LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininefirst declension

concordia1

concordia f (genitive concordiae)
Classical[kɔŋˈkɔr.di.a]Ecclesiastical[koŋˈkɔr.di.a]

Meaning

  1. femininean agreement together, union, harmony, concord
  2. femininepoetican intimate friend

Latīnē defined in Latin in our graded readers

ūnum cor duōrum
concordia -ae (f) — in Epistulae, ch. 10

Declension

declension
formsingularplural
nominativeconcordiaconcordiae
genitiveconcordiaeconcordiārum
dativeconcordiaeconcordiīs
accusativeconcordiamconcordiās
ablativeconcordiāconcordiīs
vocativeconcordiaconcordiae

concordĭa, ae, f. concors,
I. an agreeing together, union, harmony, concord (opp. discordia, Sall. J. 10, 6; Sen. Ep. 94, 46; opp. bellum, Lucr. 1, 457; opp. repugnantia, Plin. 29, 4, 17, § 61; freq. and class. in prose and poetry).
I. Of persons: redigere aliquem in antiquam concordiam alicujus, Plaut. Am. 1, 2, 13; cf.: redire in concordiam, id. ib. 3, 3, 7: conjunctio atque concordia, Cic. Verr. 2, 3, 9, § 23: conspiratio atque concordia omnium ordinum ad defendendam libertatem, Lentulus ap. Cic. Fam. 12, 15, 3: equites concordiā conjunctissimi, Cic. Clu. 55, 152: de equestri concordiā, de consensione Italiae, id. Att. 1, 14, 4; Liv. 4, 43, 11: quorum perpetuam vitae concordiam mors quoque miscuit, id. 40, 8, 15: de reconciliandā concordiā agere, id. 41, 25, 2: concordiam confirmare cum aliquo, Cic. Phil. 13, 1, 2: ut (dissensiones) non reconciliatione concordiae, sed internicione civium dijudicatae sint, id. Cat. 3, 10, 25: agi deinde de concordiā coeptum, Liv. 2, 33, 1: aliquos in pristinam concordiam reducere, Balb. ap. Cic. Att. 8, 15, A, 1: ad concordiam hortare, Quint. 6, 1, 50; cf.: concordiam suadere, Suet. Oth. 8: ordinum concordiam disjunxit, Cic. Att. 1, 18, 3: si Caesar ejus aspernaretur concordiam, his friendship, alliance, Vell. 2, 65, 1: Temporis angusti mansit concordia discors, i. e. feigned friendship, Luc. 1, 98; cf. II. infra.—
B. Poet., meton. (abstr. pro concr.), an intimate friend: et cum Pirithoo, felix concordia, Theseus, Ov. M. 8, 303.—
II. Of inanim. and abstr. things: vocum, Col. 12, 2, 4 (acc. to Cic. Oecon.); cf.: concordia sociata nervorum, Quint. 5, 10, 124: concordia quam magnes cum ferro habet, Plin. 34, 14, 42, § 147: illa dissimilium concordia, quam vocant ἁρμονίαν, Quint. 1, 10, 12; cf. thus discors (rerum), νεῖκος καὶ φιλία, Ov. M. 1, 433; Hor. Ep. 1, 12, 19: poëtae discordiā concordiā mundum constare dixerunt, Lact. 2, 9, 17: rerum agendarum ordo et, ut ita dicam, concordia, Cic. Fin. 3, 6, 21: quia (temperantia) pacem animis adferat et eos quasi concordiā quādam placet ac leniat, by a certain equanimity, id. ib. 1, 14, 47: Sirenum, the harmonious singing, Petr. 127 al.

Origins

From concors (“agreeing, of one mind”).

Descendants
  • Englishconcord
  • Frenchconcorde
  • Italianconcordia
  • Portugueseconcórdia
  • Romanianconcordie
  • Spanishconcordia

In English words that came into English from concordia

  • concordconcordia
  • concordialconcordialis
  • concordiaconcordia
proper noun · femininefirst declension
Concordia2
Concordia f sg (genitive Concordiae)
Classical[kɔŋˈkɔr.di.a]Ecclesiastical[koŋˈkɔr.di.a]

Meaning

  1. femininesingularA city of Venetia situated on the road from Altinum to Aquileia, now Concordia Sagittaria
  2. femininesingularA Gallic town situated on the river Rhenus between Bracomagus and Noviomagus Nemetum

Declension

declension
formsingularplural
nominativeConcordia—
genitiveConcordiae—
dativeConcordiae—
accusativeConcordiam—
ablativeConcordiā—
vocativeConcordia—
locativeConcordiae—

Concordĭa, ae,
I. nom. propr.
I. The goddess of Concord, Gr. Ὁμόνοια, to whom several temples were dedicated at Rome, usually after civil strife; the oldest was founded by Camillus, A. U. C. 386, and renewed by Tiberius and Livia, A. U. C. 762, Ov. F. 1, 639 sqq.; Suet. Tib. 20; a second was consecrated by Cn. Flavius after the Samnite war, Liv. 9, 46, 6; Plin. 33, 1, 6, § 19; cf. Liv. 40, 19, 2; a third by Opimius after the disturbances led by the Gracchi, Aug. Civ. Dei, 3, 25; the Senate frequently met in one of these, probably the first, Cic. Phil. 2, 8, 19; Sall. C. 46, 4; cf. also Varr. L. L. 5, § 73 Müll.; Cic. N. D. 2, 23, 61; 3, 18, 47; Liv. 9, 46, 6; 22, 33, 7; Ov. F. 2, 631; 3, 881; 6, 91; Tac. H. 3, 68 al.—
II. Of persons.
A. A surname of the emperor Vitellius, Suet. Vit. 15 fin.—
B. The name of a female slave, Dig. 40, 5, 40 init.—
III. The name of several towns, esp.,
A. A Roman colony in the Venetian territory, now Concordia, Mel. 2, 4, 3; Plin. 3, 18, 22, § 126; Aur. Vict. Epit. 16, 5.—
B. A town in Lusitania, now La Guarda, whose inhabitants are called Concordĭenses, ĭum, m., Plin. 4, 22, 35, § 118.—
C. A town in Gallia Belgica, near the modern Weissenburg, Amm. 16, 12, 58 al.

Origins

From concordia (“concord”).

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does concordia mean in Latin?
concordia, a noun, means “an agreement together, union, harmony, concord; an intimate friend”.
What is the genitive of concordia?
The genitive singular is concordiae. concordia is feminine, first declension.
How do you pronounce concordia?
In classical Latin, [kɔŋˈkɔr.di.a]; in ecclesiastical (church) Latin, [koŋˈkɔr.di.a].
Which English words come from concordia?
English words that go back to Latin concordia include concord, concordia and concordial.