LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

dēiectiō

dēiectiō f (genitive dēiectiōnis)
Classical[deːˈjɛk.ti.oː]Ecclesiastical[deˈjɛk.t͡si.o]

Meaning

  1. ejection (from land), eviction
  2. purging
  3. degradation

Declension

declension
formsingularplural
nominativedēiectiō
dēiectiuncula
dēiectiōnēs
dēiectiunculae
genitivedēiectiōnis
dēiectiunculae
dēiectiōnum
dēiectiunculārum
dativedēiectiōnī
dēiectiunculae
dēiectiōnibus
dēiectiunculīs
accusativedēiectiōnem
dēiectiunculam
dēiectiōnēs
dēiectiunculās
ablativedēiectiōne
dēiectiunculā
dēiectiōnibus
dēiectiunculīs
vocativedēiectiō
dēiectiuncula
dēiectiōnēs
dēiectiunculae

dējectĭo, ōnis, f. deicio,
I. a throwing or casting down or out (rare).
I. Lit. (acc. to deicio no. 1 A. and B.): imaginum, Nazar. Pan. Const. 12, 2.—
II. Esp.
A. Medic. t. t.: alvi, a purging, Cels. 1, 3; 2, 7 al.: dejectio alone, Sen. Ep. 120, 16.—
B. Esp., legal t. t., ejection, a turning out of possession: qui illam vim dejectionemque fecerit, * Cic. Caecin. 20, 57; Dig. 43, 16, 1, § 34.—
C. (Acc. to dejectus, P. a. no. I.) Altitudines stellarum et dejectiones, depressions, Firmic. Math. 2, 3.—
III. Trop.: gradūs dejectio, degradation, Dig. 49, 16, 3: populi nostri, Vulg. 1 Mac. 3, 43.—(Sen. Q. N. 2, 59, 11, defectione is prob. the true reading.)

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin dēiectiō From dēiciō + -tiō.

Descendants
  • Catalandejecció
  • Englishdejection
  • Frenchdéjection
  • Spanishdeyección

Quick answers

What does dēiectiō mean in Latin?
dēiectiō, a noun, means “ejection (from land), eviction; purging; degradation”.
What is the genitive of dēiectiō?
The genitive singular is dēiectiōnis. dēiectiō is feminine, third declension.
How do you pronounce dēiectiō?
In classical Latin, [deːˈjɛk.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [deˈjɛk.t͡si.o].