noun · femininefirst declension
concordia1
concordia f (genitive concordiae)
Classical[kɔŋˈkɔr.di.a]Ecclesiastical[koŋˈkɔr.di.a]
Meaning
- femininean agreement together, union, harmony, concord
- femininepoetican intimate friend
Latīnē defined in Latin in our graded readers
ūnum cor duōrumconcordia -ae (f) — in Epistulae, ch. 10
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | concordia | concordiae |
| genitive | concordiae | concordiārum |
| dative | concordiae | concordiīs |
| accusative | concordiam | concordiās |
| ablative | concordiā | concordiīs |
| vocative | concordia | concordiae |
concordĭa, ae, f. concors,
I. an agreeing together, union, harmony, concord (opp. discordia, Sall. J. 10, 6; Sen. Ep. 94, 46;
opp. bellum, Lucr. 1, 457; opp. repugnantia, Plin. 29, 4, 17, § 61; freq. and class. in prose and poetry). I. Of persons:
redigere aliquem in antiquam concordiam alicujus, Plaut. Am. 1, 2, 13; cf.: redire in concordiam, id. ib. 3, 3, 7: conjunctio atque concordia, Cic. Verr. 2, 3, 9, § 23: conspiratio atque concordia omnium ordinum ad defendendam libertatem, Lentulus ap. Cic. Fam. 12, 15, 3: equites concordiā conjunctissimi, Cic. Clu. 55, 152: de equestri concordiā, de consensione Italiae, id. Att. 1, 14, 4; Liv. 4, 43, 11: quorum perpetuam vitae concordiam mors quoque miscuit, id. 40, 8, 15: de reconciliandā concordiā agere, id. 41, 25, 2: concordiam confirmare cum aliquo, Cic. Phil. 13, 1, 2: ut (dissensiones) non reconciliatione concordiae, sed internicione civium dijudicatae sint, id. Cat. 3, 10, 25: agi deinde de concordiā coeptum, Liv. 2, 33, 1: aliquos in pristinam concordiam reducere, Balb. ap. Cic. Att. 8, 15, A, 1: ad concordiam hortare, Quint. 6, 1, 50; cf.: concordiam suadere, Suet. Oth. 8: ordinum concordiam disjunxit, Cic. Att. 1, 18, 3: si Caesar ejus aspernaretur concordiam, his friendship, alliance, Vell. 2, 65, 1: Temporis angusti mansit concordia discors, i. e. feigned friendship, Luc. 1, 98; cf. II. infra.—B. Poet., meton. (abstr. pro concr.), an intimate friend:
et cum Pirithoo, felix concordia, Theseus, Ov. M. 8, 303.—II. Of inanim. and abstr. things:
vocum, Col. 12, 2, 4 (acc. to Cic. Oecon.); cf.: concordia sociata nervorum, Quint. 5, 10, 124: concordia quam magnes cum ferro habet, Plin. 34, 14, 42, § 147: illa dissimilium concordia, quam vocant ἁρμονίαν, Quint. 1, 10, 12; cf. thus discors (rerum), νεῖκος καὶ φιλία, Ov. M. 1, 433; Hor. Ep. 1, 12, 19: poëtae discordiā concordiā mundum constare dixerunt, Lact. 2, 9, 17: rerum agendarum ordo et, ut ita dicam, concordia, Cic. Fin. 3, 6, 21: quia (temperantia) pacem animis adferat et eos quasi concordiā quādam placet ac leniat, by a certain equanimity, id. ib. 1, 14, 47: Sirenum, the harmonious singing, Petr. 127 al.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
concordia ae, f
concors, an agreeing together, union, harmony, concord: concordiā parvae res crescunt, S.: civium: equites concordiā coniunctissimi: (consiliis) copulare concordiam, L.: reconciliatio concordiae: interpres concordiae, L.: nuptiae plenae concordiae: cum Pirithoo, felix concordia, Theseus, a beautiful friendship, O.: discors concordia fetibus apta est, likeness in difference, O.: rerum discors, H.: rerum agendarum.— Person., the goddess of Concord, C., L., Iu.
Origins
From concors (“agreeing, of one mind”).
Descendants
- Englishconcord
- Frenchconcorde
- Italianconcordia
- Portugueseconcórdia
- Romanianconcordie
- Spanishconcordia
In English words that came into English from concordia
- concordconcordia
- concordialconcordialis
- concordiaconcordia