noun · femininethird declension
dēiectiō
dēiectiō f (genitive dēiectiōnis)
Classical[deːˈjɛk.ti.oː]Ecclesiastical[deˈjɛk.t͡si.o]
Meaning
- ejection (from land), eviction
- purging
- degradation
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | dēiectiō dēiectiuncula | dēiectiōnēs dēiectiunculae |
| genitive | dēiectiōnis dēiectiunculae | dēiectiōnum dēiectiunculārum |
| dative | dēiectiōnī dēiectiunculae | dēiectiōnibus dēiectiunculīs |
| accusative | dēiectiōnem dēiectiunculam | dēiectiōnēs dēiectiunculās |
| ablative | dēiectiōne dēiectiunculā | dēiectiōnibus dēiectiunculīs |
| vocative | dēiectiō dēiectiuncula | dēiectiōnēs dēiectiunculae |
dējectĭo, ōnis, f. deicio,
I. a throwing or casting down or out (rare).
I. Lit. (acc. to deicio no. 1 A. and B.):
imaginum, Nazar. Pan. Const. 12, 2.—II. Esp.
B. Esp., legal t. t., ejection, a turning out of possession: qui illam vim dejectionemque fecerit, * Cic. Caecin. 20, 57; Dig. 43, 16, 1, § 34.—
C. (Acc. to dejectus, P. a. no. I.) Altitudines stellarum et dejectiones, depressions, Firmic. Math. 2, 3.—
III. Trop.:
gradūs dejectio, degradation, Dig. 49, 16, 3: populi nostri, Vulg. 1 Mac. 3, 43.—(Sen. Q. N. 2, 59, 11, defectione is prob. the true reading.)Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dēiectiō ōnis, f
deicio.—In law, an ejection, dispossession : deiectionem facere.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin dēiectiō From dēiciō + -tiō.
Descendants
- Catalandejecció
- Englishdejection
- Frenchdéjection
- Spanishdeyección