LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension one-termination adjective

discors

discors (genitive discordis)
Classical[ˈdɪs.kɔrs]Ecclesiastical[ˈdis.kors]

Meaning

  1. one terminationdiscordant
  2. one terminationinharmonious
  3. one terminationdifferent

Latīnē defined in Latin in our graded readers

inter sē pugnāns, contrārius
discors -cordis — in Metamorphoses I, ch. 10

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativediscorsdiscorsdiscors
genitivediscordisdiscordisdiscordis
dativediscordīdiscordīdiscordī
accusativediscordemdiscordemdiscors
ablativediscordī
discorde
discordī
discorde
discordī
discorde
vocativediscorsdiscorsdiscors
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativediscordēsdiscordēsdiscordia
genitivediscordiumdiscordiumdiscordium
dativediscordibusdiscordibusdiscordibus
accusativediscordīs
discordēs
discordīs
discordēs
discordia
ablativediscordibusdiscordibusdiscordibus
vocativediscordēsdiscordēsdiscordia

dis-cors, cordis (
I. nom. f. discordis, Pompon. ap. Prisc. p. 726 Com., v. 164 Rib.), adj. cor, discordant, disagreeing, inharmonious, at variance; opp. concors (class.).
I. Prop.
A. Of persons: homines non contentione, non ambitione discordes, * Cic. Agr. 2, 33, 91: ad alia discordes, Liv. 4, 26: in civitate discordi, Tac. H. 2, 10: vexillarii discordium legionum, id. A. 1, 38.—Poet.: Tanais discors, Hor. C. 3, 29, 28 et saep.; of Minotaurus: fetus, Ov. M. 8, 133: civitas secum ipsa discors, Liv. 2, 23: filius (Tigranis) discors patri, Vell. 2, 37, 2; so with dat., Tac. A. 3, 42; 11, 6; 14, 38.—
B. Of inanimate things: inter se discordia membra, Lucr. 5, 894; Liv. 9, 3: semina rerum, Ov. M. 1, 9: venti, Verg. A. 10, 356; Ov. M. 4, 621: arma, Verg. G. 2, 459; Tib. 2, 3, 37; cf. bella, Ov. M. 9, 403: animi, Verg. A. 9, 688: vesania, Hor. S. 2, 3, 174: concordia rerum, id. Ep. 1, 12, 19: symphonia, id. A. P. 374.—
II. Transf.
A. In gen., unlike, discordant, different (post-Aug): hostes moribus et linguis, Curt. 4, 13, 4: linguae tot populorum, Plin. 3, 5, 6, § 39: aestus marini tempore, i. e. taking place at different times, id. 2, 97, 99, § 218: mixtura generum in vino, non modo in musto discors, id. 17, 22, 35, § 187.—
B. Different, distinct, double: a fonte discors manat hinc uno latex, two distinct streams, Sen. Herc. Fur. 711: se scindit unius sacri Discors favilla, id. Oed. 322: discordemque utero fetum tulit, Ov. M. 8, 133 (Merk. al. dissortem).—Comp., sup., and adv. do not occur.

Origins

Proto-Indo-European *ḱerd- Proto-Indo-European *ḱḗr ~ *ḱr̥dés Proto-Italic *kord Latin cor Proto-Indo-European *-s Latin -s Latin discors From dis- (prefix meaning apart, in two) + cor (“heart”).

Descendants
  • Catalandiscorde
  • Italiandiscorde
  • Portuguesediscorde
  • Spanishdiscorde

Quick answers

What does discors mean in Latin?
discors, a adjective, means “discordant; inharmonious; different”.
How do you pronounce discors?
In classical Latin, [ˈdɪs.kɔrs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈdis.kors].