LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension one-termination adjective

concors

concors (genitive concordis, superlative concordissimus)
Classical[ˈkɔŋ.kɔrs]Ecclesiastical[ˈkɔŋ.kors]

Meaning

  1. one terminationagreeing, of one mind, concordant
  2. one terminationlike-minded
  3. one terminationpeaceful, harmonious

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Otium · Pax · Concordia

Otium (αὔσιος, αὔτως,) denotes quiet times in general, as a species of pax (πῆξαι), with reference to foreign relations; concordia, with reference to internal relations. (v. 246.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeconcorsconcorsconcors
genitiveconcordisconcordisconcordis
dativeconcordīconcordīconcordī
accusativeconcordemconcordemconcors
ablativeconcordī
concorde
concordī
concorde
concordī
concorde
vocativeconcorsconcorsconcors
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeconcordēsconcordēsconcordia
genitiveconcordiumconcordiumconcordium
dativeconcordibusconcordibusconcordibus
accusativeconcordīs
concordēs
concordīs
concordēs
concordia
ablativeconcordibusconcordibusconcordibus
vocativeconcordēsconcordēsconcordia

con-cors (ante-class. concordis, e, Caecil. Stat. ap. Prisc. p. 726 P.; cf. Prisc. p. 764 ib.), cordis (abl. usu. concordi, Cic. Univ. 5 med.; Prop. 4 (5), 5, 6; Ov. M. 1, 25; 5, 664; Sil. 16, 381; Suet. Caes. 19; Sen. Agam. 781 al.: concorde, acc. to Prisc. p. 764 P.—
I. Plur. neutr.: concordia, Verg. A. 3, 542; Sil. 13, 650; Pers. 5, 49), adj. cor: aliis cor ipsum animus videtur: ex quo excordes, vecordes concordesque dicuntur, Cic. Tusc. 1, 9, 18, of the same mind, united, agreeing, concordant, harmonious (class. in prose and poetry).
I. Of persons: novem Jovis concordes filiae sorores, Naev. Bell. Punic. 1, 3; cf., as an epithet of the Parcae, Verg. E. 4, 47: bene convenientes concordesque cum viris, Afran. ap. Non. p. 394, 2 (Com. Rel. v. 53 Rib.); cf.: ne secum quidem ipse concors, Liv. 4, 2, 6: tum concordibus juncti animis, id. 6, 6, 18; Tac. A. 11, 37: credo eā gratiā concordes magis fore, Ter. Hec. 4, 3, 11: ut multo fiat civitas concordior, Plaut. Aul. 3, 5, 7: cum concordissimis fratribus, Cic. Lig. 2, 5.—With dat. (post-Aug.): multum ante repetito concordem sibi conjugem, Tac. A. 3, 33 init.—
II. Of things: aquis rursus concordibus se totum junxit (Nilus), Plin. 5, 9, 10, § 53: frena, Verg. A. 3, 542: torus, Prop. 4 (5), 5, 6. sonus, Ov. M. 5, 664: anni, id. ib. 8, 708: fata, Pers. 5, 49: regnum, Liv. 1, 13, 8: amicitia et caritas, Cic. Univ. 5 med.; cf. pax, Ov. M. 1, 25: moderatus et concors civitatis status, Cic. Leg. 3, 12, 28: censura, Liv. 42, 10, 4: discordia, Manil. 1, 141: insania, equal, Sil. 4, 100.— concordĭter, adv., harmoniously, amicably: alternum seritote diem concorditer ambo, Enn. ap. Charis. p. 177 P. (Ann. v. 110 Vahl.): inter se congruunt, Plaut. Curc. 2, 2, 14: concorditer et amore vixit cum Juliā, Suet. Tib. 7: dulces exigit annos, Ov. M. 7, 752.—Comp.: concordius bellum gerere, Liv. 4, 45, 8.—Sup.: quīcum concordissime vixerat, Cic. Rab. Perd. 5, 14; Inscr. Grut. 1260, 10.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Old Latincom
  5. Latinconcors

Proto-Indo-European *ḱerd- Proto-Indo-European *ḱḗr ~ *ḱr̥dés Proto-Italic *kord Latin cor Latin concors From cum (“together”) + cor (“heart”). By surface analysis, con- + cor.

Descendants
  • Italianconcorde
  • Portugueseconcorde
  • Spanishconcorde

Quick answers

What does concors mean in Latin?
concors, a adjective, means “agreeing, of one mind, concordant; like-minded; peaceful, harmonious”.
How do you pronounce concors?
In classical Latin, [ˈkɔŋ.kɔrs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈkɔŋ.kors].
Where does concors come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Old Latin com → Latin concors.