam ex aliqua re, Cic. Verr. 2, 2, 6, § 17: periculum, Ter. Eun. 3, 2, 23; id. Heaut. 2, 1, 9; Tac. A. 13, 33; 16, 19; Sall. C. 33, 1: perniciem alicui, to cause, = parare, Tac. H. 2, 70: planum, Cic. Rosc. Am. 19, 54: potestatem, id. Cat. 3, 5, 11; id. Rep. 2, 28: praedam, Caes. B. G. 4, 34, 5; Cic. Verr. 2, 1, 60, § 156; Plaut. Poen. 3, 6, 8: praedas ab aliquo, Nep. Chabr. 2, 2: proelium, to join, Caes. B. G. 1, 13; Cic. Deiot. 5, 13; Liv. 25, 1, 5; Tac. H. 4, 79; id. A. 12, 40: promissum, Cic. Off. 3, 25, 95: pudorem, Liv. 3, 31, 3: ratum, id. 28, 39, 16: rem, Ter. Ad. 2, 2, 12: reum, to accuse, Cic. Verr. 2, 2, 38: risum, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 9, 1; Quint. 6, 1, 40; 48: scelus, to commit, Tac. H. 1, 40: securitatem alicui, Liv. 36, 41, 1: sermonem, Cic. Verr. 2, 1, 26, § 66: significationem ignibus, Caes. B. G. 2, 33, 3: silentium, Liv. 24, 7, 12: somnum, to induce, Juv. 3, 282: spem, Cic. Att. 3, 16; Liv. 30, 3, 7: spiritus, id. 30, 11, 3: stercus, Col. 2, 15: stipendia, Sall. J. 63, 3; Liv. 3, 27, 1; 5, 7, 5: stomachum alicui, Cic. Att. 5, 11, 2; id. Fam. 1, 9, 10: suavium alicui, Plaut. As. 4, 1, 53: suspicionem, Cic. Fl. 33, 83: taedium alicujus rei, Liv. 4, 57, 11: terrorem iis, to inflict, id. 10, 25, 8: timorem, to excite, id. 6, 28, 8: mihi timorem, Cic. Fam. 10, 18, 2: totum, Dig. 28, 5, 35: transitum alicui, Liv. 26, 25, 3: turbam, Ter. Eun. 4, 1, 2: urinam, Col. 6, 19: usum, Quint. 10, 3, 28: vadimonium, Cic. Quint. 18, 57: verbum, verba, to speak, talk, Cic. Verr. 2, 4, 65, § 147: verbum, to invent, id. Fin. 3, 15, 51: versus, id. Q. Fr. 3, 5: vestigium, id. Rab. Post. 17, 47: viam sibi, Liv. 3, 5, 6: vim alicui or in aliquem, id. 38, 24, 4; 3, 5, 5: vires, to get, acquire, Quint. 10, 3, 3: vitium, Cic. Top. 3, 15 al.—
(b). With ut, ne, quin, or the simple subj.: faciam, ut ejus diei locique meique semper meminerit, Plaut. Capt. 4, 2, 20: facere ut remigret domum, id. Pers. 4, 6, 3; id. Capt. 3, 4, 78; 4, 2, 77: ea, quantum potui, feci, ut essent nota nostris, Cic. Ac. 1, 2, 8: facito, ut sciam, id. Att. 2, 4, 4: non potuisti ullo modo facere, ut mihi illam epistolam non mitteres, id. ib. 11, 21, 1: si facis ut patriae sit idoneus, Juv. 14, 71: ut nihil ad te dem litterarum facere non possum, Cic. Ac. 8, 14, 1; for which, with quin: facere non possum, quin ad te mittam, I cannot forbear sending, id. ib. 12, 27, 2: fecisti, ut ne cui maeror tuus calamitatem afferret, id. Clu. 60, 168: fac, ne quid aliud cures, id. Fam. 16, 11, 1: domi assitis, facite, Ter. Eun. 3, 2, 53: fac fidele sis fidelis, Plaut. Capt. 2, 3, 79: fac cupidus mei videndi sis, Cic. Fam. 5, 21, 5: fac cogites, id. ib. 11, 3, 4.—In pass.: fieri potest, ut recte quis sentiat, etc., Cic. Tusc. 1, 3, 6: potest fieri, ut iratus dixerit, etc., Crass. ap. Cic. de Or. 2, 70, 285: nec fieri possit, ut non statim alienatio facienda sit, id. Lael. 21, 76; so with ut non, Cic. Verr. 2, 2, 77, § 190 (Zumpt, Gram. § 539).—
(g). With inf. = efficere, curare, to cause (rare): nulla res magis talis oratores videri facit, Cic. Brut. 38, 142; Pall. 6, 12: aspectus arborum macrescere facit volucres inclusas, Varr. R. R. 3, 5, 3; Sall. Fragm. ap. Sen. Ep. 114: qui nati coram me cernere letum Fecisti, Verg. A. 2, 539; Ov. H. 17, 174: mel ter infervere facito, Col. 12, 38, 5 (perh. also in Ov. H. 6, 100, instead of favet, v. Loers. ad h. l.; cf. infra, B. 4.).—
(d). Absol.: ego plus, quam feci, facere non possum, Cic. Fam. 11, 14, 3: faciam, ut potero, Laeli, id. de Sen. 3, 7; cf. id. Rep. 1, 24: noli putare, pigritia me facere, quod non mea manu scribam, id. Att. 16, 15, 1; so, facere = hoc or id facere, Lucr. 4, 1112 (cf. Munro ad loc.); 1153: vereor ne a te rursus dissentiam. M. Non facies, Quinte, Cic. Leg. 3, 15, 33; so after scribam, id. Att. 16, 16, 15: nominaverunt, id. Rep. 2, 28, 50; after disserere: tu mihi videris utrumque facturus, id. ib. 2, 11, 22; after fingere: ut facit apud Platonem Socrates, id. ib.: necesse erit uti epilogis, ut in Verrem Cicero fecit, Quint. 6, 1, 54: qui dicere ac facere doceat, id. 2, 3, 11: faciant equites, Juv. 7, 14; Liv. 42, 37, 6: petis ut libellos meos recognoscendos curem. Faciam, Plin. Ep. 4, 26, 1; 5, 1, 4 et saep. (cf. the use of facio, as neutr., to resume or recall the meaning of another verb, v. II. E. infra; between that use and this no line can be drawn).
B. In partic.
1. With a double object, to make a thing into something, to render it something: senatum bene firmum firmiorem vestra auctoritate fecistis, Cic. Phil. 6, 7, 18: te disertum, id. ib. 2, 39 fin.: iratum adversario judicem, id. de Or. 1, 51, 220: heredem filiam, to appoint, constitute, Cic. Verr. 2, 1, 43, § 111: aliquem regem, Just. 9, 6: aliquem ludos, Plaut. Aul. 2, 2, 75: aliquem absentem rei capitalis reum, Cic. Verr. 2, 2, 38, § 93: animum dubium, id. de Imp. Pomp. 10, 27: injurias irritas, Cic. Verr. 2, 2, 26, § 63: vectigalia sibi deteriora, Caes. B. G. 1, 36, 4: hi consules facti sunt, Cic. de Sen. 5, 14: disciplina doctior facta civitas, id. Rep. 2, 19: di ex hominibus facti, id. ib. 2, 10; cf.: tua virtute nobis Romanos ex amicis amicissimos fecisti, Sall. J. 10, 2.—In pass.: quo tibi sumere depositum clavum fierique tribuno? to become a tribune, Hor. S. 1, 6, 25.—
2. to value, esteem, regard a person or thing in any manner (like the Engl. make, in the phrase to make much of).—Esp. with gen. pretii: in quo perspicere posses, quanti te, quanti Pompeium, quem unum ex omnibus facio, ut debeo, plurimi, quanti Brutum facerem, Cic. Fam. 3, 10, 2: te quotidie pluris feci, id. ib. 3, 4, 2: voluptatem virtus minimi facit, id. Fin. 2, 13, 42: dolorem nihili facere, to care nothing for, to despise, id. ib. 27, 88: nihili facio scire, Plaut. Pers. 2, 2, 42: negat se magni facere, utrum, etc., Quint. 11, 1, 38: parum id facio, Sall. J. 85, 31: si illi aliter nos faciant quam aequum sit. Plaut. Stich. 1, 1, 43.—
3. With gen., to make a thing the property of a person, subject it to him: omnia, quae mulieris fuerunt, viri fiunt, Cic. Top. 4, 23.—Esp.: facere aliquid dicionis alicujus, to reduce to subjection under a person or power: omnem oram Romanae dicionis fecit, Liv. 21, 60, 3: dicionis alienae facti, id. 1, 25, 13; 5, 27, 14; cf.: ut munus imperii beneficii sui faceret, to make it (seem) his own bounty, Just. 13, 4, 9: ne delecto imperatore alio sui muneris rempublicam faceret, Tac. A. 15, 52.—
4. To represent a thing in any manner, to feign, assert, say.—Constr. with acc. and adj. or part., or with acc. and inf.
(a). Acc. and part.: in eo libro, ubi se exeuntem e senatu et cum Pansa colloquentem facit, id. Brut. 60, 218: Xenophon facit ... Socratem disputantem, id. N. D. 1, 12, 31; cf.: ejus (Socratis) oratio, qua facit eum Plato usum apud judices, id. Tusc. 1, 40 fin. al.—
(b). Acc. and inf.: qui nuper fecit servo currenti in via decesse populum, Ter. Heaut. prol. 31: fecerat et fetam procubuisse lupam, Verg. A. 8, 630; cf. Ov. M. 6, 109, v. Bach ad h. l.: poëtae impendere apud inferos saxum Tantalo faciunt, Cic. Tusc. 4, 16, 35: quem (Herculem) Homerus apud inferos conveniri facit ab Ulixe, id. N. D. 3, 16, 41: Plato construi a deo mundum facit, id. ib. 1, 8, 19: Plato Isocratem laudari fecit a Socrate, id. Opt. Gen. 6, 17; id. Brut. 38, 142: M. Cicero dicere facit C. Laelium, Gell. 17, 5, 1: caput esse faciunt ea, quae perspicua dicunt, Cic. Fia. 4, 4, 8, v. Madv. ad h. l.—
(g). In double construction: Polyphemum Homerus cum ariete colloquentem facit ejusque laudare fortunas, Cic. Tusc. 5, 39 fin.—
5. To make believe, to pretend: facio me alias res agere, Cic. Fam. 15, 18: cum verbis se locupletem faceret, id. Fl. 20: me unum ex iis feci, qui, etc., id. Planc. 27, 65.—
6. Hypothetically in the imper. fac, suppose, assume: fac, quaeso, qui ego sum, esse te, Cic. Fam. 7, 23, 1; cf.: fac potuisse, id. Phil. 2, 3, 5: fac animos non remanere post mortem, id. Tusc. 1, 34, 82; 1, 29, 70: fac velit, Stat. Ach. 2, 241: fac velle, Verg. A. 4, 540.—
7. In mercant. lang., to practise, exercise, follow any trade or profession: cum mercaturas facerent, Cic. Verr. 2, 5, 28, § 72: naviculariam, id. ib. 2, 5, 18, § 46: argentariam, id. ib. 2, 5, 49, § 155; id. Caecin. 4, 10: topiariam, id. Q. Fr. 3, 1, 2, § 5: haruspicinam, id. Fam. 6, 18, 1: praeconium, id. ib.; so, piraticam, id. Post. Red. in Sen. 5, 11: medicinam, Phaedr. 1, 14, 2.—
8. In relig. lang., like the Gr. ῥέζειν, to perform or celebrate a religious rite; to offer sacrifice, make an offering, to sacrifice: res illum divinas apud eos deos in suo sacrario quotidie facere vidisti, Cic. Verr. 2, 4, 8, § 18: sacra pro civibus, id. Balb. 24, 55: sacrificium publicum, id. Brut. 14, 56.—Absol.: a sacris patriis Junonis Sospitae, cui omnes consules facere necesse est, consulem avellere, Cic. Mur. 41, 90.—With abl.: cum faciam vitulā pro frugibus, Verg. E. 3, 77: catulo, Col. 2, 22, 4.—Pass. impers.: cum pro populo fieret, Cic. Att. 1, 13, 3: quibus diis decemviri ex libris ut fieret, ediderunt, Liv. 37, 3, 5.—
9. In gram., to make, form in inflecting: cur aper apri et pater patris faciat? Quint. 1, 6, 13; so id. 14; 15; 27; cf.: sic genitivus Achilli et Ulixi fecit, id. 1, 5, 63; 1, 6, 26: eadem (littera) fecit ex duello bellum, id. 1, 4, 15.—
10. In late Lat., (se) facere aliquo, to betake one's self to any place: intra limen sese facit, App. 5, p. 159, 25; without se: homo meus coepit ad stelas facere, Petr. 62: ad illum ex Libya Hammon facit, Tert. Pall. 3.—
11. Peculiar phrases.
a. Quid faciam (facias, fiet, etc.), with abl., dat., or (rare) with de, what is to be done with a person or thing? quid hoc homine facias? Cic. Sest. 13, 29; Cic. Verr. 2, 2, 16, § 40: nescit quid faciat auro, Plaut. Bacch. 2, 3, 100: quid tu huic homini facias? Cic. Caecin. 11, 30; cf.: quid enim tibi faciam, id. Att. 7, 3, 2: quid faceret huic conclusioni, i. e. how should he refute, etc., id. Ac. 2, 30, 96: quid facias illi? Hor. S. 1, 1, 63: miserunt Delphos consultum quidnam facerent de rebus suis, Nep. Them. 2: quid fecisti scipione? what have you done with the stick? or, what has become of it? Plaut. Cas. 5, 4, 6; cf. id. ib. 5, 4, 9.—In pass.: quid Tulliolā meā fiet? Cic. Fam. 14, 4, 3: quid illo fiet? quid me? id. Att. 6, 1, 14: quid fiet artibus? id. Ac. 2, 33, 107: quid mihi fiet? Ov. A. A. 1, 536: quid de illa fiet fidicina igitur? Plaut. Ep. 1, 2, 48: de fratre quid fiet? Ter. Ad. 5, 9, 39.—Absol.: quid faciat Philomela? fugam custodia claudit? Ov. M. 6, 572: quid facerem? neque servitio me exire licebat, etc., Verg. E. 1, 41 al.—
b. Fit, factum est aliquo or aliqua re, it happens to, becomes of a person or thing: volo Erogitare, meo minore quid sit factum filio, Plaut. Capt. 5, 1, 32: nec quid deinde iis (elephantis) factum sit, auctores explicant, Plin. 8, 6, 6, § 17: quid eo est argento factum? Plaut. Most. 3, 1, 106.—Hence,
(b). Esp., si quid factum sit aliquo, if any thing should happen to one (i. q. si quid acciderit humanitus), euphemistically for if one should die: si quid eo factum esset, in quo spem essetis habituri? Cic. de Imp. Pomp. 20, 59; cf.: eum fecisse aiunt, sibi quod faciendum fuit, Plaut. Poen. 5, 1, 23. —
c. Ut fit, as it usually happens, as is commonly the case: praesertim cum, ut fit, fortuito saepe aliquid concluse apteque dicerent, Cic. Or. 53, 177: queri, ut fit, incipiunt, Cic. Verr. 2, 2, 23, § 56: dum se uxor, ut fit, comparat, id. Mil. 10, 28: fecit statim, ut fit, fastidium copia, Liv. 3, 1, 7.—
d. Fiat, an expression of assent, so be it! very good! fiat, geratur mos tibi, Plaut. Ps. 1, 5, 146; id. As. 1, 1, 27; id. Am. 2, 2, 138; id. Most. 4, 3, 44 al.—
e. Dictum ac factum, no sooner said than done, without delay, at once; v. dictum under dico, A. d.—
12. In certain phrases the ellipsis of facere is common, e. g. finem facere: Quae cum dixisset, Cotta finem, Cic. N. D. 3, 40, 94; id. Fin. 4, 1 init.—With nihil aliud quam, quid alium quam, nihil praeterquam, which often = an emphatic Engl. only (but not in Cic.): Tissaphernes nihil aliud quam bellum comparavit, Nep. Ages. 2: per biduum nihil aliud quam steterunt parati, Liv. 34, 46; Suet. Caes. 20; id. Aug. 83; Liv. 2, 63; 4, 3; 3, 26.—So with nihil amplius quam, nihil prius quam, nihil minus quam, Liv. 26, 20; 35, 11; Suet. Dom. 3.
II. Neutr.
A. With adverbs, to do, deal, or act in any manner: recta et vera loquere, sed neque vere neque recte adhuc Fecisti umquam, Plaut. Capt. 5, 2, 7; v. recte under rego: bene fecit Silius, qui transegerit, Cic. Att. 12, 24, 1: seu recte seu perperam, to do right or wrong, id. Quint. 8, 31: Dalmatis di male faciant, id. Fam. 5, 11 fin.: facis amice, in a friendly manner, id. Lael. 2, 9; cf.: per malitiam, maliciously, id. Rosc. Com. 7, 21: humaniter, id. Q. Fr. 2, 1, 1: imperite, id. Leg. 1, 1, 4: tutius, Quint. 5, 10, 68: voluit facere contra huic aegre, Ter. Eun. 4, 1, 10: bene facere, to profit, benefit (opp. male facere, to hurt, injure), Ter. Ad. 5, 8, 25; 5, 7, 19; Plaut. Most. 3, 2, 22; id. Capt. 5, 2, 23; v. also under benefacio and benefactum.—
B. Facere cum or ab aliquo, to take part with one, to side with one; and opp. contra (or adversus) aliquem, to take part against one: si respondisset, idem sentire et secum facere Sullam, Cic. Sull. 13, 36; cf.: cum illo consulem facere, id. Att. 6, 8, 2; and: secum consules facere, id. Planc. 35, 86: auctoritatem sapientissimorum hominum facere nobiscum, id. Caecin. 36, 104; cf.: rem et sententiam interdicti mecum facere fatebatur, id. ib. 28, 79: cum veritas cum hoc faciat, is on his side, id. Quint. 30, 91: commune est, quod nihilo magis ab adversariis quam a nobis facit, id. Inv. 1, 48, 90: omnes damnatos, omnes ignominia affectos illac (a or cum Caesare) facere, id. Att. 7, 3, 5: quae res in civitate duae plurimum possunt, eae contra nos ambae faciunt in hoc tempore, id. Quint. 1, 1: neque minus eos cum quibus steterint quam adversus quos fecerint, Nep. Eum. 8, 2: cum aliquo non male facere, to be on good terms with, Ov. Am. 3, 762.—
C. In late Lat. facere cum aliqua = vivere cum aliqua, to live in matrimony, to be married, Inscr. Orell. 4646. —
D. Ad aliquid, alicui, or absol., to be good or of use for any thing; to be useful, of service: chamaeleon facit ad difficultatem urinae, Plin. 22, 18, 21, § 46; Scrib. Comp. 122: ad talem formam non facit iste locus, Ov. H. 16, 190; cf. id. ib. 6, 128; id. Am. 1, 2, 16 al.: radix coronopi coeliacis praeclare facit, Plin. 22, 19, 22, § 48; so with dat., Plin. Val. 2, 1; Prop. 3 (4), 1, 20. facit autem commode ea compositio, quam, etc., Col. 7, 5, 7; 8, 17, 13: nec caelum, nec aquae faciunt, nec terra, nec aurae, do not benefit me, Ov. Tr. 3, 8, 23: mire facit in peroratione confessio, Quint. 11, 3, 173; 171; cf. with a subject-clause: plurimum facit, totas diligenter nosse causas, id. 6, 4, 8: ad aliquid or alicui signifies also to suit, fit: non faciet capiti dura corona meo, Prop. 3, 1, 19; cf. Ov. H. 16, 189.—
E. Like the Gr. ποιεῖν or δρᾶν, and the Engl. to do, instead of another verb (also for esse and pati): factum cupio (sc. id esse), Plaut. Truc. 4, 4, 24: factum volo, id. Bacch. 3, 3, 91; id. Most. 3, 2, 104: an Scythes Anacharsis potuit pro nihilo pecuniam ducere, nostrates philosophi facere non potuerunt? Cic. Tusc. 5, 32, 90: nihil his in locis nisi saxa et montes cogitabam: idque ut facerem, orationibus inducebar tuis, id. Leg. 2, 1, 2; cf.: Demosthenem, si illa pronuntiare voluisset, ornate splendideque facere potuisse, id. Off. 1, 1 fin.; and: cur Cassandra furens futura prospiciat, Priamus sapiens hoc idem facere nequeat? id. Div. 1, 39, 85; so id. Ac. 2, 33, 107; id. Att. 1, 16, 13; Planc. ap. Cic. Fam. 10, 18, 2; Nep. Chabr. 3, 4; 4, 3 al.: vadem te ad mortem tyranno dabis pro amico, ut Pythagoreus ille Siculo fecit tyranno (here also with the case of the preceding verb), Cic. Fin. 2, 24 fin. (v. Madv. ad h. l. p. 278): jubeas (eum) miserum esse, libenter quatenus id facit (i. e. miser est), what he is doing, Hor. S. 1, 1, 64: in hominibus solum existunt: nam bestiae simile quiddam faciunt (i. q. patiuntur or habent), Cic. Tusc. 4, 14; so, ne facias quod Ummidius quidam (= ne idem experiaris, ne idem tibi eveniat), Hor. S. 1, 1, 94. —
F. Facere omitted, especially in short sentences expressing a judgment upon conduct, etc.: at stulte, qui non modo non censuerit, etc., Cic. Off. 3, 27, 101.—Hence,
1. factus, a, um, P. a.
A. As adjective ante-class. and very rare: factius nihilo facit, sc. id, i. e. nihilo magis effectum reddit, is no nearer bringing it about, Plaut. Trin. 2, 3, 6; cf. Lorenz ad loc.—Far more freq.,
B. In the neutr. as subst.: factum, i (gen. plur. factūm, Enn. ap. Cic. Div. 1, 31, 66 Trag. 81), that which is done, a deed, act, exploit, achievement (syn.: res gestae, facinus).
1. In gen.: depingere, Ter. Phorm. 1, 5, 38: facere factum, Plaut. Truc. 2, 7, 5; id. Mil. 3, 1, 139: dicta et facta, Ter. Eun. 5, 4, 19; id. Heaut. 4, 5, 12: opus facto est, id. Phorm. 4, 5, 4: ecquod hujus factum aut commissum non dicam audacius, sed, etc., Cic. Sull. 26, 72: meum factum probari abs te triumpho gaudio, Caes. ap. Cic. Att. 9, 16, A. 1; 14, 9, 2: quod umquam eorum in re publica forte factum exstitit? id. ib. 8, 14, 2: praeclarum atque divinum, id. Phil. 2, 44, 114: egregium, id. Fam. 10, 16, 2; id. Cael. 10, 23: factum per se improbabile, Quint. 7, 4, 7; 6, 1, 22: illustre, Nep. Arist. 2, 2; cf.: illustria et gloriosa, Cic. Fin. 1, 11, 37: forte, id. Att. 8, 14, 2: dira, Ov. M. 6, 533: nefanda, id. H. 14, 16 al.; but also with the adv.: recte ac turpiter factum, Caes. B. G. 7, 80, 5; cf.: multa huius (Timothei) sunt praeclare facta sed haec maxime illustria, Nep. Timoth. 1, 2; v. Zumpt, Gram. § 722, 2: dimidium facti, qui coepit, habet, Hor. Ep. 1, 2, 40: quo facto aut dicto adest opus, Plaut. Am. 1, 1, 15 et saep.: famam extendere factis, Verg. A. 10, 468: non hominum video. non ego facta boum, doings, i. e. works, Ov. H. 10, 60.—
2. In partic., bonum factum, like the Gr. ἀγαθὴ τύχη, a good deed, i. e. well done, fortunate (ante-class. and post-Aug.): bonum factum'st, edicta ut servetis mea, Plaut. Poen. prol. 16; cf. id. ib. 44; cf.: hoc factum est optimum, ut, etc., id. Ps. 1, 2, 52: majorum bona facta, Tac. A. 3, 40; cf. id. ib. 3, 65. —At the commencement of edicts, Suet. Caesar, 80; id. Vit. 14; Aur. Vict. Vir. Ill. 49, 17; Tert. Pudic. 1.—(But in the class. per. factum in this sense is a participle, and is construed with an adv.: bene facta, Sall. C. 8, 5; id. J. 85, 5; Cic. Tusc. 2, 26, 64: recte, male facta, id. Off. 2, 18, 62: male facto exigua laus proponitur, id. Leg. Agr. 2, 2, 5; id. Brut. 43, 322; Quint. 3, 7, 13; cf. Krebs, Antibarb. p. 460).—*
2. facteon, a word jestingly formed by Cicero, after the analogy of the Greek, for faciendum: quare, ut opinor, φιλοσοφητέον, id quod tu facis, et istos consulatus non flocci facteon, Cic. Att. 1, 16, 13 Orell. N. cr. (for facteon, Ernesti has ἐατέον).

Origins

  1. Proto-Indo-European*dʰeh₁-
  2. Proto-Indo-European*dʰeh₁k-
  3. Proto-Indo-European*dʰh₁kyéti
  4. Proto-Italic*θakjō
  5. Proto-Italic*fakjō
  6. Latinfaciō

Inherited from Proto-Italic *fakjō, from Proto-Indo-European *dʰh₁k-yé-ti (“to put, place”). Doublet of -ficō. The passive voice is suppletively provided by the etymologically unrelated fīō (“to become”).

Gallo-Romance
  • Catalanfer
  • Catalanfeure
  • Catalanfaure
  • Occitanfaire
  • Occitanfer
  • Occitanfar
  • Franco-Provençalfére, fâre
  • Gasconhèrfrom Occitan faire
  • Old Frenchfaire
  • Gasconharfrom Occitan far
Insular Romance
  • Sardinianfàghere
  • Sardinianfai
  • Sardinianfàere
  • Sardinianfàchere
  • Sardinianvàchere
Balkano-Romance
  • Romanianface
  • Romanianfacere
  • Aromanianfac
  • Aromanianfatsiri
  • Istro-Romanianfacu
  • Megleno-Romanianfac
  • Megleno-Romanianfațiri
Italo-Romance
  • Italianfare
  • Italianfacere
  • Sicilianfari
  • Sicilianfàciri
Ibero-Romance
  • Portuguesefazerfrom Old Galician-Portuguese fazer
  • Spanishhacerfrom Old Spanish fazer
  • Falafelfrom Old Galician-Portuguese fazer
  • Falaficelfrom Old Galician-Portuguese fazer
  • Galicianfacerfrom Old Galician-Portuguese fazer
  • Asturianfacerfrom Old Leonese fazer
  • Asturianfaderfrom Old Leonese fazer
  • Asturianfaerfrom Old Leonese fazer
  • Asturianḥacerfrom Old Leonese fazer
  • Asturianferfrom Old Leonese fazer
Italo-Dalmatian
  • Italianfare
  • Galluresefàfrom Corsican fà
  • Sassaresefàfrom Corsican fà
  • Dalmatianfur
  • Istriotfà
  • Esperantofarifrom Italian fare
  • Judeo-Italianפַֿארֵי
  • Neapolitanfare
  • Sicilianfari
  • Venetanfar
Borrowings
  • Idofacar
  • Interlinguafacer
  • Sabirfazir
Rhaeto-Romance
  • Friulianfâ
  • Ladinfé
  • Ladinfèr
  • Romanshfar
Gallo-Italic
  • Emilianfèr
  • Lombardfà
  • Piedmontesefé
  • Romagnolfê

Quick answers

What does faciō mean in Latin?
faciō, a verb, means “to do (particularly as a specific instance or occasion of doing); to make, construct, fashion, frame, build, erect; to make, produce, compose”.
What are the principal parts of faciō?
faciō, facere, fēcī (third (-iō variant) conjugation, suppletive).
How do you pronounce faciō?
In classical Latin, [ˈfa.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈfaː.t͡ʃi.o].
Where does faciō come from?
Proto-Indo-European *dʰeh₁- → Proto-Indo-European *dʰeh₁k- → Proto-Indo-European *dʰh₁kyéti → Proto-Italic *θakjō → Proto-Italic *fakjō → Latin faciō.