verbthird conjugation, irregular short imperative
circumdūcō
circumdūcō (present infinitive circumdūcere, perfect active circumdūxī, supine circumductum)
Classical[kɪr.kʊnˈduː.koː]Ecclesiastical[t͡ʃir.kumˈduː.ko]
Meaning
- to lead or draw around; show around
- figurativelyto deceive, cheat, impose upon, mislead
- figurativelyto prolong, speak in a roundabout manner
- figurativelyto drawl out
- figurativelyto draw a line around a law; cancel, annul, abrogate
Conjugation conjugation 3 irregular
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | circumdūcō | circumdūcēbam | circumdūcam | circumdūxī | circumdūxeram | circumdūxerō |
| 2nd sg. | circumdūcis | circumdūcēbās | circumdūcēs | circumdūxistī | circumdūxerās | circumdūxeris |
| 3rd sg. | circumdūcit | circumdūcēbat | circumdūcet | circumdūxit | circumdūxerat | circumdūxerit |
| 1st pl. | circumdūcimus | circumdūcēbāmus | circumdūcēmus | circumdūximus | circumdūxerāmus | circumdūxerimus |
| 2nd pl. | circumdūcitis | circumdūcēbātis | circumdūcētis | circumdūxistis | circumdūxerātis | circumdūxeritis |
| 3rd pl. | circumdūcunt | circumdūcēbant | circumdūcent | circumdūxērunt circumdūxēre | circumdūxerant | circumdūxerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | circumdūcam | circumdūcerem | circumdūxerim | circumdūxissem |
| 2nd sg. | circumdūcās | circumdūcerēs | circumdūxerīs | circumdūxissēs |
| 3rd sg. | circumdūcat | circumdūceret | circumdūxerit | circumdūxisset |
| 1st pl. | circumdūcāmus | circumdūcerēmus | circumdūxerīmus | circumdūxissēmus |
| 2nd pl. | circumdūcātis | circumdūcerētis | circumdūxerītis | circumdūxissētis |
| 3rd pl. | circumdūcant | circumdūcerent | circumdūxerint | circumdūxissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | circumdūcor | circumdūcēbar | circumdūcar |
| 2nd sg. | circumdūceris circumdūcere | circumdūcēbāris circumdūcēbāre | circumdūcēris circumdūcēre |
| 3rd sg. | circumdūcitur | circumdūcēbātur | circumdūcētur |
| 1st pl. | circumdūcimur | circumdūcēbāmur | circumdūcēmur |
| 2nd pl. | circumdūciminī | circumdūcēbāminī | circumdūcēminī |
| 3rd pl. | circumdūcuntur | circumdūcēbantur | circumdūcentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | circumdūcar | circumdūcerer |
| 2nd sg. | circumdūcāris circumdūcāre | circumdūcerēris circumdūcerēre |
| 3rd sg. | circumdūcātur | circumdūcerētur |
| 1st pl. | circumdūcāmur | circumdūcerēmur |
| 2nd pl. | circumdūcāminī | circumdūcerēminī |
| 3rd pl. | circumdūcantur | circumdūcerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | circumdūc circumdūce | circumdūcere |
| pres. 2nd pl. | circumdūcite | circumdūciminī |
| fut. 2nd sg. | circumdūcitō | circumdūcitor |
| fut. 3rd sg. | circumdūcitō | circumdūcitor |
| fut. 2nd pl. | circumdūcitōte | — |
| fut. 3rd pl. | circumdūcuntō | circumdūcuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | circumdūcere | circumdūcī |
| perfect infinitive | circumdūxisse | circumductum esse |
| future infinitive | circumductūrum esse | circumductum īrī |
| present participle | circumdūcēns | — |
| perfect participle | — | circumductus circumducta, circumductā, circumductae, circumductam, circumductārum, circumductās, circumducte, circumductī, circumductīs, circumductō, circumductōrum, circumductōs |
| future participle | circumductūrus circumductūra, circumductūrā, circumductūrae, circumductūram, circumductūrārum, circumductūrās, circumductūre, circumductūrī, circumductūrīs, circumductūrō, circumductūrōrum, circumductūrōs, circumductūrum | circumdūcendus circumdūcundus, circumdūcenda, circumdūcendā, circumdūcendae, circumdūcendam, circumdūcendārum, circumdūcendās, circumdūcende, circumdūcendīs, circumdūcendōrum, circumdūcendōs |
gerundcircumdūcendī, circumdūcendō, circumdūcendumsupinecircumductum, circumductū
circum-dūco, xi, ctum, 3, v. a. (
I. imper. circumduce, Plaut. As. 1, 1, 83; id. Most. 3, 2, 159; id. Mil. 2, 2, 66), to lead or draw around (class.; esp. freq. in milit. lang.; in Cic. perh. only once).
I. Prop.:
circumduce exercitum, Plaut. Mil. 2, 2, 66; cf. Liv. 1, 27, 8; 8, 13, 8: miles aliquo circumducitur, Plaut. Truc. 4, 4, 21: quattuor cohortibus longiore itinere circumductis, Caes. B. G. 3, 26: alas ad latus Samnitium, Liv. 10, 29, 9: agmen per invia circa, etc., id. 21, 36, 4: pars devio saltu circumducta, id. 41, 19, 8; cf. id. 36, 24, 8: captos Vitellii exploratores circumductos, ut robora exercitus noscerent, remittendo, Tac. H. 3, 54: aliquem per totam civitatem, Petr. 141.— Also like the simple verb absol.: praeter castra hostium circumducit, marches around, avoids, Liv. 34, 14, 1: aliquem vicatim, Suet. Calig. 35: per coetus epulantium, id. ib. 32: quosdam per organa hydraulica, id. Ner. 41. —With two accs.: eho istum, puer, circumduce hasce aedis et conclavia, Plaut. Most. 3, 2, 159: quos Pompeius... omnia sua praesidia circumduxit atque ostentavit, Caes. B. C. 3, 61 Kraner ad loc.; cf. Verg. A. 6, 517 sq.— And in tmesis: circum in quaestus ducere Asinum, Phaedr. 4, 1, 4.—B. Of things: Casilinum coloniam deduxisti, ut vexillum tolleres, ut aratrum circumduceres (as usu. in founding a new city; v. aratrum), * Cic. Phil. 2, 40, 102; cf.:
oppida, quae prius erant circumducta aratro, Varr. L. L. 5, § 143 Müll.: bracchium (v. bracchium), Auct. B. Hisp. 6; Suet. Claud. 20: flumen Dubis, ut circino circumductum, paene totum oppidum cingit, Caes. B. G. 1, 38: utro modo vero id circumductum est (of a round hole), Cels. 8, 3, 16: litteras subicere et circumducere, i. e. when a line is filled, to place the remaining letters of a word below the line, and draw circular marks around them, to indicate that they belong above, Suet. Aug. 87 fin.; cf. Serv. ad Verg. A. 3, 204 and 226: umbra hominis lineis circumducta, i.e. represented by outlines, sketched, Plin. 35, 3, 5, § 15.— II. Trop.
A. In conversat. language, aliquem aliqua re or absol., to deceive, cheat, impose upon (syn.:
circumvenio, decipio, fraudo, fallo): aliquem argento, Plaut. Ps. 2, 2, 39; 1, 5, 16: quadrigentis Philippis filius me et Chrusalus circumduxerunt, id. Bacch. 5, 2, 64; cf. id. ib. 2, 3, 77: quā me potes, circumduce, aufer, id. As. 1, 1, 84; id. Poen. 5, 5, 8; 5, 2, 16; id. Ps. 1, 5, 115; Dig. 42, 33, 1 al.—B. Of discourse, to use circumlocution, to prolong:
cum sensus unus longiore ambitu circumducitur, Quint. 9, 4, 124; cf. id. 10, 2, 17.—C. In prosody, to speak drawlingly, to drawl out; only in Quint. 11, 3, 172; 12, 10, 33; 1, 5, 23 Spald. and Zumpt.—
D. In jurid. Lat., to draw lines around a law, i. e. to cancel, annul, abrogate (cf. cancello, II., and circumscribo, II. D.), Dig. 5, 1, 73; 40, 12, 27; 49, 1, 22.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
circum-dūcō dūxī, ctus, ere,
to lead around, draw around: aratrum: suo iussu circumduci exercitum, L.: cohortibus longiore itinere circumductis, Cs.: agmen per invia circa, L.: praeter castra hostium circumducit, marches around, L.— With two acc.: alquos sua praesidia, Cs. — In tmesis: altaria circum Effigiem duco, V.: circum in quaestūs ducere Asinum, Ph.
Origins
Proto-Indo-European *(s)ker-der. Ancient Greek κίρκος (kírkos)bor. Latin circus Latin circum Latin circum- Proto-Indo-European *dewk- Proto-Indo-European *déwkti Proto-Italic *doukō Latin dūcō Latin circumdūcō From circum- (“circum-”) + dūcō (“to lead, guide”).
Descendants
- Englishcircumduce
- Englishcircumduct
- Italiancircondurre
- Siciliancirundùciri
In English words that came into English from circumdūcō
- circumductioncircumductiō
- circumductcircumductus