LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, irregular short imperative

dīdūcō

dīdūcō (present infinitive dīdūcere, perfect active dīdūxī, supine dīductum)
Classical[diːˈduː.koː]Ecclesiastical[diˈduː.ko]
dīductus perf. pass. ptcp.

Meaning

  1. to lead or draw apart; part, split, separate, sever, sunder, divide, loosen, open out
  2. to separate, divide, distribute, deploy; disperse, scatter

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3 irregular

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dīdūcōdīdūcēbamdīdūcamdīdūxīdīdūxeramdīdūxerō
2nd sg.dīdūcisdīdūcēbāsdīdūcēsdīdūxistīdīdūxerāsdīdūxeris
3rd sg.dīdūcitdīdūcēbatdīdūcetdīdūxitdīdūxeratdīdūxerit
1st pl.dīdūcimusdīdūcēbāmusdīdūcēmusdīdūximusdīdūxerāmusdīdūxerimus
2nd pl.dīdūcitisdīdūcēbātisdīdūcētisdīdūxistisdīdūxerātisdīdūxeritis
3rd pl.dīdūcuntdīdūcēbantdīdūcentdīdūxērunt
dīdūxēre
dīdūxerantdīdūxerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dīdūcamdīdūceremdīdūxerimdīdūxissem
2nd sg.dīdūcāsdīdūcerēsdīdūxerīsdīdūxissēs
3rd sg.dīdūcatdīdūceretdīdūxeritdīdūxisset
1st pl.dīdūcāmusdīdūcerēmusdīdūxerīmusdīdūxissēmus
2nd pl.dīdūcātisdīdūcerētisdīdūxerītisdīdūxissētis
3rd pl.dīdūcantdīdūcerentdīdūxerintdīdūxissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dīdūcordīdūcēbardīdūcar
2nd sg.dīdūceris
dīdūcere
dīdūcēbāris
dīdūcēbāre
dīdūcēris
dīdūcēre
3rd sg.dīdūciturdīdūcēbāturdīdūcētur
1st pl.dīdūcimurdīdūcēbāmurdīdūcēmur
2nd pl.dīdūciminīdīdūcēbāminīdīdūcēminī
3rd pl.dīdūcunturdīdūcēbanturdīdūcentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dīdūcardīdūcerer
2nd sg.dīdūcāris
dīdūcāre
dīdūcerēris
dīdūcerēre
3rd sg.dīdūcāturdīdūcerētur
1st pl.dīdūcāmurdīdūcerēmur
2nd pl.dīdūcāminīdīdūcerēminī
3rd pl.dīdūcanturdīdūcerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dīdūc
dīdūce
dīdūcere
pres. 2nd pl.dīdūcitedīdūciminī
fut. 2nd sg.dīdūcitōdīdūcitor
fut. 3rd sg.dīdūcitōdīdūcitor
fut. 2nd pl.dīdūcitōte—
fut. 3rd pl.dīdūcuntōdīdūcuntor
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedīdūceredīdūcī
perfect infinitivedīdūxissedīductum esse
future infinitivedīductūrum essedīductum īrī
present participledīdūcēns—
perfect participle—dīductus
dīducta, dīductā, dīductae, dīductam, dīductārum, dīductās, dīducte, dīductī, dīductīs, dīductō, dīductōrum, dīductōs
future participledīductūrus
dīductūra, dīductūrā, dīductūrae, dīductūram, dīductūrārum, dīductūrās, dīductūre, dīductūrī, dīductūrīs, dīductūrō, dīductūrōrum, dīductūrōs, dīductūrum
dīdūcendus
dīdūcundus, dīdūcenda, dīdūcendā, dīdūcendae, dīdūcendam, dīdūcendārum, dīdūcendās, dīdūcende, dīdūcendīs, dīdūcendōrum, dīdūcendōs
gerunddīdūcendī, dīdūcendō, dīdūcendumsupinedīductum, dīductū

dī-dūco, xi, ctum, 3,
I. v. a., to draw apart; to part, split, separate, sever, sunder, divide (class.).
I. Lit.
A. In gen.: ventus eas (sc. nubes) leviter diducit, Lucr. 6, 215: cum compresserat digitos pugnumque fecerat ... cum autem diduxerat et manum dilataverat, etc., Cic. Or. 32, 113; of the graceful movements of the arms in dancing: molli diducit candida gestu brachia, Prop. 3, 15, 5 (Müll. al. deducit): candida seu molli diducit brachia motu, Stat. S. 3, 5, 66; cf. oculum, Cels. 7, 7, 4: supercilium volnere diductum, Plin. 11, 37, 57, § 157: pedem et crus in diversa, Cels. 8, 22: os, Plin. 32, 4, 14, § 36: nares, Quint 11, 3, 80: labra, ib. 81: fauces immani hiatu, to stretch, Sil. 3, 194: rictum risu, Hor. S. 1, 10, 7 et saep.: nodos manu, Ov. M. 2, 560; cf.: complexus vestros, Prop. 1, 13, 19: humum, Ov. M. 8, 588; cf.: arva et urbes, Verg. A. 3, 419: terram, id. G. 2, 354: scopulos (Hannibal), Juv. 10, 153; cf. of natural cleavings of the earth, Tac. A. 2, 47; 12, 69: cibum, i. e. to digest = digerere, Cels. 3, 4 fin.; v. the foll.: mixti neque inter se diducti colores, Cels. 2, 8 et saep.—With in: crudam materiam in corpus omne diduci, Cels. praef.: maxima flumina in rivos diducuntur, Quint. 5, 13, 13; cf.: domum in multos diductam recessus, id. 11, 2, 18. —
B. In partic. milit. t. t., to separate the forces, in a good or (more freq.) in a bad sense; to divide, distribute; to disperse, scatter: diductis nostris paullatim navibus, Caes. B. C. 2, 6, 2: instruunt aciem diductam in cornua, Liv. 5, 38, 1 Drak.; cf.: diducta propere in cornua levis armatura est, id. 21, 55, 5: diductis in latera viribus, Front. Strat. 2, 3, 8 Oud.: ordines, id. ib. 2, 3, 12; 2, 6, 4: copias, Caes. B. C. 3, 111, 2: cornua, Liv. 31, 21, 14: robur, Luc. 3, 584 Cort.; and poet.: choros, Verg. A. 5, 581: ubi Crassus animadvertit, suas copias propter exiguitatem non facile diduci, Caes. B. G. 3, 23, 7; 6, 34, 5; id. B. C. 3. 40, 2; Sall. J. 25, 9; Liv. 26, 41; Tac. A. 2, 11; 4, 2; Front. Strat. 4, 7, 31 et saep.—
II. Trop. (mostly post-Aug.): cum diducaris ab eo, quicum libentissime vixeris, Cic. Inv. 1, 55 fin.; cf.: amicitias cohaerentes, Sen. de Ira, 2, 29: nuptias, id. Contr. 2, 13; cf. matrimonium, Suet. Oth. 3; and: si repudio diducta fuerit, Sen. Contr. 2, 10: diducta civitas ut civili bello, divided into parties, Tac. A. 4, 17; cf. below: in sterili jejunaque materia, eandem speciem laudis diducere ac spargere, Plin. Pan. 66, 1; cf. argumenta, Quint. 4, 2, 82; 5, 13, 12: nomina, id. 6, 3, 17 Spald.: litem domini et conductoris, i. e. to settle, adjust, Col. 3, 13, 12 et saep.—With in: assem in partes centum, Hor. A. P. 326: in tres partes medicina diducta est, Cels. praef.: haec omnia rursus in species, Quint. 2, 14, 5; cf. id. 5, 10, 61; 94 al.: divisionem in digitos, to tell off on one's fingers, id. 4, 5, 24 (coupled with partiri); cf. argumenta, id. 11, 1, 53: animum in tam multiplex officium, id. 20, 7, 9: ultio senatum in studia diduxerat, Tac. H. 4, 6; 2, 68; cf.: seditio in diversa consilia diduxerat vulgum, Curt. 9, 1; of classification, to divide: in tres partes medicinam, Cels. praef.

Origins

  1. Proto-Indo-European*dwóh₁
  2. Latindīdūcō

Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Proto-Indo-European *dewk- Proto-Indo-European *déwkti Proto-Italic *doukō Latin dūcō Latin dīdūcō From dis- (“apart”) + dūcō (“lead; draw”).

Quick answers

What does dīdūcō mean in Latin?
dīdūcō, a verb, means “to lead or draw apart; part, split, separate, sever, sunder, divide, loosen, open out; to separate, divide, distribute, deploy”.
What are the principal parts of dīdūcō?
dīdūcō, dīdūcere, dīdūxī, dīductum (third conjugation, irregular short imperative).
How do you pronounce dīdūcō?
In classical Latin, [diːˈduː.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [diˈduː.ko].
Where does dīdūcō come from?
Proto-Indo-European *dwóh₁ → Latin dīdūcō.