verbthird (-iō variant) conjugation
disfaciō
disfaciō (present infinitive disfacere, perfect active disfēcī, supine disfactum)
Classical[dɪfˈfa.ki.oː]Ecclesiastical[disˈfaː.t͡ʃi.o]
Meaning
- EarlyMedieval Latinto tear down (a building)
- EarlyMedieval Latinto destroy
- EarlyMedieval Latinto maim
- EarlyMedieval Latinto hurt
Conjugation
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | disfaciō | disfaciēbam | disfaciam | disfēcī | disfēceram | disfēcerō |
| 2nd sg. | disfacis | disfaciēbās | disfaciēs | disfēcistī | disfēcerās | disfēceris |
| 3rd sg. | disfacit | disfaciēbat | disfaciet | disfēcit | disfēcerat | disfēcerit |
| 1st pl. | disfacimus | disfaciēbāmus | disfaciēmus | disfēcimus | disfēcerāmus | disfēcerimus |
| 2nd pl. | disfacitis | disfaciēbātis | disfaciētis | disfēcistis | disfēcerātis | disfēceritis |
| 3rd pl. | disfaciunt | disfaciēbant | disfacient | disfēcērunt disfēcēre | disfēcerant | disfēcerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | disfaciam | disfacerem | disfēcerim | disfēcissem |
| 2nd sg. | disfaciās | disfacerēs | disfēcerīs | disfēcissēs |
| 3rd sg. | disfaciat | disfaceret | disfēcerit | disfēcisset |
| 1st pl. | disfaciāmus | disfacerēmus | disfēcerīmus | disfēcissēmus |
| 2nd pl. | disfaciātis | disfacerētis | disfēcerītis | disfēcissētis |
| 3rd pl. | disfaciant | disfacerent | disfēcerint | disfēcissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | disfacior | disfaciēbar | disfaciar |
| 2nd sg. | disfaceris disfacere | disfaciēbāris disfaciēbāre | disfaciēris disfaciēre |
| 3rd sg. | disfacitur | disfaciēbātur | disfaciētur |
| 1st pl. | disfacimur | disfaciēbāmur | disfaciēmur |
| 2nd pl. | disfaciminī | disfaciēbāminī | disfaciēminī |
| 3rd pl. | disfaciuntur | disfaciēbantur | disfacientur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | disfaciar | disfacerer |
| 2nd sg. | disfaciāris disfaciāre | disfacerēris disfacerēre |
| 3rd sg. | disfaciātur | disfacerētur |
| 1st pl. | disfaciāmur | disfacerēmur |
| 2nd pl. | disfaciāminī | disfacerēminī |
| 3rd pl. | disfaciantur | disfacerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | disface | disfacere |
| pres. 2nd pl. | disfacite | disfaciminī |
| fut. 2nd sg. | disfacitō | disfacitor |
| fut. 3rd sg. | disfacitō | disfacitor |
| fut. 2nd pl. | disfacitōte | — |
| fut. 3rd pl. | disfaciuntō | disfaciuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | disfacere | disfacī |
| perfect infinitive | disfēcisse | disfactum esse |
| future infinitive | disfactūrum esse | disfactum īrī |
| present participle | disfaciēns | — |
| perfect participle | — | disfactus |
| future participle | disfactūrus | disfaciendus disfaciundus |
gerunddisfaciendī, disfaciendō, disfaciendumsupinedisfactum, disfactū
Origins
From dis- (“un-”) + faciō (“do, make”). Attested from AD 779.
Gallo-Romance
- Catalandesfer
- Occitandesfar
- Occitandesfaire
- Middle Frenchdesfairefrom Old French desfaire
Ibero-Romance
- Portuguesedesfazerfrom Old Galician-Portuguese desfazer
- Spanishdeshacerfrom Old Spanish desfazer
- Asturiandesfacer
- Asturianesfacer
- Galiciandesfacerfrom Old Galician-Portuguese desfazer
Balkano-Romance
- Romaniandesface
- Aromaniandisfac
Italo-Dalmatian
- Italiandisfare
- Siciliandisfari
- Venetandesfàre