noun · neuterthird declension
cor
cor n (genitive cordis)
Classical[ˈkɔr]Ecclesiastical[ˈkɔr]
№ 795 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary
Meaning
- neuterheart
- figurativelyneutersoul; mind
Latīnē defined in Latin in our graded readers
quod in pectore salit et sanguinem per corpus mittit; sēdēs amōris.cor cordis n — in Mille Verba, Corpus Hūmānum
cārum essecordī esse — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 20
id quod intus in pectore sentit et cōgitatcor cordis (n) — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 13
id quō amāmus et sentīmuscor, cordis (n) — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 4 and Evangelium secundum Marcum, ch. 3
sēdēs amōris et animīcor cordis (n) — in Metamorphoses I, †
heart
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | cor | corda |
| genitive | cordis | cordium cordum |
| dative | cordī | cordibus |
| accusative | cor | corda |
| ablative | corde | cordibus |
| vocative | cor | corda |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- aliquis, aliquid mihi curae or cordi est
- somebody, something is never absent from my thoughts.
- sicam, cultrum in corde alicuius defigere (Liv. 1. 58)
- to plunge a dagger, knife in some one's heart.
cor (ŏ, e. g. Ov. Tr. 5, 8, 28; id. P. 1, 3, 32), cordis (
I. gen. plur. cordium, Vulg. Jer. 4, 4, and 1 Cor. 4, 5; acc. to Fragm. Bob. Nom. et Pron. p. 132, also cordum, but without example), n. kindr. with Sanscr. hrid; Gr. καρδία; Germ. Herz; Engl. heart, the heart (very freq. in all periods and species of composition).
I. Lit., the heart, as the chief source of the circulation of the blood, and so of life, Cels. 4, 1; cf. Plin. 11, 37, 69. §§
181 and 182: cor tineosum, opinor, habeo, Plaut. Cas. 2, 6, 62: num igitur censes, ullum animal, quod sanguinem habeat, sine corde esse posse? Cic. Div. 1, 52, 119: cordis globus aut oculi, Lucr. 4, 119 et saep.— Also for the Greek καρδία, the cardiac extremity of the stomach, Lucr. 6, 1150; Hor. S. 2, 3, 28; cf. id. ib. 2, 3, 161.—B. Meton. (pars pro toto; cf. caput, II.), a person:
lecti juvenes, fortissima corda, Verg. A. 5, 729: aspera, id. ib. 10, 87.—Of animals: canum, Lucr. 5, 864.—A term of endearment, Plaut. Poen. 1, 2, 154 (cf. corculum).—II. Trop.
A. The heart, as the seat of feeling, emotion, etc., heart, soul, feeling (poet.):
videas corde amare inter se, from the heart, cordially, Plaut. Capt. 2, 3, 60: aliquem amare corde atque animo suo, id. Truc. 1, 2, 75: facinus magnum timido cordi credere, id. Ps. 2, 1, 3: neque meo Cordi quomquam esse cariorem hoc Phaedriā, Ter. Eun. 1, 2, 121: corde tremit, Hor. C. 1, 23, 8: cura ex corde excessit, Ter. Hec. 3, 2, 12: cor meum spes laudis percussit, Lucr. 1, 922: spectantis tangere querelā, Hor. A. P. 98: nequeunt expleri corda tuendo Terribilis oculos, Verg. A. 8, 265; cf. id. ib. 9, 55: curis acuere mortalia corda, id. G. 1, 123; 1, 330; id. A. 1, 302.—b. Cordi est alicui, it lies at one's heart, it pleases, is pleasing, agreeable, or dear: quod tibi magnopere cordi est, mihi vehementer displicet, Lucil. ap. Non. p. 88, 32; 89, 1:
utut erga me est meritus, mihi cordi est tamen, Plaut. Cist. 1, 1, 110; Ter. And. 2, 1, 28: uterque utriquest cordi, id. Phorm. 5, 3, 17: idque eo mihi magis est cordi, quod, etc., Cic. Lael. 4, 15; id. Quint. 30, 93; id. Or. 16, 53; Liv. 1, 39, 4; 8, 7, 6; Hor. C. 1, 17, 14 al.; Cato ap. Macr. S. 3, 5 fin.—With inf.: facere aliquid, Plaut. Most. 1, 4, 10: exstinguere vestigia urbis, etc., Liv. 28, 20, 7: subigi nos, id. 9, 1, 4 al.—c. Cordi habere aliquid, to have at heart, to lay great stress upon, to value (post-class.), Gell. 2, 29, 20; 17, 19, 6; 18, 7, 3.—
B. Acc. to the ancients (cf. Cic. Tusc. 1, 9, 18) as the seat of wisdom, understanding, heart, mind, judgment, etc. (most freq. in ante-class. poets): quem (Hannibalem) esse meum cor Suasorem summum et studiosum robore belli, Enn. ap. Gell. 7, 2, 9 (Ann. 374 Vahl.):
Ego atque in meo corde, si est quod mihi cor, Eam rem volutavi, Plaut. Most. 1, 2, 3 dub. (bracketed by Ritschl): quantum ego nunc corde conspicio meo, id. Ps. 3, 1, 3: quicquam sapere corde, id. Mil. 2, 3, 65; Ter. Phorm. 2, 2, 7; Lucr. 1, 737; 5, 1107: nec enim sequitur, ut cui cor sapiat, ei non sapiat palatus, Cic. Fin. 2, 8, 24 Madv.; cf. id. ib. 2, 28, 91: stupor cordis, id. Phil. 3, 6, 16: cor Zenodoti, Fur. Bib. ap. Suet. Gram. 11; cf.: cor Enni, Pers. 6, 10; cf., in a play on the meaning, I. A.: si pecudi cor defuisset, Caes. ap. Suet. Caes. 77 fin.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
cor cordis (no gen plur.), n
CARD-, the heart: sine corde esse: gemitūs alto de corde petiti, O.—Plur, persons, souls (poet.): fortissima, V.: aspera, V.—Fig., the heart, soul, mind: meo Cordi carior, T.: stupor cordis: cor tangere querelā, H.: nequeunt expleri corda tuendo, V.: excute Corde metum, O.: ferocia corda, furious temper, V.—Esp., dat predic., with esse and dat. of person, to be at heart, please, be agreeable: uterque utriquest cordi, is dear, T.: quae vivis cordi fuisse arbitrantur, loved while alive, Cs.: id eo mihi magis est cordi, quod, etc.: cui tristia bella cordi, V.: adeo exstinguere vestigia urbis cordi est, they are so bent on, L.
Origins
Inherited from Proto-Italic *kord, from Proto-Indo-European *ḱḗr ~ *ḱr̥d- (“heart”). Cognate with Ancient Greek κῆρ (kêr), κᾰρδῐ́ᾱ (kărdĭ́ā), Gothic 𐌷𐌰𐌹𐍂𐍄𐍉 (hairtō), Old English heorte (English heart), Sanskrit हृद॑य (hṛ́daya), Hittite 𒆠𒅕 (kir), Old Church Slavonic срьдьце (srĭdĭce).
Descendants
- Romaniancord
- Vulgar Latin*corem