adjectivefirst/second-declension adjective
inductīvus
inductīvus (feminine inductīva, neuter inductīvum)
Classical[ɪn.dʊkˈtiː.wʊs]Ecclesiastical[in.dukˈtiː.vus]
Meaning
- adjectiverelating to an assumption
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inductīvus | inductīva | inductīvum |
| genitive | inductīvī | inductīvae | inductīvī |
| dative | inductīvō | inductīvae | inductīvō |
| accusative | inductīvum | inductīvam | inductīvum |
| ablative | inductīvō | inductīvā | inductīvō |
| vocative | inductīve | inductīva | inductīvum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inductīvī | inductīvae | inductīva |
| genitive | inductīvōrum | inductīvārum | inductīvōrum |
| dative | inductīvīs | inductīvīs | inductīvīs |
| accusative | inductīvōs | inductīvās | inductīva |
| ablative | inductīvīs | inductīvīs | inductīvīs |
| vocative | inductīvī | inductīvae | inductīva |
inductīvus, a, um, adj. induco,
I. relating to an assumption, Prisc. 1144 P.— Hence, inductīvē, adv., by yielding:
indulgere (late Lat.), Cael. Aur. Tard. 1, 5, 157.Origins
From indūcō (“lead, bring in”) + -īvus.
In English words that came into English from inductīvus
- inductiveinductīvus