LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation

afficiō

afficiō (present infinitive afficere, perfect active affēcī, supine affectum)
Classical[afˈfɪ.ki.oː]Ecclesiastical[afˈfiː.t͡ʃi.o]
№ 958 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to cause someone to experience something; to visit, inflict, bestow
    iniūriā afficere aliquemto wrong someone
    laude afficere aliquemto praise someone
  2. to treat, manage, handle
  3. to influence, have an effect on
  4. to attack, afflict, weaken, impair

Latīnē defined in Latin in our graded readers

faciō ut alter sentiat: dolōre afficere est dolōrem dare.
afficiō -ere -fēcī — in Mille Verba, Animus et Adfectūs

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.afficiōafficiēbamafficiamaffēcīaffēceramaffēcerō
2nd sg.afficisafficiēbāsafficiēsaffēcistīaffēcerāsaffēceris
3rd sg.afficitafficiēbatafficietaffēcitaffēcerataffēcerit
1st pl.afficimusafficiēbāmusafficiēmusaffēcimusaffēcerāmusaffēcerimus
2nd pl.afficitisafficiēbātisafficiētisaffēcistisaffēcerātisaffēceritis
3rd pl.afficiuntafficiēbantafficientaffēcērunt
affēcēre
affēcerantaffēcerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.afficiamafficeremaffēcerimaffēcissem
2nd sg.afficiāsafficerēsaffēcerīsaffēcissēs
3rd sg.afficiatafficeretaffēceritaffēcisset
1st pl.afficiāmusafficerēmusaffēcerīmusaffēcissēmus
2nd pl.afficiātisafficerētisaffēcerītisaffēcissētis
3rd pl.afficiantafficerentaffēcerintaffēcissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.afficiorafficiēbarafficiar
2nd sg.afficeris
afficere
afficiēbāris
afficiēbāre
afficiēris
afficiēre
3rd sg.afficiturafficiēbāturafficiētur
1st pl.afficimurafficiēbāmurafficiēmur
2nd pl.afficiminīafficiēbāminīafficiēminī
3rd pl.afficiunturafficiēbanturafficientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.afficiarafficerer
2nd sg.afficiāris
afficiāre
afficerēris
afficerēre
3rd sg.afficiāturafficerētur
1st pl.afficiāmurafficerēmur
2nd pl.afficiāminīafficerēminī
3rd pl.afficianturafficerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.afficeafficere
pres. 2nd pl.afficiteafficiminī
fut. 2nd sg.afficitōafficitor
fut. 3rd sg.afficitōafficitor
fut. 2nd pl.afficitōte—
fut. 3rd pl.afficiuntōafficiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveafficereafficī
afficier
perfect infinitiveaffēcisseaffectum esse
future infinitiveaffectūrum esseaffectum īrī
present participleafficiēns—
perfect participle—affectus
affecta, affectā, affectae, affectam, affectārum, affectās, affecte, affectī, affectīs, affectō, affectōrum, affectōs
future participleaffectūrus
affectūra, affectūrā, affectūrae, affectūram, affectūrārum, affectūrās, affectūre, affectūrī, affectūrīs, affectūrō, affectūrōrum, affectūrōs, affectūrum
afficiendus
afficiundus, afficienda, afficiendā, afficiendae, afficiendam, afficiendārum, afficiendās, afficiende, afficiendīs, afficiendōrum, afficiendōs
gerundafficiendī, afficiendō, afficiendumsupineaffectum, affectū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

damno affici
to suffer loss, harm, damage.
dolore affici
to feel pain.
admiratione affici
to be admired.
aetate affecta esse
to be infirm through old age.
laude afficere aliquem
to praise, extol, commend a person.
ita animo affectum esse
to be so disposed.
iniuria afficere aliquem
to wrong a person.
sepultura aliquem afficere
to bury a person.
17 more phrases
incommodo afficere aliquem
to inconvenience, injure a person.
supplicio (capitis) affici
to suffer capital punishment.
contumelia aliquem afficere
to insult some one.
aliquid sensus suaviter afficit
a thing makes a pleasant impression on the senses.
afficere aliquem gaudio, laetitia
to give pleasure to some one.
aegritudine, sollicitudine affici
to be vexed, mortified, anxious.
aliquem immortali gloria afficere
to confer undying fame on, immortalise some one.
aliquem exsilio afficere, multare
to punish by banishment.
beneficio aliquem afficere, ornare
to do any one a service or kindness.
aliquem ignominia afficere, notare
to inflict an indignity upon, insult a person.
liberum populum servitute afficere
to enslave a free people.
poena afficere aliquem (Off. 2. 5. 18)
to punish some one.
angustiis premi, difficultatibus affici
to be in a dilemma; in difficulties.
gravi morbo affectum esse, conflictari, vexari
to be seriously ill.
praemiis (amplissimis, maximis) aliquem afficere
to remunerate (handsomely).
desiderio alicuius rei teneri, affici (more strongly flagrare, incensum esse)
to long for a thing, yearn for it.
aliquem honore afficere, augere, ornare, prosequi (vid. sect. VI. 11., note Prosequi...)
to honour, show respect for, a person.

af-fĭcĭo (better adf-), affēci (adf-), affectum (adf-), 3, v. a. facio,
I. to do something to one, i. e. to exert an influence on body or mind, so that it is brought into such or such a state (used by the poets rarely, by Hor. never).
1. Aliquem.
A. Of the body rarely, and then commonly in a bad sense: ut aestus, labor, fames, sitisque corpora adficerent, Liv. 28, 15: contumeliis adficere corpora sua, Vulg. Rom. 1, 24: non simplex Damasichthona vulnus Adficit, Ov. M. 6, 255: aconitum cor adficit, Scrib. Comp. 188: corpus adficere M. Antonii, Cic. Phil. 3: pulmo totus adficitur, Cels. 4, 7; with abl. of spec.: stomacho et vesicā adfici, Scrib. Comp. 186. —In bon. part.: corpus ita adficiendum est, ut oboedire rationi possit, Cic. Off. 1, 23.—
B. More freq. of the mind: litterae tuae sic me adfecerunt, ut, etc., Cic. Att. 14, 3, 2: is terror milites hostesque in diversum adfecit, Tac. A. 11, 19: varie sum adfectus tuis litteris, Cic. Fam. 16, 2: consules oportere sic adfici, ut, etc., Plin. Pan. 90: adfici a Gratiā aut a Voluptate, Cic. Fam. 5, 12; id. Mil. 29, 79: sollicitudo de te duplex nos adficit, id. Brut. 92, 332: uti ei qui audirent, sic adficerentur animis, ut eos adfici vellet orator, id. de Or. 1, 19, 87 B. and K.: adfici animos in diversum habitum, Quint. 1, 10, 25.—
2. With acc. and abl., to affect a person or (rarely) thing with something; in a good sense, to bestow upon, grace with; in a bad sense, to visit with, inflict upon; or the ablative and verb may be rendered by the verb corresponding to the ablative, and if an adjective accompany the ablative, this adjective becomes an adverb.—Of inanimate things (rare): luce locum adficiens, lighting up the place, Varr. ap. Non. p. 250, 2: adficere medicamine vultum, Ov. Med. Fac. 67: factum non eo nomine adficiendum, designated, Cic. Top. 24, 94: res honore adficere, to honor, id. N. D. 1, 15, 38: non postulo, ut dolorem eisdem verbis adficias, quibus Epicurus, etc., id. Tusc. 2, 7, 18.—
3. Very freq. of persons.
(a). In a good sense: Qui praedā atque agro adoreāque adfecit populares suos, Plaut. Am. 1, 1, 38: quem sepulturā adficit, buries, Cic. Div. 1, 27, 56: patres adfecerat gloriā, id. Tusc. 1, 15, 34: admiratione, id. Off. 2, 10, 37: voluptate, id. Fin. 3, 11, 37: beneficio, id. Agr. 1, 4, 13: honore, id. Rosc. Am. 50, 147: laude, id. Off. 2, 13, 47: nomine regis, to style, id. Deiot. 5, 14: bonis nuntiis, Plaut. Am. prol. 8: muneribus, Cic. Fam. 2, 3; Nep. Ages. 3, 3: praemio, Cic. Mil. 30, 82: pretio, Verg. A. 12, 352: stipendio, Cic. Balb. 27, 61.—
(b). In a bad sense: injuriā abs te adficior indignā, pater, am wronged unjustly, Enn. ap. Auct. ad Heren. 2, 24, 38; so Ter. Phorm. 5, 1, 3: Quantā me curā et sollicitudine adficit Gnatus, id. ib. 2, 4, 1; so Cic. Att. 1, 18: desiderio, id. Fam. 2, 12: timore, to terrify, id. Quint. 2, 6: difficultate, to embarrass, Caes. B. G. 7, 6: molestiā, to trouble, Cic. Att. 15, 1: tantis malis, Vulg. Num. 11, 15: maculā, Cic. Rosc. Am. 39, 113: ignominiā, id. ib. 39, 123: contumeliis, Vulg. Ezech. 22, 7; ib. Luc. 20, 11: rerum et verborum acerbitatibus, Suet. Calig. 2: verberibus, Just. 1, 5: supplicio, Cic. Brut. 1, 16; so Caes. B. G. 1, 27: poenā, Nep. Hann. 8, 2: exsilio, to banish, id. Thras. 3: morte, cruciatu, cruce, Cic. Verr. 3, 4, 9: morte, Vulg. Matt. 10, 21: cruce, Suet. Galb. 9: ultimis cruciatibus, Liv. 21, 44: leto, Nep. Regg. 3, 2.—And often in pass.: sollicitudine et inopiā consilii, Cic. Att. 3, 6: adfici aegritudine, id. Tusc. 3, 7, 15: doloribus pedum, id. Fam. 6, 19: morbo oculorum, Nep. Hann. 4, 3: inopiā rei frumentariae, Caes. B. G. 7, 17: calamitate et injuriā, Cic. Att. 11, 2: magnā poenā, Auct. B. G. 8, 39: vulneribus, Col. R. R. 4, 11: torminibus et inflationibus, Plin. 29, 5, 33, § 103: servitute, Cic. Rep. 1, 44.—Hence, affectus (adf-), a, um, P. a.
I. In a peculiar sense, that on which we have bestowed labor, that which we are now doing, so that it is nearly at an end; cf.: Adfecta, sicut M. Cicero et veterum elegantissime locuti sunt, ea proprie dicebantur, quae non ad finem ipsum, sed proxime finem progressa deductave erant, Gell. 3, 16: bellum adfectum videmus et paene confectum, Cic. Prov. Cons. 8, 19: in provinciā (Caesar) commoratur, ut ea. quae per eum adfecta sunt, perfecta rei publicae tradat, id. ib. 12, 29: cum adfectā prope aestate uvas a sole mitescere tempus, etc., near the end of summer, id. ap. Gell. l. c.: Jamque hieme adfectā mitescere coeperat annus, Sil. 15, 502: in Q. Mucii infirmissimā valetudine adfectāque jam aetate, Cic. de Or. 1,45,200; Cic. Verr. 2,4,43, § 95.—
II. In nearly the same sense as the verb, absol. and with abl.
A. Absol.
(a). Of persons laboring under disease, or not yet quite recovered: Qui cum ita adfectus esset, ut sibi ipse diffideret, was in such a state, Cic. Phil. 9, 1, 2: Caesarem Neapoli adfectum graviter videam, very ill, id. Att. 14, 17; so Sen. Ep. 101: quem adfectum visuros crediderant, ill, Liv. 28, 26: corpus adfectum, id. 9, 3: adfectae vires corporis, reduced strength, weakness, id. 5, 18: puella, Prop. 3, 24, 1: aegra et adfecta mancipia, Suet. Claud. 25: jam quidem adfectum, sed tamen spirantem, id. Tib. 21.—
(b). Of things, weakened, sick, broken, reduced: partem istam rei publicae male adfectam tueri, Cic. Fam. 13, 68: adfecta res publica, Liv. 5, 57: Quid est enim non ita adfectum, ut non deletum exstinctumque esse fateare? Cic. Fam. 5, 13, 3: sic mihi (Sicilia) adfecta visa est, ut hae terrae solent, in quibus bellum versatum est, Cic. Verr. 5, 18, 47: adfecta res familiaris, Liv. 5, 10: opem rebus adfectis orare, id. 6, 3; so Tac. H. 2, 69: fides, id. ib. 3, 65: spes, Val. Fl. 4, 60.—
(g). Of persons, in gen. sense, disposed, affected, moved, touched: Quonam modo, Philumena mea, nunc te offendam adfectam? Ter. Hec. 3, 1, 45: quomodo sim adfectus, e Leptā poteris cognoscere, Cic. Fam. 14, 17: ut eodem modo erga amicum adfecti simus, quo erga nosmetipsos, id. Lael. 16, 56; id. Fin. 1, 20, 68: cum ita simus adfecti, ut non possimus plane simul vivere, id. Att. 13, 23; id. Fin. 5, 9, 24: oculus conturbatus non est probe adfectus ad suum munus fungendum, in proper state, id. Tusc. 3, 7, 15: oculi nimis arguti, quem ad modum animo adfecti simus, loquuntur, id. Leg. 1, 9, 27; id. Off. 3, 5, 21; id. Att. 12, 41, 2.—
(d). As rhet. t. t.: affectus ad, related to, resembling: Tum ex eis rebus, quae quodam modo affectae sunt ad id, de quo quaeritur, Cic. Top. 2, 8 Forcellini.—
B. With abl. chiefly of persons, in indifferent sense, in good or bad sense (cf.: Animi quem ad modum adfecti sint, virtutibus, vitiis, artibus, inertiis, aut quem ad modum commoti, cupiditate, metu, voluptate, molestiā, Cic. Part. Or. 10, 35).
(a). In indifferent sense, furnished with, having: validos lictores ulmeis affectos lentis virgis, Plaut. As. 3, 2, 29: pari filo similique (corpora) adfecta figurā, Lucr. 2, 341: Tantāne adfectum quemquam esse hominem audaciā! Ter. Phorm. 5, 7, 84: omnibus virtutibus, Cic. Planc. 33, 80.—
(b). In bad sense: aegritudine, morbo adfectus, Col. R. R. 7, 5, 20: aerumnis omnibus, Lucr. 3, 50: sollicitudine, Caes. B. G. 7, 40: difficultatibus, Cic. Fam. 7, 13: fatigatione, Curt. 7, 11: frigore et penuriā, id. 7, 3: adfecta sterilitate terra, Col. R. R. praef. 1, 2: vitiis, Cic. Mur. 6, 13: ignominiā, id. Att. 7, 3: supplicio, Tac. A. 15, 54: verberibus, Curt. 7, 11: vulnere corpus adfectum, Liv. 1, 25: morbo, Ter. Hec. 3, 3, 6: dolore, Cic. de Or. 2, 49, 201: febre, Suet. Vit. 14: pestilentiā, Liv. 41, 5: desperatione, Cic. Att. 14, 22: clade, Curt. 10, 6: senectute, Cic. de Or. 3, 18, 68: aetate, id. Cat. 2, 20; id. Sen. 14, 47: morte, Serv. ad Cic. Fam. 4, 12.—Sup.: remiges inopiā adfectissimi, Vell. 2, 84.—
(g). In good sense: beneficio adfectus, Cic. Fam. 14, 4: aliquo honore aut imperio, id. Off. 1, 41, 149: valetudine optimā, id. Tusc. 4, 37, 81: laetitiā, id. Mur. 2, 4, and ad Brut. 1, 4: munere deorum, id. N. D. 3, 26, 67: praemiis, id. Pis. 37, 90.—Adv.: affectē (adf-), with (a strong) affection, deeply: oblectamur et contristamur et conterremur in somniis quam adfecte et anxie et passibiliter, Tert. Anim. 45.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinafficiō

Proto-Indo-European *dʰeh₁- Proto-Indo-European *dʰeh₁k- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *dʰh₁kyéti Proto-Italic *θakjō Proto-Italic *fakjō Latin faciō Latin afficiō From ad- (“towards”) + faciō (“to do, make”).

Descendants
  • Englishaffect

Quick answers

What does afficiō mean in Latin?
afficiō, a verb, means “to cause someone to experience something; to visit, inflict, bestow; to treat, manage, handle”.
What are the principal parts of afficiō?
afficiō, afficere, affēcī (third (-iō variant) conjugation).
How do you pronounce afficiō?
In classical Latin, [afˈfɪ.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [afˈfiː.t͡ʃi.o].
Where does afficiō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin afficiō.