adjectivethird-declension one-termination adjective
discors
discors (genitive discordis)
Classical[ˈdɪs.kɔrs]Ecclesiastical[ˈdis.kors]
Meaning
- one terminationdiscordant
- one terminationinharmonious
- one terminationdifferent
Latīnē defined in Latin in our graded readers
inter sē pugnāns, contrāriusdiscors -cordis — in Metamorphoses I, ch. 10
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | discors | discors | discors |
| genitive | discordis | discordis | discordis |
| dative | discordī | discordī | discordī |
| accusative | discordem | discordem | discors |
| ablative | discordī discorde | discordī discorde | discordī discorde |
| vocative | discors | discors | discors |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | discordēs | discordēs | discordia |
| genitive | discordium | discordium | discordium |
| dative | discordibus | discordibus | discordibus |
| accusative | discordīs discordēs | discordīs discordēs | discordia |
| ablative | discordibus | discordibus | discordibus |
| vocative | discordēs | discordēs | discordia |
dis-cors, cordis (
I. nom. f. discordis, Pompon. ap. Prisc. p. 726 Com., v. 164 Rib.), adj. cor, discordant, disagreeing, inharmonious, at variance; opp. concors (class.).
I. Prop.
A. Of persons: homines non contentione, non ambitione discordes, * Cic. Agr. 2, 33, 91:
ad alia discordes, Liv. 4, 26: in civitate discordi, Tac. H. 2, 10: vexillarii discordium legionum, id. A. 1, 38.—Poet.: Tanais discors, Hor. C. 3, 29, 28 et saep.; of Minotaurus: fetus, Ov. M. 8, 133: civitas secum ipsa discors, Liv. 2, 23: filius (Tigranis) discors patri, Vell. 2, 37, 2; so with dat., Tac. A. 3, 42; 11, 6; 14, 38.—B. Of inanimate things:
inter se discordia membra, Lucr. 5, 894; Liv. 9, 3: semina rerum, Ov. M. 1, 9: venti, Verg. A. 10, 356; Ov. M. 4, 621: arma, Verg. G. 2, 459; Tib. 2, 3, 37; cf. bella, Ov. M. 9, 403: animi, Verg. A. 9, 688: vesania, Hor. S. 2, 3, 174: concordia rerum, id. Ep. 1, 12, 19: symphonia, id. A. P. 374.—II. Transf.
A. In gen., unlike, discordant, different (post-Aug):
hostes moribus et linguis, Curt. 4, 13, 4: linguae tot populorum, Plin. 3, 5, 6, § 39: aestus marini tempore, i. e. taking place at different times, id. 2, 97, 99, § 218: mixtura generum in vino, non modo in musto discors, id. 17, 22, 35, § 187.—B. Different, distinct, double:
a fonte discors manat hinc uno latex, two distinct streams, Sen. Herc. Fur. 711: se scindit unius sacri Discors favilla, id. Oed. 322: discordemque utero fetum tulit, Ov. M. 8, 133 (Merk. al. dissortem).—Comp., sup., and adv. do not occur.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dis-cors cordis, adj.
dis + cor.—Of persons, discordant, disagreeing, inharmonious, at variance : homines ambitione: ad alia discordes in uno consentire, L.: gens, L.—Poet.: Tanais discors, i. e. the Parthians , H.: fetus, hybrid , O.— Inconsistent, warring, contradictory, inharmonious : inter se responsa, L.: semina rerum, O.: venti, V.: rerum concordia, H.: symphonia, H.— Unlike, discordant, different : ora sono, V.: hostes moribus, Cu.
Origins
Proto-Indo-European *ḱerd- Proto-Indo-European *ḱḗr ~ *ḱr̥dés Proto-Italic *kord Latin cor Proto-Indo-European *-s Latin -s Latin discors From dis- (prefix meaning apart, in two) + cor (“heart”).
Descendants
- Catalandiscorde
- Italiandiscorde
- Portuguesediscorde
- Spanishdiscorde