LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation, suppletive

commonefaciō

commonefaciō (present infinitive commonefacere, perfect active commonefēcī, supine commonefactum)
Classical[kɔm.mɔ.nɛˈfa.ki.oː]Ecclesiastical[kom.mo.neˈfaː.t͡ʃi.o]

Meaning

  1. suppletiveto remind (forcibly), warn or admonish

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.commonefaciōcommonefaciēbamcommonefaciamcommonefēcīcommonefēceramcommonefēcerō
2nd sg.commonefaciscommonefaciēbāscommonefaciēscommonefēcistīcommonefēcerāscommonefēceris
3rd sg.commonefacitcommonefaciēbatcommonefacietcommonefēcitcommonefēceratcommonefēcerit
1st pl.commonefacimuscommonefaciēbāmuscommonefaciēmuscommonefēcimuscommonefēcerāmuscommonefēcerimus
2nd pl.commonefacitiscommonefaciēbātiscommonefaciētiscommonefēcistiscommonefēcerātiscommonefēceritis
3rd pl.commonefaciuntcommonefaciēbantcommonefacientcommonefēcērunt
commonefēcēre
commonefēcerantcommonefēcerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.commonefaciamcommonefaceremcommonefēcerimcommonefēcissem
2nd sg.commonefaciāscommonefacerēscommonefēcerīscommonefēcissēs
3rd sg.commonefaciatcommonefaceretcommonefēceritcommonefēcisset
1st pl.commonefaciāmuscommonefacerēmuscommonefēcerīmuscommonefēcissēmus
2nd pl.commonefaciātiscommonefacerētiscommonefēcerītiscommonefēcissētis
3rd pl.commonefaciantcommonefacerentcommonefēcerintcommonefēcissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.commonefīōcommonefīēbamcommonefīam
2nd sg.commonefīscommonefīēbāscommonefīēs
3rd sg.commonefitcommonefīēbatcommonefīet
1st pl.commonefīmuscommonefīēbāmuscommonefīēmus
2nd pl.commonefītiscommonefīēbātiscommonefīētis
3rd pl.commonefīuntcommonefīēbantcommonefīent
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.commonefīamcommonefierem
2nd sg.commonefīāscommonefierēs
3rd sg.commonefīatcommonefieret
1st pl.commonefīāmuscommonefierēmus
2nd pl.commonefīātiscommonefierētis
3rd pl.commonefīantcommonefierent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.commoneface
commonefac
commonefī
pres. 2nd pl.commonefacitecommonefīte
fut. 2nd sg.commonefacitōcommonefītō
fut. 3rd sg.commonefacitōcommonefītō
fut. 2nd pl.commonefacitōtecommonefītōte
fut. 3rd pl.commonefaciuntōcommonefīuntō
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecommonefacerecommonefierī
perfect infinitivecommonefēcissecommonefactum esse
future infinitivecommonefactūrum essecommonefactum īrī
present participlecommonefaciēns—
perfect participle—commonefactus
commonefacta, commonefactā, commonefactae, commonefactam, commonefactārum, commonefactās, commonefacte, commonefactī, commonefactīs, commonefactō, commonefactōrum, commonefactōs
future participlecommonefactūrus
commonefactūra, commonefactūrā, commonefactūrae, commonefactūram, commonefactūrārum, commonefactūrās, commonefactūre, commonefactūrī, commonefactūrīs, commonefactūrō, commonefactūrōrum, commonefactūrōs, commonefactūrum
commonefaciendus
commonefaciundus, commonefacienda, commonefaciendā, commonefaciendae, commonefaciendam, commonefaciendārum, commonefaciendās, commonefaciende, commonefaciendīs, commonefaciendōrum, commonefaciendōs
gerundcommonefaciendī, commonefaciendō, commonefaciendumsupinecommonefactum, commonefactū

commŏnĕ-făcĭo (conm-), fēci, factum (
I. pass. -fio, -factus sum, -fieri), 3, v. a. commoneo, to remind one forcibly (of something), to put in mind, to admonish, to impress upon (in good prose, most freq. in Cic.); constr. with acc. (personae or rei), a rel.clause, ut or acc. and inf.: te propter magnitudinem provinciae etiam atque etiam esse commonefaciendum, Cic. Fam. 13, 72, 1; cf. humorously: commonefacere aliquem monimentis bubulis, to give one a remembrance, Plaut. Stich. 1, 2, 6.—With aliquem alicujus rei: cum ipse te veteris amicitiae commonefaceret, Auct, Her. 4, 24, 35; so, quemque beneficii sui, Sall. J. 49, 4; and pass., Cic. Verr. 2, 5, 43, § 112.—With aliquem de aliquā re, Cod. Th. 1, 1, 3: simul commonefacit, quae ipso praesente in concilio Gallorum de Dumnorige sint dicta, * Caes. B. G. 1, 19 fin.; so with a rel.-clause, Metell. ap. Cic. Fam. 5, 3, 2: simul commonefecit, sanxisse Augustum, etc., * Tac. A. 6, 12: illi eum commonefaciunt, ut, etc., Cic. Verr. 2, 2, 17, § 41.—With acc. rei: istius turpem praeturam, Cic. Verr. 2, 4, 64, § 144: mores vetustatis, Vitr. 2, 1, 5.

Origins

Proto-Indo-European *dʰeh₁- Proto-Indo-European *dʰeh₁k- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *dʰh₁kyéti Proto-Italic *θakjō Proto-Italic *fakjō Latin faciō Latin commonefaciō From commoneō + faciō.

Quick answers

What does commonefaciō mean in Latin?
commonefaciō, a verb, means “to remind (forcibly), warn or admonish”.
What are the principal parts of commonefaciō?
commonefaciō, commonefacere, commonefēcī (third (-iō variant) conjugation, suppletive).
How do you pronounce commonefaciō?
In classical Latin, [kɔm.mɔ.nɛˈfa.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [kom.mo.neˈfaː.t͡ʃi.o].