LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

discordō

discordō (present infinitive discordāre, perfect active discordāvī, supine discordātum)
Classical[dɪsˈkɔr.doː]Ecclesiastical[disˈkɔr.do]

Meaning

  1. to disagree, quarrel (with)

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.discordōdiscordābamdiscordābōdiscordāvīdiscordāveramdiscordāverō
discordārō
2nd sg.discordāsdiscordābāsdiscordābisdiscordāvistī
discordāstī
discordāverās
discordārās
discordāveris
3rd sg.discordatdiscordābatdiscordābitdiscordāvitdiscordāverat
discordārat
discordāverit
discordārit
1st pl.discordāmusdiscordābāmusdiscordābimusdiscordāvimusdiscordāverāmusdiscordāverimus
discordārimus
2nd pl.discordātisdiscordābātisdiscordābitisdiscordāvistis
discordāstis
discordāverātis
discordārātis
discordāveritis
discordāritis
3rd pl.discordantdiscordābantdiscordābuntdiscordāvērunt
discordāvēre, discordārunt
discordāverant
discordārant
discordāverint
discordārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.discordemdiscordāremdiscordāverim
discordārim
discordāvissem
discordāssem
2nd sg.discordēsdiscordārēsdiscordāverīsdiscordāvissēs
discordāssēs
3rd sg.discordetdiscordāretdiscordāverit
discordārit
discordāvisset
discordāsset
1st pl.discordēmusdiscordārēmusdiscordāverīmus
discordārīmus
discordāvissēmus
discordāssēmus
2nd pl.discordētisdiscordārētisdiscordāverītis
discordārītis
discordāvissētis
discordāssētis
3rd pl.discordentdiscordārentdiscordāverint
discordārint
discordāvissent
discordāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.discordordiscordābardiscordābor
2nd sg.discordāris
discordāre
discordābāris
discordābāre
discordāberis
discordābere
3rd sg.discordāturdiscordābāturdiscordābitur
1st pl.discordāmurdiscordābāmurdiscordābimur
2nd pl.discordāminīdiscordābāminīdiscordābiminī
3rd pl.discordanturdiscordābanturdiscordābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.discorderdiscordārer
2nd sg.discordēris
discordēre
discordārēris
discordārēre
3rd sg.discordēturdiscordārētur
1st pl.discordēmurdiscordārēmur
2nd pl.discordēminīdiscordārēminī
3rd pl.discordenturdiscordārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.discordādiscordāre
pres. 2nd pl.discordātediscordāminī
fut. 2nd sg.discordātōdiscordātor
fut. 3rd sg.discordātōdiscordātor
fut. 2nd pl.discordātōte—
fut. 3rd pl.discordantōdiscordantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivediscordārediscordārī
perfect infinitivediscordāvisse
discordāsse
discordātum esse
future infinitivediscordātūrum essediscordātum īrī
present participlediscordāns—
perfect participle—discordātus
discordāta, discordātā, discordātae, discordātam, discordātārum, discordātās, discordātī, discordātōrum, discordātōs
future participlediscordātūrus
discordātūra, discordātūrā, discordātūrae, discordātūram, discordātūrārum, discordātūrās, discordātūre, discordātūrī, discordātūrīs, discordātūrō, discordātūrōrum, discordātūrōs, discordātūrum
discordandus
discordanda, discordandā, discordandae, discordandam, discordandārum, discordandās, discordande, discordandīs, discordandōrum, discordandōs
gerunddiscordandī, discordandō, discordandumsupinediscordātum, discordātū

discordo, āre, v. n. id.,
I. to be at variance, to differ, to quarrel (rare but class.).
I. Lit.: discordare inter se, Ter. And. 3, 3, 43: cupiditates in animis dissident atque discordant, Cic. Fin. 1, 13, 44: animus a se ipse dissidens secumque discordans, id. ib. 1, 18, 58: cum Cheruscis, Tac. A. 12, 28: adversus ventrem (membra), Quint. 5, 11, 19.—
II. Transf., to be unlike, out of harmony with; to disagree, be inconsistent with, opposed to: ab oratione (vox), id. 11, 3, 45; cf. id. 8, 3, 18: a se fortuna, Vell. 2, 53, 3: avaro parcus (with hilaris nepoti discrepet), Hor. Ep. 2, 2, 194.—Absol.: neu discordarent, Plaut. Merc. 2, 1, 7: eques, Hor. Ep. 2, 1, 185: patria, Tac. A. 1, 9.

Origins

  1. Proto-Indo-European*dwóh₁
  2. Latindiscordō

Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Proto-Indo-European *ḱerd- Proto-Indo-European *ḱḗr ~ *ḱr̥dés Proto-Italic *kord Latin cor Proto-Indo-European *-s Latin -s Latin discors Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin discordō From discors + -ō.

Descendants
  • Frenchdiscorder
  • Italiandiscordare
  • Portuguesediscordar
  • Romaniandiscorda
  • Spanishdiscordar

In English words that came into English from discordō

  • discordantdiscordāre

Quick answers

What does discordō mean in Latin?
discordō, a verb, means “to disagree, quarrel (with)”.
What are the principal parts of discordō?
discordō, discordāre, discordāvī, discordātum (first conjugation).
How do you pronounce discordō?
In classical Latin, [dɪsˈkɔr.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [disˈkɔr.do].
Where does discordō come from?
Proto-Indo-European *dwóh₁ → Latin discordō.