LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation

sufficiō

sufficiō (present infinitive sufficere, perfect active suffēcī, supine suffectum)
Classical[sʊfˈfɪ.ki.oː]Ecclesiastical[sufˈfiː.t͡ʃi.o]

Meaning

  1. to supply, provide, afford, give, fill, imbue, furnish, yield, produce
    “‘Ipse pater Danaīs animōs vīrēsque secundās“‘Their Father himself provides the Danaans [with] courage and victorious strength, [and he] himself stirs the gods against the Dardan weaponry.’” (Venus allows Aeneas to see the gods, and foremost among them, Zeus or Jupiter favors the Greeks against the Trojans.)29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 2.617–618
  2. to put under or among
  3. to dip, dye, steep, impregnate, tinge, imbue
  4. to appoint to a vacancy, choose as a substitute, employ in
  5. to lay a foundation for
  6. intransitiveto be sufficient, be adequate, be capable, suffice, avail, satisfy

Latīnē defined in Latin in our graded readers

satis sum
sufficiō -ere — in Epistulae, ch. 3

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.sufficiōsufficiēbamsufficiamsuffēcīsuffēceramsuffēcerō
2nd sg.sufficissufficiēbāssufficiēssuffēcistīsuffēcerāssuffēceris
3rd sg.sufficitsufficiēbatsufficietsuffēcitsuffēceratsuffēcerit
1st pl.sufficimussufficiēbāmussufficiēmussuffēcimussuffēcerāmussuffēcerimus
2nd pl.sufficitissufficiēbātissufficiētissuffēcistissuffēcerātissuffēceritis
3rd pl.sufficiuntsufficiēbantsufficientsuffēcērunt
suffēcēre
suffēcerantsuffēcerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.sufficiamsufficeremsuffēcerimsuffēcissem
2nd sg.sufficiāssufficerēssuffēcerīssuffēcissēs
3rd sg.sufficiatsufficeretsuffēceritsuffēcisset
1st pl.sufficiāmussufficerēmussuffēcerīmussuffēcissēmus
2nd pl.sufficiātissufficerētissuffēcerītissuffēcissētis
3rd pl.sufficiantsufficerentsuffēcerintsuffēcissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.sufficiorsufficiēbarsufficiar
2nd sg.sufficeris
sufficere
sufficiēbāris
sufficiēbāre
sufficiēris
sufficiēre
3rd sg.sufficitursufficiēbātursufficiētur
1st pl.sufficimursufficiēbāmursufficiēmur
2nd pl.sufficiminīsufficiēbāminīsufficiēminī
3rd pl.sufficiuntursufficiēbantursufficientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.sufficiarsufficerer
2nd sg.sufficiāris
sufficiāre
sufficerēris
sufficerēre
3rd sg.sufficiātursufficerētur
1st pl.sufficiāmursufficerēmur
2nd pl.sufficiāminīsufficerēminī
3rd pl.sufficiantursufficerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.sufficesufficere
pres. 2nd pl.sufficitesufficiminī
fut. 2nd sg.sufficitōsufficitor
fut. 3rd sg.sufficitōsufficitor
fut. 2nd pl.sufficitōte—
fut. 3rd pl.sufficiuntōsufficiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesufficeresufficī
perfect infinitivesuffēcissesuffectum esse
future infinitivesuffectūrum essesuffectum īrī
present participlesufficiēns—
perfect participle—suffectus
suffecta, suffectā, suffectae, suffectam, suffectārum, suffectās, suffecte, suffectī, suffectīs, suffectō, suffectōrum, suffectōs
future participlesuffectūrus
suffectūra, suffectūrā, suffectūrae, suffectūram, suffectūrārum, suffectūrās, suffectūre, suffectūrī, suffectūrīs, suffectūrō, suffectūrōrum, suffectūrōs, suffectūrum
sufficiendus
sufficiundus, sufficienda, sufficiendā, sufficiendae, sufficiendam, sufficiendārum, sufficiendās, sufficiende, sufficiendīs, sufficiendōrum, sufficiendōs
gerundsufficiendī, sufficiendō, sufficiendumsupinesuffectum, suffectū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

sufficere aliquem in alicuius locum or alicui
to elect a man to fill the place of another who has died whilst in office.

suf-fĭcĭo (subf-), fēci, fectum, 3, v. a. and n. facio.
I. Act.
A. To put under or among.
1. Of a building, to lay the foundation for: opus. Curt. 5, 1, 29 Zumpt. —
2. Esp., to put into, dip in, dye, impregnate, imbue, tinge, lanam medicamentis, to impregnate, imbue, tinge, Cic. ap. Non. 386, 10, and 521, 19: (angues) ardentes oculos suffecti sanguine et igni, suffused, colored, Verg. A. 2, 210: maculis suffecta genas, Val. Fl. 2, 105: suffecta leto lumina, id. 1, 822; cf.: nubes sole suffecta, i. e. shone through, irradiated, Sen. Q. N. 1, 5, 11.—
3. To give, affard, furnish, supply = suppeditare, ὑπέχειν (mostly poet.): (nebulae) sufficiunt nubes, Lucr. 6, 480: ut cibus aliam naturam sufficit ex se, id. 3, 704: haec aëra rarum Sufficiunt nobis, id. 2, 108: tellus Sufficit umorem, Verg. G. 2, 424: aut illae (salices) pecori frondem aut pastoribus umbras Sufficiunt saepemque satis et pabula melli, id. ib. 2, 435: ut (Hispania) Italiae cunctarum rerum abundantiam sufficiat, Just. 44, 1, 4: dux agmina sufficit unus turbanti terras, Sil. 1, 36; cf.: Horatius eos excursionibus sufficiendo adsuefacerat sibi fidere, by permitting to take part in, Liv. 3, 61, 12 Weissenb. ad loc.; Petr. 27.—Trop.: ipse pater Danais animos viresque secundas Sufficit, gives courage and strength, Verg. A. 2, 618; 9, 803.—
4. To occupy with, employ in: Horatius eos (milites) excursionibus (dat.) sufficiendo proeliisque levibus experiundo assuefecerat sibi fidere, by employing them in sallies, etc., Liv. 3, 61.—
B. To put in the place of, to substitute for another; and esp., to choose or elect in the place of any one (class.; esp. freq. of magistrates, e. g. of consuls; syn. subrogo): suffectus in Lucretii locum M. Horatius Pulvillus, Liv. 2, 8, 4: in Appii locum suffectus, Vatin. ap. Cic. Fam. 5, 10, 2: consul in sufficiendo collegā occupatus, Cic. Mur. 39, 85; cf.: ne consul sufficiatur, id. ib. 38, 82: censorem in demortui locum, Liv. 5, 31, 7: suffectis in loca eorum novis regibus, Just. 11, 10, 7: ipsae (apes) regem parvosque Quirites Sufficiunt, Verg. G. 4, 202: seu tribunos modo seu tribunis suffectos consules quoque habuit, Liv. 4, 8, 1: quia collegam suffici censori religio erat, id. 6, 27, 4; 6, 38, 10: quibus vitio creatis suffecti, id. 9, 7, 14; 10, 47, 1: filius patri suffectus, Tac. A. 4, 16: Conon Alcibiadi suffectus, Just. 5, 6, 1: sperante heredem suffici se proximum, Phaedr. 3, 10, 12.—Esp. in the phrase suffectus consul, a consul elected after the regular time, a vice-consul: quando duo ordinarii consules ejus anni alter morbo, alter ferro periisset, suffectum consulem negabant recte comitia habere posse, Liv. 41, 18, 16 Weissenb. ad loc.; Lampr. Alex. Sev. 43, 2; Tac. A. 3, 37 fin.; cf.: consulatus suffectus, Aus. Grat. Act. 14, 2, § 32.—
2. Transf., to cause to take the place of, to supply instead of, to furnish as a substitute (poet. and in post-Aug. prose): atque aliam ex aliā generando suffice prolem, Verg. G. 3, 65: septimo eosdem (dentes) decidere anno, aliosque suffici, Plin. 7, 16, 15, § 68: quattuor caeli partes in ternas dividunt et singulis ventos binos suffectos dant, Sen. Q. N. 5, 16, 2.—
II. Neutr., to be sufficient, to suffice, avail for, meet the need of, satisfy (freq. and class.; syn. suppeto); constr. absol., with dat., ad, adversus, in, with inf., ut or ne; rarely with si.
(a). Absol.: quamquam nec scribae sufficere nec tabulae nomina illorum capere potuerunt, Cic. Phil. 2, 7, 16: nec jam sufficiunt, Verg. A. 9, 515: idque (ferrum) diu Suffecit, id. ib. 12, 739: Romani quoad sufficere remiges potuerunt, satis pertinaciter secuti sunt, Liv. 36, 45, 2: non sufficiebant oppidani, id. 21, 8, 4: haec exempli gratiā sufficient, Quint. 9, 2, 56: non videntur tempora suffectura, id. 2, 5, 3: pro magistratibus, qui non sufficerent, Suet. Aug. 43: quīs non sufficientibus, Curt. 9, 4, 33.—With subject-clause: sufficit dicere, E portu navigavi, Quint. 4, 2, 41: non, quia sufficiat, non esse sacrilegium, sed quia, etc., id. 7, 3, 9: suffecerit haec retulisse, Suet. Ner. 31; Mart. 9, 1, 8.—
(b). With dat.: nec jam vires sufficere cuiquam, * Caes. B. G. 7, 20; cf.: vires concipit suffecturas oneri, Plin. 17, 22, 35, § 173: nec iis sufficiat imaginem virtutis effingere, Quint. 10, 2, 15: ac mihi quidem sufficeret hoc genus, id. 5, 10, 90: paucorum cupiditati cum obsistere non poterant, tamen sufficere aliquo modo poterant, Cic. Verr. 2, 5, 48, § 127: mons, hominum lacte et carne vescentium abunde sufficiebat alimentis, Liv. 29, 31, 9: hae manus suffecere desiderio meo, Curt. 4, 1, 25; 3, 6, 19: vires quae sufficiant labori certaminum, Quint. 10, 3, 3; cf.: summis operibus suffecturi vires, id. 2, 4, 33: pronuntiatio vel scenis suffectura, id. 10, 1, 119: quod opus cuicumque discendo sufficiet, id. 1, 9, 3: dominis sufficit tantum soli, ut relevare caput possint, Plin. Ep. 1, 24, 4.—Poet.: nec sufficit umbo Ictibus, Verg. A. 9, 810.—
(g). With ad: terra ingenito umore egens vix ad perennes suffecit amnes, Liv. 4, 30: inopi aerario nec plebe ad tributum sufficiente, id. 29, 16: annus vix ad solacium unius anni, id. 10, 47: oppidani ad omnia tuenda non sufficiebant, id. 21, 8, 4: quomodo nos ad patiendum sufficiamus, id. 29, 17, 17; 21, 8, 4; 33, 10: ad quod si vires non suffecerint, Quint. 12, 1, 32.—
(d). With adversus: non suffecturum ducem unum et exercitum unum adversus quattuor populos, Liv. 10, 25.—(ε) With in: nec locus in tumulos nec sufficit arbor in ignes, Ov. M. 7, 613: ergo ego sufficiam reus in nova crimina semper? id. Am. 2, 7, 1.—(ζ) With inf.: nec nos obniti contra nec tendere tantum Sufficimus, Verg. A. 5, 22.—(η) With ut or ne: interim sufficit, ut exorari te sinas, Plin. Ep. 9, 21, 3: sufficit, ne ea, quae sunt vera, minuantur, id. ib. 9, 33, 11.—(θ) With si: sufficere tibi debet, si, etc., Plin. Ep. 5, 1, 9: sufficere his credis, si probi existimentur, id. Pan. 88, 2.—Hence, P. a.: suffĭcĭens, entis, sufficient, adequate: aetas vix tantis matura rebus, sed abunde sufficiens, Curt. 3, 6, 19: testes, Dig. 29, 7, 8.—Sup.: unica et sufficientissima definitio, Tert. adv. Marc. 5, 2.

Origins

  1. Proto-Indo-European*upó
  2. Proto-Italic*supo
  3. Latinsufficiō

Latin sub- Proto-Indo-European *dʰeh₁- Proto-Indo-European *dʰeh₁k- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *dʰh₁kyéti Proto-Italic *θakjō Proto-Italic *fakjō Latin faciō Latin sufficiō From sub- (“under; behind; at the foot of; close to; within”) + faciō (“do, make”).

Descendants
  • Frenchsuffirefrom Old French susfire
  • Englishsufficefrom Old French susfire

Quick answers

What does sufficiō mean in Latin?
sufficiō, a verb, means “to supply, provide, afford, give, fill, imbue, furnish, yield, produce; to put under or among; to dip, dye, steep, impregnate, tinge, imbue”.
What are the principal parts of sufficiō?
sufficiō, sufficere, suffēcī (third (-iō variant) conjugation).
How do you pronounce sufficiō?
In classical Latin, [sʊfˈfɪ.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [sufˈfiː.t͡ʃi.o].
Where does sufficiō come from?
Proto-Indo-European *upó → Proto-Italic *supo → Latin sufficiō.