LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

concordō

concordō (present infinitive concordāre, perfect active concordāvī, supine concordātum)
Classical[kɔŋˈkɔr.doː]Ecclesiastical[koŋˈkɔr.do]

Meaning

  1. to agree, harmonise
  2. to bring into union

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.concordōconcordābamconcordābōconcordāvīconcordāveramconcordāverō
2nd sg.concordāsconcordābāsconcordābisconcordāvistīconcordāverāsconcordāveris
3rd sg.concordatconcordābatconcordābitconcordāvitconcordāveratconcordāverit
1st pl.concordāmusconcordābāmusconcordābimusconcordāvimusconcordāverāmusconcordāverimus
2nd pl.concordātisconcordābātisconcordābitisconcordāvistisconcordāverātisconcordāveritis
3rd pl.concordantconcordābantconcordābuntconcordāvērunt
concordāvēre
concordāverantconcordāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.concordemconcordāremconcordāverimconcordāvissem
2nd sg.concordēsconcordārēsconcordāverīsconcordāvissēs
3rd sg.concordetconcordāretconcordāveritconcordāvisset
1st pl.concordēmusconcordārēmusconcordāverīmusconcordāvissēmus
2nd pl.concordētisconcordārētisconcordāverītisconcordāvissētis
3rd pl.concordentconcordārentconcordāverintconcordāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.concordorconcordābarconcordābor
2nd sg.concordāris
concordāre
concordābāris
concordābāre
concordāberis
concordābere
3rd sg.concordāturconcordābāturconcordābitur
1st pl.concordāmurconcordābāmurconcordābimur
2nd pl.concordāminīconcordābāminīconcordābiminī
3rd pl.concordanturconcordābanturconcordābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.concorderconcordārer
2nd sg.concordēris
concordēre
concordārēris
concordārēre
3rd sg.concordēturconcordārētur
1st pl.concordēmurconcordārēmur
2nd pl.concordēminīconcordārēminī
3rd pl.concordenturconcordārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.concordāconcordāre
pres. 2nd pl.concordāteconcordāminī
fut. 2nd sg.concordātōconcordātor
fut. 3rd sg.concordātōconcordātor
fut. 2nd pl.concordātōte—
fut. 3rd pl.concordantōconcordantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveconcordāreconcordārī
perfect infinitiveconcordāvisseconcordātum esse
future infinitiveconcordātūrum esseconcordātum īrī
present participleconcordāns—
perfect participle—concordātus
future participleconcordātūrusconcordandus
gerundconcordandī, concordandō, concordandumsupineconcordātum, concordātū

concordo, āvi, ātum, 1, v. n. and a.
I. [concors].
I. Neutr., to agree together, to be united, be of one mind, to harmonize (rare but class.).
A. Of persons: concordare cum aliquo, * Ter. Phorm. 2, 3, 86.—Absol.: ne tunc quidem fratres concordare potuerunt, Just. 27, 3, 7; cf. id. 1, 10, 1; Dig. 24, 1, 32, § 19.—
B. Of things: animi (sanitas) dicitur, cum ejus judicia opinionesque concordant, * Cic. Tusc. 4, 13, 30: concordet sermo cum vitā, * Sen. Ep. 75, 4: caput cum gestu, * Quint. 11, 3, 69: carmina nervis, Ov. M. 1, 518: concordant modi, id. ib. 10, 147: concordantes inter se iracundia et voluptas, App. Dogm. Plat. 1, p. 11, 32.—*
II. Act., to bring into union: matrimonium bene concordatum dirimere, concordant, Dig. 48, 5, 11, § 11.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Old Latincom
  5. Latinconcordō

Proto-Indo-European *ḱerd- Proto-Indo-European *ḱḗr ~ *ḱr̥dés Proto-Italic *kord Latin cor Latin concors Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin concordō From concors (“peaceful, harmonious”) + -ō.

Descendants
  • Catalanconcordar
  • Frenchconcorder
  • Italianconcordare
  • Portugueseconcordar
  • Romanianconcorda
  • Spanishconcordar
  • Friulianconcuardâ
  • Galicianconcordar
  • Piedmonteseconcordé
  • Siciliancuncurdari

In English words that came into English from concordō

  • concordanceconcordantia
  • accordconcordō
  • concordantconcordans
  • concordatconcordatum
  • concordconcordō

Quick answers

What does concordō mean in Latin?
concordō, a verb, means “to agree, harmonise; to bring into union”.
What are the principal parts of concordō?
concordō, concordāre, concordāvī, concordātum (first conjugation).
How do you pronounce concordō?
In classical Latin, [kɔŋˈkɔr.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [koŋˈkɔr.do].
Where does concordō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Old Latin com → Latin concordō.
Which English words come from concordō?
English words that go back to Latin concordō include concordance, accord, concordant, concordat and concord.