LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, irregular short imperative

indūcō

indūcō (present infinitive indūcere, perfect active indūxī, supine inductum)
Classical[ɪnˈduː.koː]Ecclesiastical[inˈduː.ko]

Meaning

  1. to lead, bring or conduct in or into somewhere
  2. to bring forward, exhibit, represent
  3. to bring into or before a court
  4. to take into one's family, bring home
  5. broadlyto put on, wear
  6. to assume, apply
  7. broadlyto draw over, spread over, overlay, cover, overspread
  8. figurativelyto smooth over, strike out, erase
  9. figurativelyto bring into, introduce, insert; describe; initiate; establish
  10. figurativelyto lead to or into; induce, move, excite, persuade, entice; mislead, seduce
  11. figurativelyto bring one's mind to, resolve, determine; suppose, imagine
  12. to delude, cajole, deceive

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3 irregular

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.indūcōindūcēbamindūcamindūxīindūxeramindūxerō
2nd sg.indūcisindūcēbāsindūcēsindūxistī
indūxtī
indūxerāsindūxeris
3rd sg.indūcitindūcēbatindūcetindūxitindūxeratindūxerit
1st pl.indūcimusindūcēbāmusindūcēmusindūximusindūxerāmusindūxerimus
2nd pl.indūcitisindūcēbātisindūcētisindūxistisindūxerātisindūxeritis
3rd pl.indūcuntindūcēbantindūcentindūxērunt
indūxēre
indūxerantindūxerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.indūcamindūceremindūxerimindūxissem
2nd sg.indūcāsindūcerēsindūxerīsindūxissēs
3rd sg.indūcatindūceretindūxeritindūxisset
1st pl.indūcāmusindūcerēmusindūxerīmusindūxissēmus
2nd pl.indūcātisindūcerētisindūxerītisindūxissētis
3rd pl.indūcantindūcerentindūxerintindūxissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.indūcorindūcēbarindūcar
2nd sg.indūceris
indūcere
indūcēbāris
indūcēbāre
indūcēris
indūcēre
3rd sg.indūciturindūcēbāturindūcētur
1st pl.indūcimurindūcēbāmurindūcēmur
2nd pl.indūciminīindūcēbāminīindūcēminī
3rd pl.indūcunturindūcēbanturindūcentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.indūcarindūcerer
2nd sg.indūcāris
indūcāre
indūcerēris
indūcerēre
3rd sg.indūcāturindūcerētur
1st pl.indūcāmurindūcerēmur
2nd pl.indūcāminīindūcerēminī
3rd pl.indūcanturindūcerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.indūc
indūce
indūcere
pres. 2nd pl.indūciteindūciminī
fut. 2nd sg.indūcitōindūcitor
fut. 3rd sg.indūcitōindūcitor
fut. 2nd pl.indūcitōte—
fut. 3rd pl.indūcuntōindūcuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveindūcereindūcī
perfect infinitiveindūxisseinductum esse
future infinitiveinductūrum esseinductum īrī
present participleindūcēns—
perfect participle—inductus
inducta, inductā, inductae, inductam, inductārum, inductās, inducte, inductī, inductīs, inductō, inductōrum, inductōs
future participleinductūrus
inductūra, inductūrā, inductūrae, inductūram, inductūrārum, inductūrās, inductūre, inductūrī, inductūrīs, inductūrō, inductūrōrum, inductūrōs, inductūrum
indūcendus
indūcundus, indūcenda, indūcendā, indūcendae, indūcendam, indūcendārum, indūcendās, indūcende, indūcendīs, indūcendōrum, indūcendōs
gerundindūcendī, indūcendō, indūcendumsupineinductum, inductū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

in scaenam aliquid inducere
to bring a thing upon the stage.
inani, falsa spe duci, induci
to be misled by a vain hope.
sermo inductus a tali exordio
the conversation began in this way.
inducere verbum (Phil. 13. 19. 43)
to strike out, delete a word.
aliquem in errorem inducere, rapere
to lead a person into error.
aliquem in insidias elicere, inducere
to draw some one into an ambush.
inducere novum verbum in latinam linguam
to introduce a new word into the Latin language.
animum inducere c. Inf. (not in animum inducere)
to persuade oneself to...
4 more phrases
in nostros mores inducere aliquid (De Or. 2. 28)
to introduce a thing into our customs; to familiarise us with a thing.
ad misericordiam aliquem allicere, adducere, inducere
to arouse feelings of compassion in some one.
in meliorem spem, cogitationem aliquem inducere (Off. 2. 15. 53)
to induce some one to take a brighter view of things.
aliquem disputantem facere, inducere, fingere (est aliquid apud aliquem disputans)
to introduce a person (into a dialogue) discoursing on...

in-dūco, xi, ctum, 3 (
I. imp. induce for induc, Varr. R. R. 3, 2, 18; induxti for induxisti, Ter. And. 5, 3, 12; induxis for induxeris, Plaut. Capt. 1, 2, 46), v. a. in-duco, to lead, bring, or conduct into a place; to lead or bring in (class.); constr. with in and acc., dat., acc. only, or absol.
I. Lit.
(a). With in and acc.: oves et armenta in rura, Varr. R. R. 1, 2, 12: aliquem in viam, id. ib. 3, 2, 18: exercitum in Macedoniam, Liv. 31, 28, 2: cohortem praetoriam in medios hostes, Sall. C. 60, 5: principes in cornua inducit, leads against, Liv. 30, 34, 11; so, Hannibal elephantos in primam aciem induci jussit, id. 27, 14, 6: in dextrum cornu elephantos, id. 44, 41, 3; Caes. B. C. 3, 112 al. —
(b). With dat. (mostly poet. and rare): age, moenibus induc, Stat. Th. 12, 326: fossā mare urbi, Suet. Ner. 16. —
(g). With acc. only: princeps turmas inducit Asilas, Verg. A. 11, 620: inducunt venti nubilum, Plin. Ep. 2, 17, 7.—
(d). Absol.: eā (portā) secundae legionis principes hastatosque inducit (sc. in urbem), Liv. 34, 15, 6.—
B. In partic.
1. To bring forward, exhibit, represent in the circus or on the stage: a me autem gladiatorum par nobilissimum inducitur, Cic. Opt. Gen. Or. 6, 17; so, aliquem, Suet. Calig. 27 fin.: elephantos in circum, Plin. 8, 6, 6, § 17: inducta est et Afranii Togata, quae Incendium inscribitur, Suet. Ner. 11; id. Claud. 34; 45; id. Tib. 42; cf.: pater ille, Terenti fabula quem miserum vixisse Inducit, Hor. S. 1, 2, 22.—
2. To bring into or before a court (post-Aug.): inducta teste in senatu, Suet. Claud. 40: Firminus inductus in senatum, Plin. Ep. 2, 12, 2: majestatis reos in curiam, Suet. Dom. 11.—
3. To bring home, take into one's family: carasque toris inducere Thressas, Val. Fl. 2, 132: intra undecim dies quam illi novercam amore captus induxerat, Plin. Ep. 6, 33, 2. —
C. Transf.
1. To put on articles of dress: si sibi calceus perperam induceretur, Suet. Aug. 92: umeros albenti amictu, Stat. S. 5, 2, 67: togam super membra, Luc. 2, 387. —With Gr. acc.: tunicāque inducitur artus, Verg. A. 8, 457. —
2. To draw over, spread over, to overlay, overspread: postes pice, Plaut. Most. 3, 2, 142; Vitr. 7, 3: colorem picturae, i. e. to varnish, Plin. 35, 10, 36, § 102: parieti ceram liquefactam, id. 33, 7, 40, § 122: cuti nitorem, id. 24, 8, 33, § 49: varias plumas, Hor. A. P. 2: humanam membris formam, Ov. M. 7, 642: omnibus viris magnitudine sua inducturus caliginem, to overspread with darkness, to darken, obscure, Vell. 2, 36, 1: pontem, to throw a bridge across, Curt. 5, 5: scuta ex cortice facta pellibus, to cover, Caes. B. G. 2, 33: coria super lateres, id. B. C. 2, 10: pulvis velut nube inducta omnia inpleverat, Liv. 1, 29, 4: sed quae mutatis inducitur tot medicaminibus, Juv. 6, 471.— With Gr. acc.: (victima) inducta cornibus aurum, Ov. M. 7, 161; 10, 271.—
3. To level the ground by filling up: ita inducto solo, ut nulla vestigia exstent, Plin. 2, 80, 82, § 194; hence, to strike out, erase, i. e. to level the wax in writing by drawing over it the broad end of the style: nomina jam facta sunt: sed vel induci, vel mutari possunt, Cic. Att. 13, 14, 2: senatus consultum, id. ib. 1, 20, 4.
II. Trop.
A. In gen., to bring into, introduce: seditionem atque discordiam in civitatem, Cic. Off. 1, 25, 85: aliquid in nostros mores, id. de Or. 2, 28, 121: set magna pars morem hunc induxerunt, Plaut. Most. 1, 2, 34: morem novorum judiciorum in rem publicam, Cic. Rab. Post. 4, 9; Plin. Ep. 2, 16, 9; Lact. Mort. Pers. 38, 4: novum verbum in linguam Latinam, Cic. Phil. 13, 19, 43: pecuniam in rationem, to bring into, set down in an account, Cic. Verr. 2, 1, 41, § 106: agrum alicui pecunia ingenti, to charge in an account, id. Agr. 2, 26, 70: exemplum, Plin. Pan. 6, 2.—
2. To establish: sublato judicum nomine potestas regalis inducta est, Lact. 4, 10, 15: quia nondum haec consuetudo erat inducta, Sen. Contr. 5 praef. § 4: vetus disciplina deserta, nova inducta, Vell. 2, 1, 1.—
B. In partic.
1. To bring in, introduce in speaking or writing (an expression borrowed from the stage): hinc ille Gyges inducitur a Platone, Cic. Off. 3, 9, 38: gravem personam, id. Cael. 15, 35: Tiresiam deplorantem caecitatem suam, id. Tusc. 5, 39, 115.—Of conversation, to introduce: puero me hic sermo inducitur, Cic. Att. 13, 19, 4: hanc rationem Epicurus induxit, id. Fat. 10: consuetudinem, id. Cael. 23, 58: dubitationem, Tac. A. 1, 7.—
2. To lead to or into; to move, excite, persuade; to mislead, seduce; constr. with in, with acc. or ad, with ut or inf.: amici jacentem animum excitare, et inducere in spem cogitationemque meliorem, Cic. Lael. 15, 59; so, aliquem in spem, id. Off. 2, 15, 53: in rem utilem, id. Inv. 1, 2, 2; cf. id. Q. Fr. 3, 4: in errorem, id. Off. 3, 13, 55: animum ad aliquid, Ter. Hec. 4, 4, 67: aliquem pretio, gratia, spe, promissis (ad parricidium), to mislead, Cic. Rosc. Am. 28, 16: multos in peccatum, to seduce, Auct. Her. 2, 19, 29: ad maleficium, id. 2, 2, 3: ad misericordiam, ad pudendum, ad pigendum, to move, excite, Cic. Brut. 50, 188: Carthaginienses ad bellum, Nep. Hann. 8: ad credendum, id. Con. 3: vide, quo me inducas, Ter. And. 2, 3, 25: in quos (affectus) inducendus est judex, Quint. 11, 3, 58.—With ut: aliquem, ut mentiatur, Cic. Rosc. Com. 16, 46.—With inf.: consulem promissis, sententiam promere, Tac. A. 12, 9.—
b. Animum or in animum, to bring one's mind to, to resolve, determine; to suppose, imagine: id quod animum induxerat paulisper non tenuit, Cic. Att. 7, 3, 8. — With inf. or object-clause: animum inducere, contra ea quae a me disputantur de divinatione, dicere, Cic. Div. 1, 13, 22: opes contemnere, id. Tusc. 5, 10, 30: id me commissurum ne animum induxeris, Plaut. Trin. 3, 2, 78: in animum inducunt suum, Jovem se placare posse, id. Rud. prol. 22: ne tute incommodam rem, ut quaequest, in animum induces pati? Ter. Hec. 4, 2, 27: oro ut ne illis animum inducas credere, id. And. 5, 1, 15: qui huic animum assentari induxeris, id. Eun. 3, 2, 37: mea causa causam hanc justam esse animum inducite, id. Heaut. prol. 41; cf. id. Ad. 1, 1, 43: ut in animum induceret ad easdem venire epulas, Liv. 28, 18, 4; 1, 17, 4; 2, 18, 11: postremo Caesar in animum induxerat, laborare, vigilare, had determined, Sall. C. 54, 4: in animum, ejus vitam defendere, Cic. Sull. 30, 83; Ter. Heaut. 5, 4, 5.—With ut, ne, or quominus: inducere animum possum, ne aegre patiar, Plaut. As. 5, 1, 5: inducere animum, ut patrem esse sese, oblivisceretur, Cic. Rosc. Am. 19, 53: in animum, quo minus illi indicarem, Plin. Ep. 9, 13, 6: quod consules in senatu ut pronuntiarent, in animum inducere non possent, Liv. 27, 9, 9; 2, 5, 7; 39, 12, 3. —
3. To delude, cajole, deceive: hic eos, quibus erat ignotus, decepit, fefellit, induxit, Cic. Pis. 1, 1: socios induxit, decepit, destituit, id. Rosc. Am. 40, 117: semper, ut inducar, blandos offers mihi vultus Tib. 1, 6, 1.—
4. To do any thing to one (post-class.): injuriam adversus liberos suos testamento, Dig. 5, 2, 4.— Hence, in-ductus, a, um, P. a., introduced, foreign, strange (post-Aug. and rare): insiticius et inductus sermo (opp. patrius), Plin. Ep. 4, 3 fin.; so, nihil inductum et quasi devium loquimur, id. ib. 5, 6, 44: arcessita et inducta, id. ib. 3, 18, 10.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinindūcō

Proto-Indo-European *dewk- Proto-Indo-European *déwkti Proto-Italic *doukō Latin dūcō Latin indūcō From in- + dūcō (“lead; draw”).

Descendants
  • Catalaninduir
  • Englishinduce
  • Englishinduct
  • Frenchenduire
  • Frenchinduire
  • Italianindurre
  • Occitaninduir
  • Portugueseinduzir
  • Romanianinduce
  • Spanishinducir

Quick answers

What does indūcō mean in Latin?
indūcō, a verb, means “to lead, bring or conduct in or into somewhere; to bring forward, exhibit, represent; to bring into or before a court”.
What are the principal parts of indūcō?
indūcō, indūcere, indūxī, inductum (third conjugation, irregular short imperative).
How do you pronounce indūcō?
In classical Latin, [ɪnˈduː.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [inˈduː.ko].
Where does indūcō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin indūcō.