verbfirst conjugation
factitō
factitō (present infinitive factitāre, perfect active factitāvī, supine factitātum)
Classical[ˈfak.tɪ.toː]Ecclesiastical[ˈfak.ti.to]
Meaning
- to do or make frequently
- to practise (a trade)
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | factitō | factitābam | factitābō | factitāvī | factitāveram factitāram | factitāverō factitārō |
| 2nd sg. | factitās | factitābās | factitābis | factitāvistī factitāstī | factitāverās factitārās | factitāveris factitāris |
| 3rd sg. | factitat | factitābat | factitābit | factitāvit factitāt | factitāverat factitārat | factitāverit factitārit |
| 1st pl. | factitāmus | factitābāmus | factitābimus | factitāvimus factitāmus | factitāverāmus factitārāmus | factitāverimus factitārimus |
| 2nd pl. | factitātis | factitābātis | factitābitis | factitāvistis factitāstis | factitāverātis factitārātis | factitāveritis factitāritis |
| 3rd pl. | factitant | factitābant | factitābunt | factitāvērunt factitārunt, factitāvēre | factitāverant factitārant | factitāverint factitārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | factitem | factitārem | factitāverim factitārim | factitāvissem factitāssem |
| 2nd sg. | factitēs | factitārēs | factitāverīs factitārīs | factitāvissēs factitāssēs |
| 3rd sg. | factitet | factitāret | factitāverit factitārit | factitāvisset factitāsset |
| 1st pl. | factitēmus | factitārēmus | factitāverīmus factitārīmus | factitāvissēmus factitāssēmus |
| 2nd pl. | factitētis | factitārētis | factitāverītis factitārītis | factitāvissētis factitāssētis |
| 3rd pl. | factitent | factitārent | factitāverint factitārint | factitāvissent factitāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | factitor | factitābar | factitābor |
| 2nd sg. | factitāris factitāre | factitābāris factitābāre | factitāberis factitābere |
| 3rd sg. | factitātur | factitābātur | factitābitur |
| 1st pl. | factitāmur | factitābāmur | factitābimur |
| 2nd pl. | factitāminī | factitābāminī | factitābiminī |
| 3rd pl. | factitantur | factitābantur | factitābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | factiter | factitārer |
| 2nd sg. | factitēris factitēre | factitārēris factitārēre |
| 3rd sg. | factitētur | factitārētur |
| 1st pl. | factitēmur | factitārēmur |
| 2nd pl. | factitēminī | factitārēminī |
| 3rd pl. | factitentur | factitārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | factitā | factitāre |
| pres. 2nd pl. | factitāte | factitāminī |
| fut. 2nd sg. | factitātō | factitātor |
| fut. 3rd sg. | factitātō | factitātor |
| fut. 2nd pl. | factitātōte | — |
| fut. 3rd pl. | factitantō | factitantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | factitāre | factitārī |
| perfect infinitive | factitāvisse factitāsse | factitātum esse |
| future infinitive | factitātūrum esse | factitātum īrī |
| present participle | factitāns | — |
| perfect participle | — | factitātus factitāta, factitātā, factitātae, factitātam, factitātārum, factitātās, factitātī, factitātōrum, factitātōs |
| future participle | factitātūrus factitātūra, factitātūrā, factitātūrae, factitātūram, factitātūrārum, factitātūrās, factitātūre, factitātūrī, factitātūrīs, factitātūrō, factitātūrōrum, factitātūrōs, factitātūrum | factitandus factitanda, factitandā, factitandae, factitandam, factitandārum, factitandās, factitande, factitandīs, factitandōrum, factitandōs |
gerundfactitandī, factitandō, factitandumsupinefactitātum, factitātū
factĭto, āvi, ātum, 1, v. freq. a. facto,
I. to make or do frequently, to be wont to make or do, to practise (class.; syn.: tracto, facio, reddo).
I. In gen.:
stultitia'st, me illi vitio vortere. Egomet quod factitavi in adolescentia, Plaut. Ep. 3, 3, 50: verba compone et quasi coagmenta, quod ne Graeci quidem veteres factitaverunt, Cic. Brut. 17, 68; Quint. 12, 3, 4: haec apud majores nostros factitata, Cic. Off. 2, 24, 85: alterum factitatum est, alterum novum, id. Or. 42, 143: accusationem, id. Brut. 34, 130: neque eorum quicquam omittere quae artifices factitarent, Suet. Ner. 20; simulacra ex ea arbore, Plin. 13, 9, 17, § 61; cf.: capulos inde (ex gemma), id. 37, 6, 23, § 87: inducias cum aliquo, Gell. 19, 5, 10.—II. In partic.
A. With double acc., to make or declare a person something:
quem palam heredem semper factitarat, Cic. Phil. 2, 16, 41.—B. To practise a trade or profession: artem, Poëta ap. Cic. Or. 43, 147:
medicinam, Quint. 7, 2, 26: coactiones argentarias, Suet. Vesp. 1: vecturas onerum corpore suo, Gell. 5, 3: delationes, Tac. H. 2, 10.—C. Esp. with access. notion of vain effort or failure:
nec satis apparet cur versus factitet, Hor. A. P. 470: carmina in principem, Tac. A. 6, 45 (39); 14, 48.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
factitō āvī, ātus, āre, freq.
facto, to do frequently, do habitually, practise, make persistently : Idem hoc, T.: quod ne Graeci quidem factitaverunt: in Siciliā factitatum est hoc: accusationem: delationem, Ta.: versūs, keep writing , H.: alquem heredem, recognize as heir .
Origins
Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin -itō Latin factitō From factō (“make, do, perform”) + -itō (frequentative suffix).