LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

factitō

factitō (present infinitive factitāre, perfect active factitāvī, supine factitātum)
Classical[ˈfak.tɪ.toː]Ecclesiastical[ˈfak.ti.to]

Meaning

  1. to do or make frequently
  2. to practise (a trade)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.factitōfactitābamfactitābōfactitāvīfactitāveram
factitāram
factitāverō
factitārō
2nd sg.factitāsfactitābāsfactitābisfactitāvistī
factitāstī
factitāverās
factitārās
factitāveris
factitāris
3rd sg.factitatfactitābatfactitābitfactitāvit
factitāt
factitāverat
factitārat
factitāverit
factitārit
1st pl.factitāmusfactitābāmusfactitābimusfactitāvimus
factitāmus
factitāverāmus
factitārāmus
factitāverimus
factitārimus
2nd pl.factitātisfactitābātisfactitābitisfactitāvistis
factitāstis
factitāverātis
factitārātis
factitāveritis
factitāritis
3rd pl.factitantfactitābantfactitābuntfactitāvērunt
factitārunt, factitāvēre
factitāverant
factitārant
factitāverint
factitārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.factitemfactitāremfactitāverim
factitārim
factitāvissem
factitāssem
2nd sg.factitēsfactitārēsfactitāverīs
factitārīs
factitāvissēs
factitāssēs
3rd sg.factitetfactitāretfactitāverit
factitārit
factitāvisset
factitāsset
1st pl.factitēmusfactitārēmusfactitāverīmus
factitārīmus
factitāvissēmus
factitāssēmus
2nd pl.factitētisfactitārētisfactitāverītis
factitārītis
factitāvissētis
factitāssētis
3rd pl.factitentfactitārentfactitāverint
factitārint
factitāvissent
factitāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.factitorfactitābarfactitābor
2nd sg.factitāris
factitāre
factitābāris
factitābāre
factitāberis
factitābere
3rd sg.factitāturfactitābāturfactitābitur
1st pl.factitāmurfactitābāmurfactitābimur
2nd pl.factitāminīfactitābāminīfactitābiminī
3rd pl.factitanturfactitābanturfactitābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.factiterfactitārer
2nd sg.factitēris
factitēre
factitārēris
factitārēre
3rd sg.factitēturfactitārētur
1st pl.factitēmurfactitārēmur
2nd pl.factitēminīfactitārēminī
3rd pl.factitenturfactitārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.factitāfactitāre
pres. 2nd pl.factitātefactitāminī
fut. 2nd sg.factitātōfactitātor
fut. 3rd sg.factitātōfactitātor
fut. 2nd pl.factitātōte—
fut. 3rd pl.factitantōfactitantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivefactitārefactitārī
perfect infinitivefactitāvisse
factitāsse
factitātum esse
future infinitivefactitātūrum essefactitātum īrī
present participlefactitāns—
perfect participle—factitātus
factitāta, factitātā, factitātae, factitātam, factitātārum, factitātās, factitātī, factitātōrum, factitātōs
future participlefactitātūrus
factitātūra, factitātūrā, factitātūrae, factitātūram, factitātūrārum, factitātūrās, factitātūre, factitātūrī, factitātūrīs, factitātūrō, factitātūrōrum, factitātūrōs, factitātūrum
factitandus
factitanda, factitandā, factitandae, factitandam, factitandārum, factitandās, factitande, factitandīs, factitandōrum, factitandōs
gerundfactitandī, factitandō, factitandumsupinefactitātum, factitātū

factĭto, āvi, ātum, 1, v. freq. a. facto,
I. to make or do frequently, to be wont to make or do, to practise (class.; syn.: tracto, facio, reddo).
I. In gen.: stultitia'st, me illi vitio vortere. Egomet quod factitavi in adolescentia, Plaut. Ep. 3, 3, 50: verba compone et quasi coagmenta, quod ne Graeci quidem veteres factitaverunt, Cic. Brut. 17, 68; Quint. 12, 3, 4: haec apud majores nostros factitata, Cic. Off. 2, 24, 85: alterum factitatum est, alterum novum, id. Or. 42, 143: accusationem, id. Brut. 34, 130: neque eorum quicquam omittere quae artifices factitarent, Suet. Ner. 20; simulacra ex ea arbore, Plin. 13, 9, 17, § 61; cf.: capulos inde (ex gemma), id. 37, 6, 23, § 87: inducias cum aliquo, Gell. 19, 5, 10.—
II. In partic.
A. With double acc., to make or declare a person something: quem palam heredem semper factitarat, Cic. Phil. 2, 16, 41.—
B. To practise a trade or profession: artem, Poëta ap. Cic. Or. 43, 147: medicinam, Quint. 7, 2, 26: coactiones argentarias, Suet. Vesp. 1: vecturas onerum corpore suo, Gell. 5, 3: delationes, Tac. H. 2, 10.—
C. Esp. with access. notion of vain effort or failure: nec satis apparet cur versus factitet, Hor. A. P. 470: carmina in principem, Tac. A. 6, 45 (39); 14, 48.

Origins

Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin -itō Latin factitō From factō (“make, do, perform”) + -itō (frequentative suffix).

Quick answers

What does factitō mean in Latin?
factitō, a verb, means “to do or make frequently; to practise (a trade)”.
What are the principal parts of factitō?
factitō, factitāre, factitāvī, factitātum (first conjugation).
How do you pronounce factitō?
In classical Latin, [ˈfak.tɪ.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈfak.ti.to].