verbthird conjugation, irregular short imperative
indūcō
indūcō (present infinitive indūcere, perfect active indūxī, supine inductum)
Classical[ɪnˈduː.koː]Ecclesiastical[inˈduː.ko]
Meaning
- to lead, bring or conduct in or into somewhere
- to bring forward, exhibit, represent
- to bring into or before a court
- to take into one's family, bring home
- broadlyto put on, wear
- to assume, apply
- broadlyto draw over, spread over, overlay, cover, overspread
- figurativelyto smooth over, strike out, erase
- figurativelyto bring into, introduce, insert; describe; initiate; establish
- figurativelyto lead to or into; induce, move, excite, persuade, entice; mislead, seduce
- figurativelyto bring one's mind to, resolve, determine; suppose, imagine
- to delude, cajole, deceive
Latīnē defined in Latin in our graded readers
intrō dūcō, addūcōindūcō -ere — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 3
Conjugation conjugation 3 irregular
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | indūcō | indūcēbam | indūcam | indūxī | indūxeram | indūxerō |
| 2nd sg. | indūcis | indūcēbās | indūcēs | indūxistī indūxtī | indūxerās | indūxeris |
| 3rd sg. | indūcit | indūcēbat | indūcet | indūxit | indūxerat | indūxerit |
| 1st pl. | indūcimus | indūcēbāmus | indūcēmus | indūximus | indūxerāmus | indūxerimus |
| 2nd pl. | indūcitis | indūcēbātis | indūcētis | indūxistis | indūxerātis | indūxeritis |
| 3rd pl. | indūcunt | indūcēbant | indūcent | indūxērunt indūxēre | indūxerant | indūxerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | indūcam | indūcerem | indūxerim | indūxissem |
| 2nd sg. | indūcās | indūcerēs | indūxerīs | indūxissēs |
| 3rd sg. | indūcat | indūceret | indūxerit | indūxisset |
| 1st pl. | indūcāmus | indūcerēmus | indūxerīmus | indūxissēmus |
| 2nd pl. | indūcātis | indūcerētis | indūxerītis | indūxissētis |
| 3rd pl. | indūcant | indūcerent | indūxerint | indūxissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | indūcor | indūcēbar | indūcar |
| 2nd sg. | indūceris indūcere | indūcēbāris indūcēbāre | indūcēris indūcēre |
| 3rd sg. | indūcitur | indūcēbātur | indūcētur |
| 1st pl. | indūcimur | indūcēbāmur | indūcēmur |
| 2nd pl. | indūciminī | indūcēbāminī | indūcēminī |
| 3rd pl. | indūcuntur | indūcēbantur | indūcentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | indūcar | indūcerer |
| 2nd sg. | indūcāris indūcāre | indūcerēris indūcerēre |
| 3rd sg. | indūcātur | indūcerētur |
| 1st pl. | indūcāmur | indūcerēmur |
| 2nd pl. | indūcāminī | indūcerēminī |
| 3rd pl. | indūcantur | indūcerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | indūc indūce | indūcere |
| pres. 2nd pl. | indūcite | indūciminī |
| fut. 2nd sg. | indūcitō | indūcitor |
| fut. 3rd sg. | indūcitō | indūcitor |
| fut. 2nd pl. | indūcitōte | — |
| fut. 3rd pl. | indūcuntō | indūcuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | indūcere | indūcī |
| perfect infinitive | indūxisse | inductum esse |
| future infinitive | inductūrum esse | inductum īrī |
| present participle | indūcēns | — |
| perfect participle | — | inductus inducta, inductā, inductae, inductam, inductārum, inductās, inducte, inductī, inductīs, inductō, inductōrum, inductōs |
| future participle | inductūrus inductūra, inductūrā, inductūrae, inductūram, inductūrārum, inductūrās, inductūre, inductūrī, inductūrīs, inductūrō, inductūrōrum, inductūrōs, inductūrum | indūcendus indūcundus, indūcenda, indūcendā, indūcendae, indūcendam, indūcendārum, indūcendās, indūcende, indūcendīs, indūcendōrum, indūcendōs |
gerundindūcendī, indūcendō, indūcendumsupineinductum, inductū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- in scaenam aliquid inducere
- to bring a thing upon the stage.
- inani, falsa spe duci, induci
- to be misled by a vain hope.
- sermo inductus a tali exordio
- the conversation began in this way.
- inducere verbum (Phil. 13. 19. 43)
- to strike out, delete a word.
- aliquem in errorem inducere, rapere
- to lead a person into error.
- aliquem in insidias elicere, inducere
- to draw some one into an ambush.
- inducere novum verbum in latinam linguam
- to introduce a new word into the Latin language.
- animum inducere c. Inf. (not in animum inducere)
- to persuade oneself to...
4 more phrases
- in nostros mores inducere aliquid (De Or. 2. 28)
- to introduce a thing into our customs; to familiarise us with a thing.
- ad misericordiam aliquem allicere, adducere, inducere
- to arouse feelings of compassion in some one.
- in meliorem spem, cogitationem aliquem inducere (Off. 2. 15. 53)
- to induce some one to take a brighter view of things.
- aliquem disputantem facere, inducere, fingere (est aliquid apud aliquem disputans)
- to introduce a person (into a dialogue) discoursing on...
in-dūco, xi, ctum, 3 (
I. imp. induce for induc, Varr. R. R. 3, 2, 18;
induxti for induxisti, Ter. And. 5, 3, 12; induxis for induxeris, Plaut. Capt. 1, 2, 46), v. a. in-duco, to lead, bring, or conduct into a place; to lead or bring in (class.); constr. with in and acc., dat., acc. only, or absol. I. Lit.
(a). With in and acc.:
oves et armenta in rura, Varr. R. R. 1, 2, 12: aliquem in viam, id. ib. 3, 2, 18: exercitum in Macedoniam, Liv. 31, 28, 2: cohortem praetoriam in medios hostes, Sall. C. 60, 5: principes in cornua inducit, leads against, Liv. 30, 34, 11; so, Hannibal elephantos in primam aciem induci jussit, id. 27, 14, 6: in dextrum cornu elephantos, id. 44, 41, 3; Caes. B. C. 3, 112 al. —(b). With dat. (mostly poet. and rare):
age, moenibus induc, Stat. Th. 12, 326: fossā mare urbi, Suet. Ner. 16. — (g). With acc. only:
princeps turmas inducit Asilas, Verg. A. 11, 620: inducunt venti nubilum, Plin. Ep. 2, 17, 7.—(d). Absol.:
eā (portā) secundae legionis principes hastatosque inducit (sc. in urbem), Liv. 34, 15, 6.—B. In partic.
1. To bring forward, exhibit, represent in the circus or on the stage:
a me autem gladiatorum par nobilissimum inducitur, Cic. Opt. Gen. Or. 6, 17; so, aliquem, Suet. Calig. 27 fin.: elephantos in circum, Plin. 8, 6, 6, § 17: inducta est et Afranii Togata, quae Incendium inscribitur, Suet. Ner. 11; id. Claud. 34; 45; id. Tib. 42; cf.: pater ille, Terenti fabula quem miserum vixisse Inducit, Hor. S. 1, 2, 22.—2. To bring into or before a court (post-Aug.):
inducta teste in senatu, Suet. Claud. 40: Firminus inductus in senatum, Plin. Ep. 2, 12, 2: majestatis reos in curiam, Suet. Dom. 11.—3. To bring home, take into one's family:
carasque toris inducere Thressas, Val. Fl. 2, 132: intra undecim dies quam illi novercam amore captus induxerat, Plin. Ep. 6, 33, 2. — C. Transf.
1. To put on articles of dress:
si sibi calceus perperam induceretur, Suet. Aug. 92: umeros albenti amictu, Stat. S. 5, 2, 67: togam super membra, Luc. 2, 387. —With Gr. acc.: tunicāque inducitur artus, Verg. A. 8, 457. — 2. To draw over, spread over, to overlay, overspread:
postes pice, Plaut. Most. 3, 2, 142; Vitr. 7, 3: colorem picturae, i. e. to varnish, Plin. 35, 10, 36, § 102: parieti ceram liquefactam, id. 33, 7, 40, § 122: cuti nitorem, id. 24, 8, 33, § 49: varias plumas, Hor. A. P. 2: humanam membris formam, Ov. M. 7, 642: omnibus viris magnitudine sua inducturus caliginem, to overspread with darkness, to darken, obscure, Vell. 2, 36, 1: pontem, to throw a bridge across, Curt. 5, 5: scuta ex cortice facta pellibus, to cover, Caes. B. G. 2, 33: coria super lateres, id. B. C. 2, 10: pulvis velut nube inducta omnia inpleverat, Liv. 1, 29, 4: sed quae mutatis inducitur tot medicaminibus, Juv. 6, 471.— With Gr. acc.: (victima) inducta cornibus aurum, Ov. M. 7, 161; 10, 271.—3. To level the ground by filling up:
ita inducto solo, ut nulla vestigia exstent, Plin. 2, 80, 82, § 194; hence, to strike out, erase, i. e. to level the wax in writing by drawing over it the broad end of the style: nomina jam facta sunt: sed vel induci, vel mutari possunt, Cic. Att. 13, 14, 2: senatus consultum, id. ib. 1, 20, 4.II. Trop.
A. In gen., to bring into, introduce:
seditionem atque discordiam in civitatem, Cic. Off. 1, 25, 85: aliquid in nostros mores, id. de Or. 2, 28, 121: set magna pars morem hunc induxerunt, Plaut. Most. 1, 2, 34: morem novorum judiciorum in rem publicam, Cic. Rab. Post. 4, 9; Plin. Ep. 2, 16, 9; Lact. Mort. Pers. 38, 4: novum verbum in linguam Latinam, Cic. Phil. 13, 19, 43: pecuniam in rationem, to bring into, set down in an account, Cic. Verr. 2, 1, 41, § 106: agrum alicui pecunia ingenti, to charge in an account, id. Agr. 2, 26, 70: exemplum, Plin. Pan. 6, 2.— 2. To establish:
sublato judicum nomine potestas regalis inducta est, Lact. 4, 10, 15: quia nondum haec consuetudo erat inducta, Sen. Contr. 5 praef. § 4: vetus disciplina deserta, nova inducta, Vell. 2, 1, 1.—B. In partic.
1. To bring in, introduce in speaking or writing (an expression borrowed from the stage):
hinc ille Gyges inducitur a Platone, Cic. Off. 3, 9, 38: gravem personam, id. Cael. 15, 35: Tiresiam deplorantem caecitatem suam, id. Tusc. 5, 39, 115.—Of conversation, to introduce: puero me hic sermo inducitur, Cic. Att. 13, 19, 4: hanc rationem Epicurus induxit, id. Fat. 10: consuetudinem, id. Cael. 23, 58: dubitationem, Tac. A. 1, 7.— 2. To lead to or into; to move, excite, persuade; to mislead, seduce; constr. with in, with acc. or ad, with ut or inf.:
amici jacentem animum excitare, et inducere in spem cogitationemque meliorem, Cic. Lael. 15, 59; so, aliquem in spem, id. Off. 2, 15, 53: in rem utilem, id. Inv. 1, 2, 2; cf. id. Q. Fr. 3, 4: in errorem, id. Off. 3, 13, 55: animum ad aliquid, Ter. Hec. 4, 4, 67: aliquem pretio, gratia, spe, promissis (ad parricidium), to mislead, Cic. Rosc. Am. 28, 16: multos in peccatum, to seduce, Auct. Her. 2, 19, 29: ad maleficium, id. 2, 2, 3: ad misericordiam, ad pudendum, ad pigendum, to move, excite, Cic. Brut. 50, 188: Carthaginienses ad bellum, Nep. Hann. 8: ad credendum, id. Con. 3: vide, quo me inducas, Ter. And. 2, 3, 25: in quos (affectus) inducendus est judex, Quint. 11, 3, 58.—With ut: aliquem, ut mentiatur, Cic. Rosc. Com. 16, 46.—With inf.: consulem promissis, sententiam promere, Tac. A. 12, 9.—b. Animum or in animum, to bring one's mind to, to resolve, determine; to suppose, imagine:
id quod animum induxerat paulisper non tenuit, Cic. Att. 7, 3, 8. — With inf. or object-clause: animum inducere, contra ea quae a me disputantur de divinatione, dicere, Cic. Div. 1, 13, 22: opes contemnere, id. Tusc. 5, 10, 30: id me commissurum ne animum induxeris, Plaut. Trin. 3, 2, 78: in animum inducunt suum, Jovem se placare posse, id. Rud. prol. 22: ne tute incommodam rem, ut quaequest, in animum induces pati? Ter. Hec. 4, 2, 27: oro ut ne illis animum inducas credere, id. And. 5, 1, 15: qui huic animum assentari induxeris, id. Eun. 3, 2, 37: mea causa causam hanc justam esse animum inducite, id. Heaut. prol. 41; cf. id. Ad. 1, 1, 43: ut in animum induceret ad easdem venire epulas, Liv. 28, 18, 4; 1, 17, 4; 2, 18, 11: postremo Caesar in animum induxerat, laborare, vigilare, had determined, Sall. C. 54, 4: in animum, ejus vitam defendere, Cic. Sull. 30, 83; Ter. Heaut. 5, 4, 5.—With ut, ne, or quominus: inducere animum possum, ne aegre patiar, Plaut. As. 5, 1, 5: inducere animum, ut patrem esse sese, oblivisceretur, Cic. Rosc. Am. 19, 53: in animum, quo minus illi indicarem, Plin. Ep. 9, 13, 6: quod consules in senatu ut pronuntiarent, in animum inducere non possent, Liv. 27, 9, 9; 2, 5, 7; 39, 12, 3. — 3. To delude, cajole, deceive:
hic eos, quibus erat ignotus, decepit, fefellit, induxit, Cic. Pis. 1, 1: socios induxit, decepit, destituit, id. Rosc. Am. 40, 117: semper, ut inducar, blandos offers mihi vultus Tib. 1, 6, 1.— 4. To do any thing to one (post-class.):
injuriam adversus liberos suos testamento, Dig. 5, 2, 4.— Hence, in-ductus, a, um, P. a., introduced, foreign, strange (post-Aug. and rare): insiticius et inductus sermo (opp. patrius), Plin. Ep. 4, 3 fin.; so, nihil inductum et quasi devium loquimur, id. ib. 5, 6, 44: arcessita et inducta, id. ib. 3, 18, 10.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-dūcō dūxī
(indūxtī for indūxīstī, T.), ductus, ere, to lead in, bring in, introduce, conduct, lead up, bring forward: metuens induceris (i. e. in domum), H.: legionis principes (sc. in urbem), L.: turmas inducit Asilas, heads, V.: hostīs in curiam: cohortem in medios hostīs, S.: principes in cornua, lead against, L.: mensorem arvis (i. e. in arva), V. —To bring forward, exhibit, represent: a me gladiatorum par inducitur: fabula quem miserum vixisse Inducit, H.—To put on, clothe: tunicam in lacertos: manibus caestūs, V.: tunicāque inducitur artūs, V.—To draw over, spread over, overlay, overspread: super lateres coria, Cs.: ubi suos Aurora induxerat ortūs, V.: pontem, Cu.: pulvis velut nube inductā, etc., L.: Inducto pallore, i. e. turning pale, O.: varias plumas, H.: terris Umbras, H.: humanam membris formam, O.: scuta pellibus, cover, Cs.: fontīs umbrā, V.: fontibus umbras, V.: (victima) inducta cornibus aurum, O. —Of words in a wax tablet, to smooth over, strike out, erase: nomina: senatūs consultum, repeal: ut induceretur locatio, be cancelled.—Fig., to bring in, introduce: thiasos Bacchi, V.: morem iudiciorum in rem p.: pecuniam in rationem, set down in the account: ager ingenti pecuniā vobis inducetur, will be charged.—In speaking, to introduce, represent, describe: Gyges inducitur a Platone: Tiresiam: consuetudinem.—To move, excite, persuade, induce, mislead, seduce: emptorem, H.: animum in spem: animum ad meretricem, T.: pretio inductus, V.: promissis aliquem: Carthaginiensīs ad bellum, N.: quem, ut mentiatur, inducere possum.—In the phrase, in animum inducere, to persuade oneself, resolve, determine, conclude: nemo alteri concedere in animum inducebat, L.: postremo Caesar in animum induxerat, laborare, had determined, S.: consules ut pronuntiarent, in animum inducere, L.—In the phrase, animum inducere, to bring one's mind, resolve, conclude, suppose, imagine: id quod animum induxerat paulisper non tenuit: animum inducere, contra ea dicere: cantare, H.: qui huic adsentari animum induxeris, T.: inducere animum, ut oblivisceretur, etc.—To entrap, ensnare, deluds: socios.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Italic*en
- Proto-Italic*en-
- Latinindūcō
Proto-Indo-European *dewk- Proto-Indo-European *déwkti Proto-Italic *doukō Latin dūcō Latin indūcō From in- + dūcō (“lead; draw”).
Descendants
- Catalaninduir
- Englishinduce
- Englishinduct
- Frenchenduire
- Frenchinduire
- Italianindurre
- Occitaninduir
- Portugueseinduzir
- Romanianinduce
- Spanishinducir